Γυάλινο ποτήρι

Συγνώμη Estelle

Flashback Vol 4

Πήρα ένα ταξί και γύρισα σπίτι.Έβγαλα το κλειδί για να ξεκλειδώσω την πόρτα μα ήταν ανοιχτά.Μπήκα μέσα με αργά βήματα,όσο πιό αθόρυβα μπορούσα.

Μα το θέαμα δεν ήταν αυτό που περίμενα....

Μπουκάλια κρασιού και μπύρας βρίσκοταν στο πάτωμα του διαδρόμου.Προχώρησα προς το σαλόνι και είδα τον Max, μαζί με τέσσερις ακόμα φίλους του να κοιμούνται στους καναπέδες και στο πάτωμα.Πάνω στον Max και σε άλλους δύο είχαν ξαπλώσει τέσσερις γυμνές κοπέλες.Τα εσώρουχά τους ήταν πεταμένα στο πάτωμα και μόνο μία
- αυτή που βρισκόταν πάνω στον Max- τα φορούσε.

Ήμουν τρομερά έξαλλη.Η αδρεναλίνη είχε χτυπήσει κόκκινο στο αίμα μου.Άρπαξα αμέσως ένα μπουκάλι μπύρας και το πέταξα με δύναμη στον τοίχο.Ο θόρυβος δεν ήταν αρκετός για να ξυπνήσει κάποιον καθώς σίγουρα ήταν λιώμα στο μεθύσι όλοι τους.

Χωρίς κανένα ίχνος λογικής ,παρά την ώρα,τσίριξα με όλη μου την δύναμη πράγμα που τρόμαξε τους πάντες μέσα στο σπίτι.

Ο Max άνοιξε τρομαγμένος τα μάτια του και με κοίταξε.Μόλις είδε την κοπέλα πάνω του την έσπρωξε και προσπάθησε να σηκωθεί μα δεν τα κατάφερε.Οι άλλοι έμειναν να με κοιτάνε με λυπημένο ύφος για όλα όσα είχαν συμβεί και αγνοούσα προφανώς.

Οι κοπέλες μάζεψαν τα πράγματά τους και έφυγαν γρήγορα από την εξώπορτα.Το ίδιο συνέβει και με τους φίλους του Max.Αυτός όμως έμεινε στην πολυθρόνα σιωπηλός με σκυμμένο το κεφάλι.Ήξερε ότι δεν έπρεπε να μιλήσει αν δεν του απεύθυνα τον λόγο.

Μπορώ να γίνω απίστευτα σκληρή ώρες ώρες και στην προκειμένη περίπτωση δεν είχε καμία δικαιολογία που να ήταν αρκετή για να με ηρεμήσει.

Πρέπει να το παραδεχτώ,ο Max με γνώριζε καλά.

"Ντύσου και κάνε αμέσως ένα μπάνιο.Όταν βγεις δεν θα είμαι εδώ.Μην τολμήσεις να με ψάξεις." του δήλωσα κοφτά.

"Συγνώμη Estelle.Σ'αγαπάω" το ύφος του ήταν λυπημένο και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του.

Και ίσως εδώ να ήταν η σκηνή που έπρεπε να λυγίσω.Να του πω πως τον αγάπω.Πως τον συγχωρώ και θέλω να είμαστε μαζί.Μα εγώ δεν θα το έλεγα ποτέ.Απέχω από τα συνηθισμένα.Κάνω απρόβλεπτες κινήσεις και ακολουθώ την καρδιά μου.

Μπήκα στο δωμάτιό μου χωρίς να τον κοιτάξω και κλείδωσα.Έβαλα ένα τζιν και μιά λευκή φούτερ,το μπουφάν μου και τα λευκά αθλητικά μου και βγήκα στο σαλόνι.Περίμενε εκεί και μου ζητούσε χαμηλόφωνα συγνώμη ξανά και ξανά.Τον αγνόησα και άρπαξα την τσάντα μου.Όχι αυτήν με τα κραγιόν και τα καθρεπτάκια.Την τσάντα που έφερα μαζί μου απο το Ναύπλιο.Από τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Πήγα στο λιμάνι και κάθισα.Σκεφτόμουν αυτό που αντίκρισα πριν λίγο.Το αίμα μου είχε ποτίσει από θυμό μα δεν ένιωθα λύπη.Δεν ήμουν πραγματικά πληγωμένη.Τον αγαπούσα τον Max και ήξερα πως θα γυρνούσα σε αυτόν αλλά η ψυχή μου δεν μάτωνε.Και νομίζω πως θα έπρεπε...

Μέσα σε αυτό το χάος του μυαλού μου σκεφτόμουν τον Chris.*Καθόλου σωστή σκέψη*.Αλλά την έκανα.Ήθελα να τον ξαναδώ.Μόνο αυτό.Οπότε η μόνη μου επιλογή είναι να τον επισκεπτώ.Ξανά.

Χτύπησα δειλά την πόρτα.Ίσως να έφυγε.Ίσως και όχι.

Μου άνοιξε χαμογελαστός σαν να με περίμενε και έκανε στην άκρη να περάσω.Δεν μίλησε.Ετοίμασε καφέ και για τους δυό μας και με οδήγησε στην βεράντα του σπιτιού.Ήταν χειμώνας και έκανε πολύ κρύο μα η ζεστασιά που εξέπεμπε αυτός ο άνθρωπος ήταν μαγική.

Πίναμε σιωπηλοί τον καφέ μας μέχρι που άρχισε να χιονίζει.

"Μήπως κρυώνεις;"

"Είμαι μιά χαρά" του απάντησα.

Ένιωθα καλά.Λες και δεν είχε συμβεί τίποτα.Η γαλήνη αυτή με ταξίδευε.Ξέχασα κάθε σκοτούρα και σκέψη που είχα και απλώς απολάμβανα την στιγμή.Τι επιρροή είχε πάνω μου αυτός ο άνθρωπος που γνώρισα μόλις χθες;

Άρχισε σιγά σιγά να το στρώνει και ο καφές είχε τελειώσει.Κοιταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα σηκωθήκαμε και μπήκαμε μέσα.

"Όλα καλά Estelle;" με ρώτησε.Όχι από περιέργεια αλλά απο ενδιαφέρον.

"Όχι.Τίποτα δεν πάει καλά." ήμουν ειλικρινής.

"Ξέρω πως μπορούν να πάνε.Με εμπιστεύεσαι;"

Χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησα
"Φυσικά"

[...]

Είχαν περάσει τουλάχιστον 4 ώρες από τότε που καθίσαμε στον αναπαυτικό, λευκό καναπέ του σπιτιού του και βλέπαμε παιδικές ταινίες και κωμωδίες.Γελούσα με την ψυχή μου και μπορώ να πω πως το σχέδιό του έπιασε.Όλα φαίνονταν πιο όμορφα τώρα.Και μαζί του τα πάντα γίνονταν καλύτερα.

Σηκώθηκε να βάλει ποπκονρν στο μπολ και όταν γύρισε με είδε που χασμουριόμουν.

"Μπορείς να κοιμηθείς αν θέλεις.Το κρεβάτι πάνω σε περιμένει" ίσως να με συμπαθούσε.

"Μπορώ να μείνω εδώ;Να ξαπλώσω εδώ;Στον καναπέ;Δεν θέλω να κάτσω μόνη μου" του είπα σχεδόν παρακλητικά.

"Βέβαια.Ό,τι θέλεις.Θα κάτσω στην πολυθρόνα απέναντι."

"Όχι.Κάτσε εδώ μαζί μου.Σε παρακαλώ"

"Ήθελα πολύ να μου το ζητήσεις."

Γειάάάάα.....
Συνεπής,όπως πάντα,έβαλα καινούριο κεφάλαιο!

Τι συμβαίνει με την Estelle;Ξέρει τι νιώθει;
Τι λέτε να κάνει;Θα γυρίσει πράγματι στον Max ή θα μείνει με τον Chris(τον οποίον δεν τον χαλάει και πολύ μάλλον😂)

Ερωτηση💕
Περιμένετε να έρθει ο έρωτας ή τον κυνηγάτε;

Με αγάπη,Ελ💜