STORM SEASON (Nederlands)

10. JONGEDAME!

De volgende dag begon saai. Het eerste halfuur van elke les kreeg Dawn nog wel mee, maar daarna zweefde haar hoofd steeds weg en dacht ze aan andere dingen. Het laatste uur hadden ze Engels. Er waren een paar lessen die Dawn moeilijk kon bijhouden, Nederlands ging niet super, maar als er één les was waar ze geen problemen verwachtte was het Engels. Dat sprak ze al haar hele leven.

Dawn zat naast Sanne halverwege het lokaal. Meneer Bresser heette Aloys, vertelde Sanne haar, en het was een slecht idee om hem bij die naam te noemen want hij werd snel boos. Toen meneer Bresser binnenkwam kalmeerde de klas. Hij zette zijn tas op het bureau.

'Een nieuw gezicht!' zei hij met luide stem, de blik op Dawn. 'A new face!'

De rest van de klas keek Dawn's kant op.

'Stel jezelf voor, kind.'

'Ik ben...' begon Dawn.

'In English,' zei meneer Bresser.

'Hi, I'm Dawn,' zei Dawn.

'Oh dear,' zei meneer Bresser. 'Doe mij maar na: hòj, òjm Dòòn.'

'Waarom?' vroeg Dawn.

'Jij zegt haai, aaim Dààwn. Het is hòòj, òjm Dòòn.'

'Nee hoor, het is gewoon Dawn.'

'Jongedame!' zei meneer Bresser, 'voor betweters en wijsneuzen is in mijn les geen plaats.'

'Ik heb nog niet eens mijn tas uitgepakt!' zei Dawn.

'Jongedame!' zei meneer Bresser nog harder.

'Nou sorry hoor, ik ga me hier echt niet laten corrigeren door iemand die slechter Engels spreekt dan de gemiddelde toerist in Atlantic City.'

Sanne zoog hoorbaar haar longen vol lucht.

'JONGEDAME,' schreeuwde meneer Bresser. Het leek of hij alleen dat woord nog kon uitspreken. In plaats van 'Ga jij je maar melden!' riep hij nog eens 'JONGEDAME!' terwijl hij driftig naar de deur wees.

'Ik ga al,' zei Dawn. Aloys, dacht ze erbij.

Ze sjokte door de gang. Ze wist inmiddels waar ze de conrector moest vinden. Wat maakt de uitspraak nou uit als de woorden kloppen? Bij Nederlands krijg je toch ook geen onvoldoende als je een Twents accent hebt?

'Mevrouw van Rijssel,' zei de conrector. 'In uw eerste week hier wordt ik tweemaal geëerd met een bezoek. Geen sterk begin.'

Dawn deed de deur dicht en ging zitten.

'Yeah. Sorry.'

'Heb je moeite je aan te passen?' vroeg de conrector.

Meneer Veerman was een enorme man, heel lang maar ook niet slank. Het bureau waarachter hij zat leek bijna een kinderbureautje.

'Die schorsing gisteren was terecht, maar...,' begon Dawn. Meneer Veerman onderbrak haar.

'Laat eerst maar het briefje zien.'

Dawn keek hem aan met opgetrokken wenkbrauwen.

'Het formuliertje wat je meekrijgt als je er wordt uitgestuurd.'

'Ik heb geen briefje gehad.'

Meneer Veerman zette zijn bril af.

'Dan heb je meneer Bresser wel erg boos gemaakt?' zei hij.

Het was geen vraag, maar hij klonk wel zo. Nu moest Dawn iets zeggen, maar ze kon niets zeggen zonder zichzelf te verdedigen en daar had ze geen zin in.

Er werd geklopt. Meneer Veerman hield zijn hand omhoog om Dawn te pauzeren en riep 'Binnen!'. De deur ging open en het hoofd van Sanne kwam om de hoek.

'Ah!' riep meneer Veerman, 'mevrouw Brouwer, de vaste medeplichtige! Thelma & Louise! U mag mij komen uitleggen hoe mevrouw van Rijssel meneer Bresser zo boos heeft gekregen. Heeft u wel een briefje gekregen?'

'Ja meneer,' zei Sanne.

Sanne legde uit wat er gebeurd was met Dawn. Toen ze wou beginnen aan haar eigen verhaal werd ze onderbroken.

'Wat er daarna gebeurde kan ik wel raden,' zei meneer Veerman. 'U wilde mevrouw van Rijssel verdedigen en sprak daarmee voor uw beurt.'

Sanne stemde in door stilzwijgen. Meneer Veerman nam het briefje aan van Sanne en haalde er nog een uit een van zijn lades. Hij ondertekende ze allebei.

'Hier hebben jullie allebei een briefje.' Hij keek Dawn doordringend aan. 'Verplaats je de volgende keer in meneer Bresser,' zei hij. 'Vijfentwintig kinderen die hem als hongerige wolven een uur lang aanstaren... die hij ook nog iets moet bijbrengen. Als er dan een leider naar voren stapt en als eerste aanvalt, moet hij meteen ingrijpen. Anders volgt de rest.'

Hij schoof het briefje over tafel naar Dawn toe.

'Begrijp je dat?' vroeg hij.

Dawn vond het behoorlijk overdreven gezegd. Maar ze begreep het wel.

Elke maandag, woensdag en vrijdag plaats ik een nieuw hoofdstuk. Stuur me een berichtje als je me iets wilt vertellen!