Problems ~ Shadowhunters

CHAPTER 23

*pov Lynn*

Ik wordt zachtjes door elkaar geschud, kreunend draai ik me om. Ik hoor een grinnik, 'Lynn... alle Shadowhunters gaan terug naar het Instituut.' Direct vlieg ik overeind en kijk in Magnus' gezicht, ik spring uit bed en stuntelend probeer ik zo snel mogelijk met mijn krukken van de trap af te komen. Iedereen staat met zijn of haar tas bij de deur te wachten, ze kijken me grinnikend of verbaasd aan. 'Ik kwam... gedag zeggen,' zeg ik hijgend, lachend loop ik naar iedereen toe en geef ze een knuffel. Behalve Izzy, die krijgt een hand (awkwarddd).

'Ik ga ze denk ik wel missen hoor,' Magnus kijkt me glimlachend aan. 'Het is zo stil nu...' ik zucht en loop richting de badkamer waar ik snel mijn tanden poets. 'Ready?' Ik knik, zet mijn capouchon en zonnebril op en samen met Magnus lopen we door het portaal heen.

'Ik blijf portalen niet leuk vinden!' Lach ik, als we met een zacht plofje op een andere locatie terecht komen. 'Wat gaan we nou eigenlijk doen?' Vraag ik, terwijl ik Magnus zijn tempo van "lopen" bij probeer te houden, maar zeker met de krukken is dat heel lastig. 'Naar de supermarkt,' zegt hij kortaf. Ik stop met lopen en kijk een beetje verbaasd naar zijn rug, 'Dus je wilt zeggen, dat je me mee heb genomen naar de...supermarkt?' Magnus stopt nu ook met lopen en kijk een beetje geïriteerd om, 'Ja.'

'Zullen we pannenkoeken eten vanavond?' Ik zwaai met een pak pannenkoeken naar Magnus, hij knikt ja en loopt verder door de supermarkt. De sfeer tussen ons is heel gespannen, Magnus lijkt wel gespannen. Maar toen ik er naar vroeg werd hij een beetje rood en schudde nee.

We zijn nog twee andere winkels afgegaan voor andere dingen en ook eentje van een heksenmeester. Ondertussen is het al aan het schemeren en doen mijn voeten pijn van het lopen, net zoals mijn armen die heel de tijd op mijn krukken steunen.

Magnus checkt snel zijn telefoon en kijkt me aan, 'Zullen we?' Zuchtend loop ik door het portaal en we tollen even rond. Weer met een zacht plofje belanden we voor de deur, 'Verkeerd gemikt, we moesten eigenlijk in de huiskamer zijn.' mompelt Magnus, ik glimlach even kort en steek de sleutel in het slot.

'Ik ruik Shadowhunter bloed,' mijn hand ligt op de deurklink en ik wilde net naar binnen gaan. Magnus verbleekt, speelt met zijn vingers en kijkt naar zijn voeten. Daarna stammelt iets van, 'Loop maar naar binnen.' Ik rol mijn ogen omdat hij heel raar doet en open de deur.

'SUPRISEEEEE!!!'

Geschrokken kijk ik op van de grond, alle Shadowhunters die vanochtend weg waren gegaan en Raphael. Uit schrik laat ik de boodschappen vallen en kijk om me heen, zwarte balonnen met het getal 122 hangen overal. Op dit moment kan ik mezelf wel slaan, ik ben vandaag jarig!

Ik loop langzaam verder en alle blijheid overspoelt me, met tranen van geluk omhels ik Raphael en kijk daarna naar Magnus. 'Daarom deden jullie zo raar!' Zeg ik lachend, iedereen feliciteert of knuffelt me en ik krijg een stuk taart in mijn handen gedrukt door Simon, die er blijkbaar ook is maar zich tot nu toe op de achtergrond had gehouden. 'Sorry dat ik je eng vond...' zegt hij beschaamd, ik duw hem zacht tegen zijn schouder, 'Geniet hier nou maar van.'

Raphael geeft me knuffel, 'Oudje,' fluister hij in mijn oor. 'Zeg jij!' Lach ik, snel prop ik een stukje van zijn taart in mijn mond en ren tong-uitstekend weg.

'Heb jij dit verzonnen?' Magnus knikt trots, hij wijst naar Raphael. 'Toen hij in je slaapkamer zat, hebben we even overlegd wat we gingen doen.'
'Het hoorde allemaal bij het "enorme" plan!' Kreun ik, terwijl het kwartje valt. Zogenaamd beledigd kijk ik naar Raphael die het niet door heeft en met Simon staat te praten. 'Weet je hoeveel werk het was balonnen te maken met 122?' Zegt Alec, terwijl hij naast Magnus gaat staan. Ik grinnik en laat Malec even alleen.

I ship it

Ik zwaai of knuffel nog voor de laatste keer Clary, Izzy en Jace voordat ze in het portaal verdwijnen. Simon verlaat het huis gewoon via de deur, Alec en Raphael blijven logeren.

Gapend kijk ik even op naar de klok, 02:37. De tv staat zachtjes aan, ik heb een hele bank ik beslag genomen door erop te liggen en zit langzaam in slaap te dommelen. Je kent dat gevoel vast wel, dat je je ogen niet goed meer kunt openhouden en ze steeds dichtvallen. Ik rol mezelf een beetje op en ben van plan te gaan slapen, totdat twee armen onder me schuiven en me optillen. Ik ruik geen shadowhunterbloed en het is ook niet Magnus, dus blijft er nog één iemand over. Stilletjes loopt Raphael de trap op en legt me op mijn bed om dan de kamer weer te verlaten, ik kruip onder de dekens en geef toe aan mijn slaap.

Een brandend gevoel is wat me wakker maakt, (sorry voor 't taalgebruik😅) 'Shit!' Roep ik terwijl ik van schrik uit bed rol, langzaam laat ik mijn vinger naar mijn voorhoofd gaan en voel plakkerig rood spul. Dit is nu al zo vaak gebeurd, mijn gordijnen vergeten dicht te doen en wakker worden met een soort brandwond. Zuchtend kruip ik een soortvan over de vloer richting de gordijnen, de zonnestralen ontwijkend. Als ik onder het raam zit doe ik ze zo snel mogelijk dicht en laat me opgelucht onderuit zakken.

'Kun je mijn hoofd fixen?' Ik tik Magnus op zijn schouder, die in de badkamer zijn haar stond te doen. Als hij zich omdraait en mijn voorhoofd ziet fronst hij, 'Vergeten je gordijn dicht te doen?' Ik knik een beetje grijnzend en voel nogmaals aan de wond op mijn voorhoofd, 'Kan je t pls helen?' Magnus knikt en gebruikt zijn toverkracht, na een paar minuten doet het nog maar een klein beetje pijn.

"Pijn is iets wat je kan uitschakelen"

~~~

Pff...rot hoofdstuk😂 I tried so hard guys...
Binnenkort wordt het weer leuker maar, je leven is niet altijd spannend. En het verhaal moet nog een soortvan realistisch blijven, niet dat er elk hoofdstuk een drama is.

~~~

1003 woorden ~ 09-03-17

(232 in fanfictie)