Ik raad je aan mijn andere Shadowhunter boek eerst te lezen! Ik ben deze aan het herschrijven, vanwege de shitty verhaallijn en het afgeraffelde einde...
Het kan zijn dat het verhaal dus niet helemaal klopt omdat ik het aan het herschrijven ben.
~~
...
Ik had een tip van iemand gekregen om van alle personages een foto te laten zien, dus hier boven van links naar rechts (je kan de foto inzoemen😉): Magnus-Alec-Jace-Clary-Simon-Izzy-Luke Hier is Raphael👇want echt leuke foto's waren er niet (ja misschien ook wel, deze gif is gewoon leuk. laat me😂) van hem omdat hij geen hoofdpersoon is😔.
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
~~~
*pov Jace*
Lynn zit op de bank voor zich uit te staren, ze lijkt een beetje in shock. Ik ga zachtjes naast haar zitten en leg een hand op haar schouder, verwilderd kijkt ze op naar me. 'Niet schrikken. Ben ik zo eng?' Ik grinnik een klein beetje. 'Ik had alles van hem verwacht, maar niet dit...' mompelt ze. 'Het komt allemaal goed.' Probeer ik haar gerust te stellen, 'Belooft?' 'Belooft.'
*pov Lynn*
Ik zie niks, als ik om me heen voel blijk ik opgesloten te zitten in een donkere kamer van 2 bij 2 meter. Dan voelt het alsof alle zuurstof weg wordt gezogen en ik krijg langzaam geen lucht meer. Stikkend sla ik tegen de muur aanwaarna ik huilend op de grond zak. Dan komt er geen zuurstof meer naar binnen en voel ik langzaam hoe ik wegzak...
Badend in het zweet en hijgend word ik wakker op de bank, ik kijk recht in blauwe bezorgde ogen. 'Je was in slaap gevallen, maar opeens begon je te hoesten en heel veel te draaien.' Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd, 'Nachtmerrie.' Jace knikt begrijpend en loopt weg naar de keuken. Even later komt hij terug met een glas water en geeft het aan mij, ik bedank hem met een glimlach. Dan komt Magnus de kamer ingelopen, 'Lynn... gaat het wel?' Ik glimlach zwakjes, 'Nachtmerrie, niks ernstigs. Maak je alsjeblieft niet druk om mij, ga op zoek naar die demoon!' Jace duw ik van de bank af en geef hem een zetje riching Magnus, 'Ga! Ik red me wel...' Magnus schudt eerst zijn hoofd van nee, maar uiteindelijk krijg ik het voor elkaar.
'Koop nu deze messenset en u krijgt er een gratispan bij' Geïriteerd zet ik de tv uit en gooi de afstandsbediening op de dichtsbijzijnde salontafel. Slaap kon ik niet meer vatten en op tv is niks leuks, coclusie: ik verveel me dood. Mijn telefoon wiebelt van mijn ene naar mijn andere hand. Ik besluit iets te gaan eten of drinken, buiten het huis. Magnus zal het vast niet leuk vinden, maar ik moetfrisse lucht halen.
Nerveus kijk ik om me heen als ik naar de Subway loop, alsof Raphael opeens de hoek om zou kunnen spingen. Zo min mogelijk opvallend loop ik tussen de drukke menigte door. Af en toe denk ik dat iemand naar me kijkt, alleen als ik me dan omdraai staat er niemand. 'Ik word echt gek van mezelf...' mompel ik.
De kassa rinkelt en een bonnetje en wisselgeld worden in mijn handen gedrukt. Kauwend loop ik weer naar buiten, als ik het laatste stukje brood op heb en bijna thuis ben word ik tegen een muur aangedrukt. Ik schrik zo erg dat ik niet durf te kijken wie het is, 'Ben je helemaal gek geworden!?' Ik herken diegene zijn stem en opgelucht haal ik adem, 'Ik had frisse lucht nodig Alec.' Hij trekt me aan mijn arm/krukken mee naar Magnus' appartement en als we binnen zijn lijkt hij wat gekalmeerd. 'Het spijt me oké?! Ik werd gewoon gek van verveling en van het binnenzitten...' 'Lynn... We hebben je letterlijk nét gered!?' Ik kijk lichtelijk beschaamd naar de grond, 'Sorry...'
Alec is al een tijdje weg als mijn telefoon gaat. Als ik zie wie het is begint mijn hart sneller te kloppen en mijn maag draait om. Wel of niet opnemen? Wel of niet... Mijn telefoon ligt te trillen en mijn melodietje gaat af, ik besluit de voicemail te beluisteren die hij waarschijnlijk nu gaat inspreken.
Uhh...Lynn. Ik heb denk ik echt heel veel uit te leggen over mijn gedrag de laatste tijd. En ik weet dat je nu, of een andere keer vandaag deze voicemail aan het luisteren bent, dus doe niet alsof je dit hele verhaal nooit heb gehoord.
Als eerste, duizendmaal sorry. Ik heb hier een rede voor, eigenlijk zou ik het niet zo moeten over brengen... Maar het is grotendeels Izzy's schuld. Izz wilde yin fen en haalde dat bij mij, als ik haar beet dronk ik haar bloed en zij kreeg yin fen binnen. Eerst wilde ik het niet, maar ze sneed haar arm open. En jij weet heus wel, als vampier zijnde, hoe dat is. Precies daarna kwam jij binnen, laten we het ook maar niet hebben over Jace.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik mezelf niet ben geweest door Izzy's bloed. Ik voelde me een heel ander mens, zeker als ik boos was. Ik heb afstand genomen van Izzy en voel me veel beter nu.
Ik weet dat ik jou met je grootste angst heb geconfronteerd, maar nogmaals. Ik was mezelf echt niet.
Zouden we alsjeblieft een keer kunnen afspreken? Ik zweer het, ik ben mezelf en je kunt me vertrouwen.
Het blijft voor een lange tijd stil, maar hij hangt niet op. Raphael slaakt een zucht.
Alsjeblieft Lynn... Ik doe er alles voor...
En dan hangt hij op, waarschijnlijk vol wanhoop.
Tranen prikken in mijn ogen, niet wetend wat ik nu moet doen. Hij leek het oprecht te menen, maar na alles wat hij heeft gedaan? Ik leg mijn hoofd in mijn handen en een trillende zucht ontsnapt uit mijn mond. Langzaam buig ik me naar de tafel waar de telefoon ligt en pak hem op, met trillende vingers tik ik een telefoonnummer in. Na 5 keer overgaan wordt er opgenomen.
'Met Raphael' 'Ik geef je nog een kans. Morgen, bij de Subway om 16.00'
~~~
Wat zouden jullie gedaan hebben als dit was gebeurt?
