Together Forever (Voltooid)

Hoofdstuk 33.

Pov Hanna

Hiervoor haat ik Leroy echt waar! Hoe kan zelfs zo een idee in zijn idiote kop komen? Zie ons hier nu stappen, heel ongemakkelijk naast elkaar. Dit hoort niet zo te zijn.

Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Langs een kant wil ik gewoon alles vergeten en opnieuw beginnen maar het is zo moeilijk voor mij. Dankzij mijn wolf zijn alle wonden al wel genezen enzo en zie je er amper iets van maar het is in mijn geheugen en het wilt maar niet verdwijnen.

Ik ben eigenlijk aan het twijfelen of ik hem wel zou vergeven. Ik twijfel echt heel hard. Maar goed, langs de andere kant ben ik ook wel weer blij dat Leroy voor dit gezorgd heeft want ja anders zou geen van ons beide de eerste stap hebben genomen.

'Hier is het' hoor ik Max zachtjes zeggen waardoor ik opkijk. Ik moet moeite doen om mijn mond open te laten zakken.

Het is hier heel erg mooi gemaakt. Even staan we doelloos te kijken naar het plekje maar algauw neemt hij het woord. 'Kom, zet je maar neer' zegt hij een beetje verlegen, best wel schattig.

We gaan beide op een kleedje zitten en er is een redelijk grote afstand tussen ons. Ik ga met mijn rug tegen de boomstam leunen en trek mijn kleedje wat meer naar onder.

'Hanna' begint hij twijfelend. Ik hum wat als teken dat hij mag verder praten. 'Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uitleggen' mompelt hij en ik kijk op. 

'Probeer dan' zeg ik wat kortaf en ik kuch eens ongemakkelijk. Het klonk best wel bot. Ik zie hem slikken en naar zijn vingers kijken.

'Ik heb dit nooit gewild, maar het was alsof iemand mij bestuurde zonder dat ik er iets kon tegen doen. En later als ik me echt besefte wat ik heb gedaan' zegt hij en maakt bij de "ik" aanhalingstekens in de lucht.

'Ik was er kapot van en ik probeerde alleen maar negatief te denken en je gewoon uit mijn geheugen te krijgen omdat ik me er zo slecht over voelde. Ik wou er gewoon niet meer aan denken' zegt hij gefrustreerd en grijpt met zijn vingers zijn haar vast.

'Het is voor mij ook moeilijk hoor, je eigen mate die je heeft laten martelen en verbannen' zeg ik met een pijnlijke uitdrukking. Pijnlijk kijkt hij mij terug aan.

Ik neem een diepe teug adem en sta op. Zijn blik gaat van pijnlijk naar hopeloos. Ik laat mijn adem weer ontsnappen en kijk hem nog eens goed aan.

'Het moet nu gebeuren' denk ik in mezelf. 

Ik draai me om en been weg.