Γυάλινο ποτήρι

Η πρώτη μου παράσταση

Flashback Vol 1

Δεν του άρεζε ποτέ το θέατρο του Jeff.Δυσκολευόταν να κατανοήσει κάθε μορφή τέχνης γενικά.Με στήριζε παρ'όλα αυτά.Μικροί μαλώναμε συνέχεια επειδή με πείραζε,τώρα που μεγαλώσαμε όμως ξέρω πόσο πολύ με αγαπούσε και με αγαπάει.Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο αδελφό από αυτόν.

Αν και 3 χρόνια μικρότερος,υπήρξε σύμβουλός μου σε πολλές δύσκολες στιγμές.Ξέρει πάντα τι να πει και πότε.

Δεν μοιάζουμε πολύ βέβαια.Εσωτερικά τουλάχιστον.Γιατί εξωτερικά είναι καρμπόν εγώ.Αν θα μπορούσα να έχω μιά ανδική έκδοση αυτή θα ήταν σίγουρα ο Jeff.Η σταρένια του επιδερμίδα,τα ανοίχτα καστανά μαλλιά του και τα αμυγδαλωτά μεγαλά καφέ μάτια του -που αρκετές φορές τρέπονται σε λαδί- μοιάζουν απίστευτα με τα δικά μου.Πρέπει να ομολογήσω όμως πως είναι πολύ πιό όμορφος απο εμένα.
Το γυμνασμένο του σώμα,οι φαρδιές πλάτες του,τα στιβαρά χέρια του και τα δυνατά πόδια του δεν μοιάζουν σε τίποτα με τα στρουμπουλά χέρια μου,την ελαφρώς φουσκωτή κοιλιά μου,το πλούσιο μπούστο μου και τις εμφανείς καμπύλες στο κάτω μέρος του σώματός μου.Ωστόσο δεν προσπάθησα ποτέ να αλλάξω αυτή την εικόνα μου.

"Έλα θα αργήσουμε" μου φώναξε από τον κάτω όροφο.

"Τώρα μισό λεπτό.Δεν αργώ.Λίγο μακιγιάζ και φύγαμε" του απαντώ από το δωμάτιό μου.

"Γαμώτο Estelle είναι η πρώτη σου παράσταση και έχεις αργήσει ήδη δέκα λεπτά!" τώρα είναι έξαλλος μαζί μου.

"Κατεβαίνω,κατεβαίνω" και πράγματι το έκανα γιατί είναι πολύ γκρινιάρης ώρες ώρες.

"Επιτέλους!Η πριγκίπισσα μάς έκανε την τιμή!"

"Μην με κοροϊδεύεις!" του αντιμίλησα.

"Μπες στο αυτοκίνητο.Η μαμά και ο μπαμπάς θα έχουν ήδη φτάσει"

"Και η Isabelle;" ρώτησα με στεναχωρημένο ύφος.

"Δεν την ξέρεις;Αυτό το κορίτσι χάνεται συνεχώς.Δεν απαντά στα τηλέφωνά μου.Απορώ πως είναι αδελφή μας"

Η Isabelle πράγματι δεν έχει καμία σχέση με εμάς.Όχι μόνο είναι πανύψηλη με καταγάλανα μάτια,λευκό δέρμα και σκούρα ξανθά μαλλιά αλλά και ποτέ δεν έδειξε πως μας θεωρεί οικογένειά της.Δεν λέω βέβαια πως δεν μας αγαπά μα δεν ενδιαφέρεται σχεδόν για τίποτα.Ζει ανέμελη σκορπίζοντας τον χρόνο και τα χρήματα του μπαμπά μας σε καφέδες και βόλτες με τις ανιαρές,ρηχές φίλες της.Δεν είχαμε ποτέ ουσιαστική επικοινωνία.

Ευτυχώς φτάσαμε εγκαίρως πριν ξεκινήσει η παράσταση.Λόγω διακοπής ρεύματος η παράσταση καθυστέρησε τουλάχιστον τριάντα λεπτά μα ευτυχώς οι περισσότεροι θεατές είχαν μείνει στις θέσεις τους.
Το άγχος είχε τρυπήσει το στομάχι μου.Δεν ένιωθα καθόλου καλά.Το έπαιζα χαλαρή μπροστά στον Jeff γιατί ξέρω πόσο πολύ θα τον στεναχωρούσα αν φανέρωνα ό,τι αισθανόμουν κατά την διάρκεια της διαδρομής μας.Τώρα πλέον,στα παρασκήνια δεν με εμπόδιζε κανείς να μην φανερώσω τον φοβερό τρόμο που με κατέβαλε.
"Γαμώτο" μουρμούρισα."Ξεκινάμε".

[...]

"Αγάπη μου ήσουν καταπληκτική!" μου είπε και με έσφιξε στην αγκαλιά της η μαμά μου.

"Μαμά και χάλια να ήμουν εσύ το ίδιο θα έλεγες" ίσως να μην έπρεπε να το πω αυτό τελικά γιατί νομίζω πως την πλήγωσα.
Και μόλις είδε την λύπη στο πρόσωπό της μαμάς πετάχτηκε ο Jeff.

"Κερνάς ποτό αδελφούλα,δεν θα μου την γλιτώσεις τόσο εύκολα" πάντα είχε κάτι να πει για να σώσει μιά κατάσταση αυτό το παιδί.

"Εντάξει λοιπόν.Πάμε;Μαμά;Μπαμπά;Θα έρθετε μαζί μας" ρώτησα με την ελπίδα να πουν "όχι".

"Γλυκιά μου, εμείς θα γυρίσουμε σπίτι καλύτερα.Πάνε με τον αδελφό σου και τα λέμε σπίτι πριγκιπέσσα.Μην αργήσετε πολύ" ο κλασσικός μπαμπάς μου σκέφτηκα.

Ο Jeff με περίμενε έξω από το θέατρο καθώς είχα ξεχάσει την τσάντα μου στα παρασκήνια.Πήγαινα με γοργό βήμα και δεν πρόσεχα καθόλου μπροστά μου και ξαφνικά...

"Ώπα!Πρόσεχε λιγάκι!"ακούστηκε μία ανδρική -αρκετά σέξυ θα μπορούσα να πω- φωνή.

Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα έναν πανέμορφο άνδρα γύρω στην ηλικία μου.

"Συγνώμη δεν πρόσεχα.Απλώς βιαζόμουν" είπα ντροπαλά.

"Εγώ συγνώμη που σου φωναξα.Δεν είμαι τόσο αγενής συνήθως.Max, χάρηκα"

Γειά!(ξανά)
Flashback στην πρώτη παράσταση της Estelle.
Γνώρισε τον Max εκείνη τη βραδιά.

Μακάρι να μας έβγαινε σε καλό κάθε γνωριμία μας.😞

Αν θέλετε γράψτε σε σχόλιο ποιό τραγούδι ακούτε τα βράδια(δεν νομίζω να είμαι η μόνη ξύπνια έτσι;)

Με αγάπη,Ελ💜