Problems ~ Shadowhunters

CHAPTER 22

De foto😂 Alec/Matt en Jace/Dom zijn zo blij (kuch kuch...not)😂

~~~

*pov Lynn*

'Simon, ik wil niet dat je me eng vindt.' Hij kijkt een beetje verrast naar me op, 'Hoe...hoe bedoel je?' Ik grinnik en haal een hand door mijn lange donkerbruine haren. 'Ik zie hoe je naar me kijkt, alsof ik een monster ben. Ben ik feitelijk ook, maar net zo goed als jij.' Het blijft stil en Simon lijkt niet te weten wat hij nu moet zeggen. Ik glimlach en laat hem alleen in zijn logeerkamer, omdat hij me waarschijnlijk eng gaat blijven vinden, dus ik geef het op.

'Magnus, wanneer denk je dat het oude instituut weer verbeterd wordt of er een nieuwe is?' Magnus zit vermoeid op de bank, 'Weet ik niet Lynn...' Ik knik even snel, pak mijn jas, geld en huissleutels en met een harde klap laat ik de deur in het slot vallen.

Eenmaal buiten is het heel hard aan het waaien en regenen. Mijn capauchon dreigt steeds van mijn hoofd af te waaien waardoor ik met een hand hem steeds vast moet houden. Bij een klein winkeltje koop ik een paraplu en loop weer verder, maar eigenlijk weet ik niet waarheen. Ik loop gewoon over de straten die vol met plassen liggen, haastende mensen omdat ze niet nat willen worden en overal waaien bladeren en takjes heen.

Doelloos loop ik door de supermarkt met zo'n gratis bekertje met koffie, ik zoek wat eten uit voor vanavond en slof door de winkel heen. Buiten begint het al donker te worden en de ergste regen is gestopt. Ik neurie een liedje mee wat in de supermarkt wordt gedraaid en wordt verstoord door getril in mijn broekzak.

Magnus: We denken de demoon gevonden te hebben, dus we zijn weg. Pas op jezelf Lynn.

Vloekend stamp ik met mijn krukken (die ik met elke stap harder op de grond neerzet) door de supermarkt. Ik reken af en loop boos door alle plassen richting huis. 'Als ik gewoon thuis was gebleven kon ik mee!' Mompel ik in mezelf, langzaam verdwijnt mijn woede en ik besluit Raphael te bellen.

'Kan je ergens afspreken?'

'Oh... nee sorry Lynn.'

'Oh...... oké. Wanneer kan het wél?'

'Weet ik niet Lynn.'

Boos hang ik op, alle woede van net komt weer terug en half huilend kom ik thuis. Precies als ik een keer kan, tijd heb en er niemand thuis is. Kan hij niet en doet hij heel kortaf. Niet wetende wat ik met mezelf aanmoet mik ik de boodschappen in de keuken en laat mezelf op de bank zakken. Snikkend schokken mijn schouders en een plekje op de bank wordt nat van mijn tranen.
'Wat is er?' Met een beetje hoop dat Raphael er zal staan kijk ik overeind, maar het is hem niet. Maar Jace, die natuurlijk niet mee kon door zijn rolstoel. 'Niks.' Beschaamd veeg ik de tranen weg en ga rechter zitten. Jace trekt een wenkbrauw op als teken dat hij me niet gelooft. 'Ik baal gewoon dat ik niet meekon op de missie.' Zijn ogen schieten van mijn krukken naar ikzelf, een glimlach vormt zich op mijn gezicht en ik snap wat hij bedoelt. 'Ik kan het best wel,' lach ik een beetje door mijn tranen heen.

Jace en ik zitten in de keuken terwijl ik stilletjes eten maak, af en toe draait Jace een rondje met zijn rolstoel of draait van links naar rechts. 'Ik wil ook krukken,' moppert hij. Ik glimlach, hij lijkt op mij omdat ik ook gelijk krukken wilde. Jace grijpt naar zijn broekzak en pakt zijn Stele en laat die rond draaien tussen zijn vingers, 'Verveel je je? Je kan me wel helpen met het eten klaarmaken.' Ik geef hem een bord, mes en sperziebonen, 'Snij de uiteindes eraf en knik ze doormidden als ze lang zijn.' Net als ik verder met het vlees wil gaan hoor ik zacht geklop op de deur, alsof iemand niet harder kan en zijn/haar laatste krachten hiervoor gebruikt. Jace lijkt het niet te horen, maar is ook geen vampier. Ik haast me naar de deur en baal onderweg dat ik nog steeds krukken heb, waardoor mijn vampier-snelheid niet handig te gebruiken is. Dus zo snel mogelijk hink ik naar de deur, eenmaal opengedaan zie ik Izzy nogal verzwakt staan. Ik frons en kijk haar vragend aan, 'Ik heb yin fen nodig, wil je me alsjeblieft bijten?' Mijn ogen worden groot en verbaasd kijk ik haar aan, 'N...Nee!' Roep ik, 'Wat doe je hier? Waarom ben je niet op missie naar de demoon?' Izzy denkt er heel lang na en leunt tegen de muur aan. 'Ik voelde me niet lekker, tenminste dat denken de anderen. Dus Magnus teleporteerde me hierheen.' Ik schud mijn hoofd boos en trok haar naar binnen, 'Je moet afkicken! Hoe langer je hiermee doorgaat, hoe moeilijker afkicken wordt!' Ik duw haar op de bank en een verbaasde Jace komt de woonkamer inrollen, 'Wat doe je hier?' 'Ze wilde yin fen,' sis ik boos als ik nog een keer naar Izzy omkijk, die versuft op de bank voor zich uit zit te staren.

'Drink dit maar,' ik duw een glas water in Izzy's handen en loop dan naar de keuken om het eten af te ronden en in de pannen te gooien. 'Weetje,' ik draai me om en zucht, 'Raphael zei ook al zoiets van dat... afkicken.'
'Je moest toen al naar hem luisteren!' Snauw ik, Izzy kijkt een beetje geschrokken terug en loopt langzaam terug de huiskamer in.

Het is muisstil en het enige wat je hoort is het gekletter van bestek. Niemand zegt wat tegen elkaar en vooral tussen mij en Izzy veel spanning. Jace bemoeit zich er niet mee en lijkt het niet fijn te vinden zolang niks te horen van de rest, zeker van zijn Parabatai. Omdat er verder niemand is, blijft het ijzig stil en na het eten vertrekt Izzy naar haar logeerkamer.

'Raphael deed geheimzinnig, op een vervelende manier.' Jace kijkt me verbaasd aan, 'Daarom huilde ik...' zucht ik, 'het lijk alsof hij iets verborgen houdt en ik ben bang dat hij weer vreemd gaat.' Fluister ik met een geknepen keel. Jace rolt naar me toe en pakt mijn hand, zacht knijpt hij erin. Als bedoeling dat hij om me geeft, en zal steunen waar dat nodig is.

In de woonkamer klinkt plots gestommel en stemmen klinken, blij lopen (of rollen hahaha, oke sorry) Jace en ik erheen en direct vlieg ik Magnus om zijn hals. 'Je bent niet gewond of iets,' zeg ik blij. 'Is het gelukt?' Opgewonden kijk ik Magnus en Alec -die er net bij is komen staan-  aan. Ze knikken blij ja en ik juich in mezelf, de rest van de avond hebben we opgelucht en blij gepraat, gedronken en gegeten.

Moe laat ik mezelf achterover vallen op het bed, 'Je krijgt nog spierballen van krukken.' Mompel ik in mezelf, er klinkt een zacht klopje op de deur. 'Binnen!'
Jace komt met een glimlach binnen gerold, 'Magnus.' Beantwoordt hij mijn verbaasde gezicht.
'Wat is er Jace?'
'Ik wilde zien hoe het met je ging. Al wat van Raphael gehoord?' Ik glimlach zwak en schud nee, 'Maakt niet uit, maak ik me morgen wel zorgen om ofzo.' Moe en afgetaaid loop ik terug naar mijn bed en met dikke wallen val ik in slaap.

~~~

Weer niet spannend, can't be always like that! Binnenkort gaat er wel weer veel shit gebeuren😏

~~~

1228 woorden ~ 08-03-17
(207 in fanfictie)