Γυάλινο ποτήρι

Εκείνη

Έπρεπε να προσπαθήσω. Να δοκιμάσω τουλάχιστον. Άξιζε να το κάνω για εκείνη. Για το μοναδικό πλάσμα που μου δείχνει τόση αγάπη. Τόση κατανόηση. Αυτήν έπρεπε να την προστατέψω. Και το έκανα. Με κάθε δυνατό τρόπο. Έπρεπε να μείνει μακρυά από όλο αυτό το χάος. Αυτό το χάος που εγώ δημιούργησα. Δεν φταίει σε τίποτα. Δεν μπορούσε να πληρώσει εκείνη τα δικά μου λάθη. Δεν έπρεπε. Αξίζει πολλά. Πολλά περισσότερα από όσα της δίνω. Και για χάρη της θα προσπαθήσω. Γιατί σήμερα επιστρέφει. Επιστρέφει πίσω σε εμένα. Και εγώ είμαι πολύ ευτυχισμένη. Μετά από καιρό προσμένω κάτι. Προσμένω αυτήν.

Οι ώρες κυλούν βασανιστικά. Θελω να την δω. Θα έχει μεγαλώσει σίγουρα. Τα καστανά μαλλιά της θα έχουν μακραίνει και πλέον θα ξέρει να περπατάει. Δάκρυα έτρεχαν καυτά στα μάγουλα μου με αυτές τις σκέψεις. Πόσο μου έλειψε! Δεν είχα άλλες επιλογές όμως. Τουλάχιστον άλλες καλύτερες. Έπρεπε να την αφήσω. Αν έφευγε μακριά από την αγκαλιά μου θα ήταν πιο ασφαλής. Αν δεν γνώριζε κάνεις την ύπαρξη της δεν θα μου την έπερναν. Την προστατεψα έτσι. Όσο κι αν πόνεσα που δεν την είχα κοντά μου όφειλα να το κάνω. Για χάρη της.

Και ας μην γελώ τον εαυτό μου. Ήμουν μικρή. Μικρή και ανοητη. Μικρή και θλιμμένη. Ο θάνατος του Max μου κόστισε περισσότερο από όσο είχε προβλέψει. Κλειστηκα στον εαυτό μου. Έχασα την δουλειά μου. Έχασα το σπίτι μου. Είχα συλληφθεί κι όλας. Και πάνω από όλα ήμουν μόνη. Χωρίς τον πατέρα μου. Χωρίς τον Chris. Χωρίς τον Jeff. Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι έλειπαν. Και έλειπε και το βασικό μου στήριγμα τα τελευταία χρόνια. Ο άντρας μου.

Αν ήξερα το πραγματικό του πρόσωπο θα τον είχα παρατήσει από καιρό. Θα ήμουν με τον Chris. Και ποιος ξέρει; Ίσως να ζούσε και αυτή μαζί μας. Θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Για αυτό είμαι σίγουρη. Αλλά ποια είμαι εγώ που θα μπορούσα να το ξέρω; Όλα πήραν την τροπή που πήραν λόγω των αποφάσεων μας. Εμείς επιλέξαμε την τύχη μας. Εμείς ευθυνόμαστε κανένας άλλος. Ότι έγινε έγινε. Και τώρα είναι αργά. Είναι αργά για να αλλάξουμε το παρελθόν. Είναι αδύνατον.

Η πόρτα του διαμερίσματος χτύπησε απαλά τρεις φορές. Παρατεταμένα. Το συνθηματικό μας.

Κοίταξα διστακτικά από το ματάκι. Ήταν αυτοί. Ανοίξα αμέσως την πόρτα και τους έσπρωξα μέσα. Αυτή είναι στην αγκαλια του κουλουριασμενη και τυλιγμένη με ένα σεντόνι. Οι μπουκλιτσες της έβγαιναν έξω από το σκέπασμα. Το προσωπάκι της είναι κρυμμένο και τα χεράκια της ακουμπούν πάνω του.

Την ακούμπησε απαλά στον καναπέ μου.

"Κοιμάται. Καλύτερα να μην την ξυπνήσεις. Γκρινιάζει όταν την ξυπνάνε." μου είπε χαμηλόφωνα και τότε η αλήθεια με χτύπησε κατάμουτρα. Αγνοούσα τόσα για αυτήν! Δεν την μεγάλωσα εγώ. Δεν την ξέρω καν. Δεν ξέρω πως της αρέσει να κοιμάται. Ούτε πως πίνει το γάλα της. Δεν ξέρω με τι παιχνίδια παίζει. Δεν ξέρω το αγαπημένο της χρώμα. Δεν με έχει ζωγραφίσει ποτέ.

Δεν με έχει πει ποτέ μαμά.

Δεν είναι πως ζηλεύω την σχέση της μαζί του. Τους αγαπώ και τους δύο. Απλώς πονάω. Πονάω φριχτά που δεν με ξέρει πραγματικά. Και τώρα; Τώρα πως θα ζήσει αυτό το μικρό πλασματακι μαζί μου; Πως θα συμβιώσουμε; Άραγε θα με αγαπήσει καθόλου; Θα με αγκαλιάζει σφιχτα όπως κάνει σε αυτόν;

"Πάλι χάνεσαι στις σκεψεις σου. Κοφτο πια. Έχουν περάσει τουλάχιστον δύο χρόνια. Μάθε να ζεις αλλιώς Estelle. Μαζί της μάθε να ζεις." μου είπε και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και μια σφιχτή αγκαλιά.

"Πρέπει να φύγω. Με περιμένει η Maya. Γυρνάω πίσω στην Ελβετία. " τα λόγια του λίγα. Ήξερα πως δεν ήθελε να πει πολλά. Ήξερα πως η αγάπη του δεν ήταν η ίδια με παλιά. Ήξερα πως τα λάθη μου του κόστισαν.

"Εντάξει Jeff. Σ'αγαπω πολύ. Και σε ευχαριστώ που την μεγαλώσατε. Σου χρωστάω. " του έκλεισα το μάτι και τον αγκάλιασα ξανά.

"Πρόσεχε την Estelle. Καντην χαρούμενη και μαζί της γίνε κι εσύ."

Έφυγε. Ξανά. Τον ήθελα δίπλα μου. Να με στηρίξει. Μα ήταν ήδη πολλά όσα είχε κάνει για μένα που δεν τα άξιζα. Κι έτσι δεν έφερα αντίρρηση. Τον άφησα να συνεχίσει την ζωή του. Το ξέρω πως θα του έλειπε η μικρή. Πως θα τηλεφωνούσε συχνά να ρωτά για αυτήν. Όχι μόνο γιατί την αγαπάει αλλά και γιατί φοβάται. Φοβάται να την αφήσει μόνη της σε εμένα. Φυσικά! Αφού εγώ είμαι ένα ασταθές συναισθηματικά άτομο. Δεν το επέλεξα όμως. Όλα όσα έζησα με άλλαξαν. Με μετέτρεψαν σε ένα απόλυτα θλιμμένο άτομο.

Αλλά τώρα άλλαξε ξανά το σκηνικό. Τώρα είμαι επισήμως μαμά. Τώρα αναλαμβάνω το μωρό μου. Τώρα θα μάθω να ζω αλλιώς. Μόνο και μόνο για να πάρει έστω και ένα μέρος των όσων της αξίζει.

Για την κόρη μου.

Ξανά εδώ με το δεύτερο μέρος.
Συγνώμη που άργησα να ανεβάσω αλλά ήμουν διακοπές και η εφαρμογή δεν άνοιγε.
Ελπίζω να σας άρεσε.

Με αγάπη, Ελ 💜