Γυάλινο ποτήρι

Φιλα με

Flashback Vol 10

Χαρηκα.Χαρηκα που δεν ημουν μονη.Που δεν χανομουν μονη μου.

Ηταν εκει.

Καθοταν στην ακρη μονος.Κοιτουσε τα αστρα και το φεγγαρι φωτιζε το αγγελικο του προσωπο.Μοναδικος.Ηταν μοναδικος.Ηθελα πολυ να γινει ο μοναδικος μου.

Πλησιασα ησυχα και σταθηκα πισω του.

"Η νυχτες ειναι παντα δυσκολες." μου ειπε χωρις να παρει το βλεμμα του απο τα αστερια.

"Με εμας ειναι δυσκολοτερο." του απαντησα με δυσκολια.

"Με εμας ειναι πιο ξεχωριστο Estelle.Μην φοβασαι τις νυχτες οσο εισαι διπλα μου."

"Θα τις φοβαμαι Chris.Θα τις φοβαμαι γιατι δεν θα ειμαι διπλα σου."

Σιωπη.

Οχι η αβολη ουτε η γλυκια.

Η σιωπη του πονου.Αυτη που δεν ξερεις πως να την διαχειριστεις.Αυτη που σε σκοτωνει αργα και επειτα σε απομακρυνει.Γιατι κανεις μας δεν ηξερε τι να πει.Τι ακομη να πει.

Καθισα διπλα του.

*Ενα τελευταιο βραδυ Estelle.Μεινε ενα ακομα βραδυ και μετα φευγεις.*

"Γιατι;" με ρωτησε.

"Γιατι πρεπει" του απαντησα.

"Θελεις;"

"Δεν θελω."

"..Αλλα πρεπει" συμπληρωσε την προταση μου.

"Ναι"

"Οχι" ειπε

"Κι ομως."

"Γιατι πρεπει;" ειχε αποριες μα φοβομουν να του τις λυσω.

"Γιατι εχω σχεση.Εδω και δυο χρονια" του απαντησα με πικρα.Πονουσα.Δεν ηθελα να φυγει.Οχι ακομα.

"Τον αγαπας;"

"Ναι."

"Πες το μου.Πες οτι τον αγαπας."

"Ναι.Τον αγαπω."

"Οπως εμενα;"

"Εσενα δεν σε αγαπω"
"Εσενα σε ερωτευομαι" συμπληρωσα.

Γυρισε το σωμα του προς εμενα και με κοιταξε βαθια στα ματια.Με επιασε απο τον σβερκο και με τραβηξε κοντα του.Τα χειλη μας ενωθηκα βιαια και αποτομα.Εκρηκτικα.Δυναμικα.Ξεχωριστα.

Με φιλουσε με παθος.Με απολυτο παθος και αφοσιωση.Λες και κρεμοταν η ζωη του απο το φιλι μας.Και ισως και να κρεμοταν.Ποσα μπορει να σημαινω για καποιον που δεν με ξερει;Ποσο αληθινο ηταν αυτο;Μηπως ηταν ψευδαισθηση;Μηπως τα πλαθω ολα απο το μυαλο μου;Δεν θα μαθω ποτε.