Γυάλινο ποτήρι

Γενέθλια(1)

Flashback Vol 17

Δύο εβδομάδες.Δύο εβδομάδες είχα μόνο για να απολαύσω την πανέμορφη Λευκάδα.Είχε ήδη περάσει η μία.

Ήταν όμορφα αυτές τις μέρες.Ήσυχα.Κάθε πρωί στις οκτώ πήγαινα για μπάνιο σε μία από τις παραλίες της.Συνήθως επέλεγα απομονωμένες.Όσες μου πρότινε ο υπάλληλος υποδοχής.Έστρωνα στην αμμουδιά την πετσέτα μου,στερέωνα την ομπρέλα μου,έβαζα αντιηλιακό και ξάπλωνα.Απέφευγα τις οργανωμένες.Δεν αγαπώ τις ξαπλώστρες.Μου θυμίζουν τον καναπέ μου.Κι εγώ δεν ήθελα να αισθάνομαι σαν να είμαι σπίτι.Δεν ήθελα την ανετότητα που πρόσφερουν.Ούτε έψαχνα παρέα σε παραθαλάσσια μπαρ και ξενύχτια.Ήθελα να ζήσω μες την φύση.Να ακούσω το γλυκό κελαήδημα των πουλιών και τον ήχο των κυμμάτων που έσκαγαν στα βράχια.Να γευτώ μιά άλλη ζωή.Έστω και για λίγο.

Όταν μεσημέριαζε,στις δώδεκα και μισή περίπου,μάζευα τα λιγοστά πράγματά μου και κατευθυνόμουν προς το ξενοδοχείο ή προς κάποια ταβερνούλα.Το απόγευμα στις έξι και μισή επέστρεφα στην παραλία μου και έκανα ένα χαλαρό μπάνιο ως αργά το βράδυ.Λάτρευα να παρακολουθώ την δύση του ηλίου κολυμπώντας στα ροζουλί νερά της θάλασσας παρέα με τα πουλιά.Ήταν μαγεία.

Δεν επέστρεφα στο ξενοδοχείο πριν τις μία ή δύο το βράδυ.Καθόμουν εκεί,στην παραλία,και χάζευα τον ουρανό.Το χρώμα του είχε μετατραπεί σε πολύ βαθύ και σκούρο μπλε.Όχι!Δεν ήταν μάυρο.Ήταν σκούρο μπλε.Ενα μοναδικό μπλε που βλέπεις μόνο εκεί.Μόνο τα βράδια.Είχε μία μοναδικότητα που αγαπούσα.Μία λάμψη και μία μυστικότητα που θάμπωνε τα μάτια μου.Τα αστέρια έκαναν κι αυτά δειλά την εμφάνισή τους.Σαν στολίδια.Τόσο όμορφα.Μερικές μέρες είχα την ευκαιρία να θαυμάσω και το φωτεινό φεγγάρι.Σαν να έπερνε ανθρωπίνη μορφή,ένιωθα πως μου ψιθύριζε λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή.Με συμβούλευε.Κι εγώ,μόνη μου εκεί,του μιλούσα και του έλεγα με πικρία τον πόνο μου.Όσα με βασάνιζαν.Και με άκουγε υπομονετικό,με συμπόνια και  δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά μου όσο του εξιστορούσα όσα έζησα.Σαν παραμύθι έμοιαζαν στα αυτιά μου.Σαν ένα κακόγουστο παραμύθι.Κι όμως.Τα έζησα όλα.Ένα προς ένα.Χωρίς εξαιρέσεις.Κι αυτό ήταν που πονούσε.Που όλα ήταν αληθινά.Τίποτα ψεύτικο.Τίποτα μυθικό.

Ήταν 24 Ιουνίου.

Καλοκαίρι.24 Ιουνίου 2012.Ώρα 11:48.

Σε λίγη ώρα ερχόταν η μέρα των γενεθλίων μου.Η μέρα που έκλεινα τα 23 μου χρόνια.Και εγώ θα καθόμουν να κοιτώ τον ουρανό.Να χαζεύω την λάμψη του.Η μοναξιά δεν με ενοχλούσε καθόλου.Ένιωθα όμορφα αυτό το βράδυ.Ξέγνοιαστα.Εκείνο το βράδυ δεν συζήτησα με το φεγγάρι.Του είχα πει τα πάντα.Με κάθε λεπτομέρια.Τότε ένα βάρος έφυγε από πάνω μου.Σαν να έκανα μιά νέα αρχή μέσα μου.Σαν να συνέβαινε κάτι μαγικό.