Γυάλινο ποτήρι

Εγωίστρια

Flashback Vol 22

Ως γνωστόν ο χρόνος περνά σαν σιφουνας από μπροστά μας κι εμείς αδυνάτουμε να τον ελέγξουμε. Μερικές φορές μας κάνει καλό. Άλλες όχι. Όπως και να έχει ο Μάης ήταν έτοιμος να μπει και τα λουλούδια άνθισαν. Τα πουλάκια κελαηδουσαν και οι λαμπερές ηλιαχτίδες του ήλιου φωτιζαν και ζέσταναν τις μέρες μας.

Ο ουρανός από εδώ φαινόταν αλλιώς. Πολύ διαφορετικός. Ίσως έφταιγε ότι ένιωθα σαν να είμαι μέσα του. Σαν να αποτελώ κομμάτι του. Δεν ανέβαινα συχνά σε αεροπλάνα. Προτιμούσα την οδήγηση. Απλή, συνηθισμένη, και σίγουρη. Για μένα τουλάχιστον. Η μαγευτική θέα όμως δεν μπορούσε να συγκριθεί με τα αυτοκίνητα στους δρόμους ούτε η άνεση του αεροπλάνου με την κούραση και την καθυστέρηση στην οδήγηση.

"Η πτήση σας προσγείωνεται σε δέκα λεπτά. Παρακαλώ πάρτε τα προσωπικά σας αντικείμενα." άκουσα την φωνή μιας αεροσυνοδούς από το μικρόφωνο.

Φτάσαμε. Δεν κράτησε πολύ. Εξάλλου πόσο μπορούσε να κρατήσει μια πτήση Θεσσαλονίκη Αθήνα; Πήρα αμέσως ταξί. Ζήτησα να με πάει Κόρινθο. Έτσι κι έγινε. Σε μία ώρα και δέκα λεπτά βρισκόμουν στο ξενοδοχείο μου. Ειχα εξαντληθεί και κοιμήθηκα αμέσως.

Μόλις ξύπνησα πήρα τηλέφωνο τον Max για να μην ανησυχεί. Με ρώτησε σχετικά με την πτήση και μόλις επιβεβαιωθηκε πως είμαι καλά κλείσαμε το τηλέφωνο. Τεντωθηκα και πήρα την απόφαση να σηκωθώ από το κρεβάτι. Δεν είχα και πολύ χρόνο. Έπρεπε να συναντηθώ με την υπόλοιπη ομάδα για μια τελευταία πρόβα. Τόσο καιρό κάναμε πρόβες στην Θεσσαλονίκη καθώς οι περισσότεροι ήταν από εκεί. Σήμερα όμως πρέπει να δούμε το θέατρο εδώ. Για μια τελευταία φορά πριν δώσουμε την πρώτη μας παράσταση αύριο.

Έκανα ένα γρήγορο ντουζ και φόρεσα ένα αεράτο μακρύ λευκό φόρεμα και τα χρυσά σανδάλια μου. Μπορεί το καλοκαίρι να μην είχε μπει ολοκληρωτικά αλλά και ο Απρίλης ήταν ζεστός μήνας. Αρκετά θα έλεγα. Δεν ήξερα την πόλη. Δεν είχα ξανά έρθει. Φαινόταν όμορφη όμως. Έπρεπε να την δω. Να την γνωρίσω. Πήρα την τσαντα μου και κατέβηκα στην ρεσεψιόν. Ρώτησα πληροφορίες σχετικά με τα μέρη που μπορώ να δω και ευτυχώς η ευγενική κυρία είχε την διάθεση να με βοηθήσει. Μετά από μια ολόκληρη ώρα περιπλάνησης και περπατήματος αποφάσισα να πάω στο θέατρο. Ήταν ήδη οκτώ και δέκα. Άργησα ένα δεκάλεπτο. Θα με συγχωρέσουν όμως. Μόνο και μόνο γιατί είμαι αυτή που είμαι. Τελικά η φήμη έχει πολλά καλά. Δεν περίμενα να τα απολαύσω ποτέ. Αλλά είναι ωραίο που το κάνω.