Problems ~ Shadowhunters

CHAPTER 14

*pov Lynn*

'Lynn?! Kom eens.' Ik rol naar de keuken en Magnus staat te ijsberen, 'Wat is er?' Hij kijkt me met grote ogen aan en begint weer heen en weer te lopen. 'Die demoon die jou heeft overgenomen, gaat nu op normalo's af.' Mijn ogen worden groter, 'Ik moet naar het Instituut om te helpen hem op te sporen, maar je moet me beloven NIET uit huis te gaan.' Magnus pakt me bij mijn schouders vast, 'Blijf binnen en bij Raphael, dan kan er niks gebeuren. Ik heb een demoon afwerende spreuk over het huis gemaakt.' Ik knik, het liefste zou ik mee willen om te helpen maar ik weet dat in mijn situatie ik me niet nuttig zou kunnen maken. Magnus maakt zo snel mogelijk een portaal, geeft me een knuffel en is dan verdwenen.

Ik lig op de bank tv te kijken, Raphael is nog helemaal niet beneden geweest. Ik gaap en langzaam sterft het geluid van de tv weg en vallen mijn ogen dicht.
(Je kan dit skippen)
Ik doe de deur achter me dicht en zie Magnus met een cocktail op de bank zitten. 'Magnus!' Lichtelijk geschrokken kijkt hij op naar me. 'We moeten nog eten,' zeg ik half lachend naar zijn cocktail wijzend. Met een vingerknipje is de cocktail weg en Magnus staat op, 'Waarom bleef je zo lang weg? Normaal ben je sneller.' Zegt hij een beetje bezorgd. Dit was een lastig moment, moest ik hem dit wel of niet vertellen? Hij keek me in mijn ogen aan 'Ik werd opgehouden.' Ik loop naar de keuken en begin de boodschappen uit te pakken en op te bergen.
'Door wie?'
'Een vampier.'
Een lange stilte en ik hoor dat Magnus naar de keuken loopt.
'Hoe heette die?'
'Raphael.'
En volgensmij hoorde ik een opgeluchte zucht uit Magnus' mond komen. Ik draaide me om en keek hem aan, 'Waarom ben je opgelucht?'
'Ik ken hem.'

'Lynn? Gaat het wel?' Ik schiet overeind en bijna botst mijn hoofd tegen die van Raphael, 'Je was aan het mompelen...' zegt hij. Ik knik triomfantelijk, 'Ik had een flashback droom.' Zeg ik met een glimlach. 'En ik kan met krukken lopen.' Zeg ik uitdagend, Raphael kijkt me verbaasd aan. 'Laat maar zien dan.' Zegt hij plagend terug. Ik ga weer op het randje zitten van rolstoel en til mezelf omhoog, eerst op mijn rechtervoet leunen want die is het sterkste. De eerste stapjes gaan wat wiebelig en soms val ik bijna, maar dan gaat het beter en hinkel ik zonder moeite door de woonkamer. Raphael wijst naar mijn linkervoet, 'Is die erger verlamd?' Ik knik en ga stil staan, en langzaam zet ik ook op die voet mijn gewicht. Het is iets minder erg dan vanmorgen maar nog steeds klapt hij dubbel door verlamming. 'Kan Magnus er niet wat aan doen?' Vraag ik aan Raphael, die me bedenkelijk terug aankijkt. Opeens horen we heel veel gestommel in de keuken en daar staat Magnus staat met een verbleekt gezicht en zijn handen vastgeklampt aan de tafel. 'Het Instituut is ernstig aangevallen door demonen.' Ik loop naar hem toe en bekijk hem, 'Niet gewond?' Vraag ik na. Hij schudt zijn hoofd van nee, 'Maar andere mensen wel, Lydia heeft een gebroken arm en Clary haar ribben en rechterbeen zijn gebroken. En nog meer mensen, maar die ken ik niet persoonlijk.'

'Laat me nou meegaan! Ik wil me nuttig maken!' Schreeuw ik tegen Magnus. Hij, Jace, Alec, Izzy en andere mensen gaan de demoon opsporen, en ik moet mee. 'Kan je niet wat doen aan mijn benen, jij bent toch zo'n goede heksenmeester?' Zeg ik kwaad. Magnus loopt naar me toe en legt zijn vinger onder mijn kin zodat ik hem moet aankijken, 'Lynn, in jouw situatie is het te gevaarlijk.' Ik schudt mijn hoofd en tranen prikken in mijn ogen, ik duw mijn rolstoel nog iets verder naar voren om te laten zien dat ik echt mee ga. 'Ik ga mee.' Zeg ik boos, en dan lukt het me door te rollen en als ik voorop rol voel ik de ogen van iedereen in mijn rug prikken. 'Ik ben best behendig met mijn rolstoel, heb er gewoon vertrouwen in!'
~~~

Super kort hoofdstuk😳 Maar voor de rest kan ik vandaag niks meer uploaden.

~~~

698 woorden ~ 27-02-17