Γυάλινο ποτήρι

Χλατςς

"Η μικρή Estelle φοβάται;" με ρώτησε με αυθάδες ύφος.
"Τι κάνω εγώ εδώ;Τι θες από μένα;"ήθελα να φωνάξω μα σχεδόν ψυθίρισα.
"Θα δεις.Μέχρι τότε κάτσε ήσυχη."μου απάντησε.

Ήμουν όμως εκτός ελέγχου και τα νεύρα μου είχαν χτυπήσει κόκκινο.Δεν άντεχα να μένω στην άγνοια.Ποτέ δεν μου άρεζε η άγνοια.

"ΟΧΙ!"φώναξα παθιασμένα, "Θα μου πεις τι στο διάολο γίνεται εδώ και τώρα!" σχεδόν του τσίριξα.

Σηκώθηκα όρθια και τον πλησίασα.Προσπάθησα να φανώ επιβλητική όμως δεν τα κατάφερα.Παρ'όλο που είμαι ψηλή,μπροστά στο στιβαρό και μυώδες κορμί του έδειχνα μικρή.Ακόμα και σε αυτό υπερείχε.

Τα μάτια του το ίδιο σκοτεινά με χθες.Βαθιά και μουντά.Δεν ξεχώριζα τίποτα.Λυπόμουν για αυτό.Δεν μπορούσα να τον ψυχολογήσω.Δεν μπορούσα να καταλάβω τι αισθανόταν και ούτε να προβλέψω κάποια κίνησή του.Η σιωπή του με δυσκόλευε περισσότερο.Έμεινε να με κοιτά χωρίς να βγάλει μιλιά για μερικά δευτερόλεπτα εμένα όμως μου φάνηκε αιώνας.Έτσι προσπάθησα να ξανά μιλήσω.

"Με άκουσες;Σου μιλάω γαμώτο!Μην είσαι τόσο μαλάκας!" σχεδόν έφτυσα στα μούτρα του την τελευταία μου φράση.
Και τότε ξαφνικά...

Χλατςς

Η παλάμη του άγγιξε με δύναμη το απαλό μου μάγουλο και ήμουν σίγουρη πως μου άφησε σημάδι.Δεν με πείραξε όμως αυτό.Όχι.Δεν με πείραξε κανένα σημάδι που μου άφησε όλα αυτά τα χρόνια.Δεν με πείραξε καν η βίαιη πράξη του απέναντί μου.Με πείραξε που άλλαξε.Με πείραξε που έγινε ένας άλλος.Με πείραξε που δεν μπορούσα να τον καταλάβω πιά.Με πείραξε που λείπω από την ζωή του.Με πείραξε που δεν μου εξηγεί.Με πείραξε που με μισεί...

Γειά!!!Πως είστε;
Λοιπόν,3ο κεφάλαιο.
Τα πράγματα εξελίσσονται.Πολλά έχετε ακόμα να μάθετε για τα παιδιά μας.
Προς το παρόν μάθατε και το όνομα της προταγωνίστριας.
"Estelle" Σας αρέσει;

Με αγάπη,Ελ💜