Γυάλινο ποτήρι

Φεγγάρι

Η Annie έμεινε να με κοίτα με το στόμα ανοιχτό. Δάκρυα έτρεχαν και από τα δικά της ματιά. Είχαν ποτίσει την λευκή της μπλούζα. Δεν είπε λέξη. Είχε να πει και να ρωτήσει πολλά. Το ξέρω. Αλλά δεν το έκανε. Και την ευχαριστώ για αυτό. Μερικές φορές η σιωπή είναι απαραίτητη. Γιατί η καρδιά μου πονούσε και δεν άντεχε άλλο. Δεν ήθελε να αντέξει.

Τα χέρια της τυλιχτηκαν γύρω από την πλάτη μου και με εσφιξε στην αγκαλιά της. Η μικρή ανάμεσα μας. Ένα κομμάτι δικό μου. Την φίλησε απαλά στο κεφάλι και μπήκε μέσα στο σπίτι κάνοντας μου νόημα να μπω κι εγώ. Το βράδυ είναι δροσερό. Αεράκι φυσάει. Αλλά εγώ νιώθω μια ζεστασιά. Νιώθω μια αποδοχή που δεν πήρα ποτέ. Δεν με έκρινε. Δεν με αποκάλεσε τσούλα. Δεν με είπε κακή μάνα. Δεν μου έδωσε το αποτελειωτικο χτύπημα. Με αγκάλιασε. Μου έδωσε δύναμη. Με στήριξε. Χαίρομαι τόσο πολύ που την έχω δίπλα μου!

Μπήκα μέσα με την μικρή στην αγκαλιά μου. Την έβαλα στο διπλό κρεβάτι μου και την σκέπασα με ένα σεντόνι. Κοιμάται τόσο γλυκά! Τόσο όμορφα και γαλήνια. Δεν την απασχολεί κάτι. Δεν πονά ούτε θρηνεί. Και θα κάνω τα πάντα για να μην συμβεί ποτέ αυτό. Να μην κλάψει, να μην λυπηθεί. Όσο αναπόφευκτο κι αν είναι εγώ θα κάνω τα πάντα για αυτήν. Για το καλό της.

Περπάτησα προς το σαλόνι και την βρήκα καθιστή στην πολυθρόνα.

"Μακάρι να μπορούσα να σου εξηγήσω πόσο πολύ λυπάμαι. Μα κι αυτό δεν είναι αρκετό."

Κάθισα απέναντι της και χαμογέλασα αχνά.

"Είναι. Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν μα σε θέλω δίπλα μου στο παρόν. Και σε ευχαριστώ που είσαι. Σε χρειάζομαι Annie. Κι ας μην το δείχνω. Δεν είμαι καλή φίλη και λυπάμαι για αυτό. " της εξομολογηθηκα.

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα και κάθισε δίπλα μου στον καναπέ. Με εσφιξε πάνω της και αφήσαμε τα δάκρυα να κυλήσουν από τα κατακόκκινα ματιά μας. Πονούσε μαζί μου. Δεν ήθελα να την πληγώνω. Το έκανα όμως. Είναι πλέον μέρος της ιστορίας μου. Ζει μέσα σε αυτήν. Και ο ρόλος της είναι καθοριστικός.

"Φτάνουν τα κλάματα! Ήθελα να σου πω κάτι χαρούμενο σήμερα. Και από ότι είδα δεν άγγιξες την μακαρονάδα μου." της είπα γλυκά. Προσπάθησα να ελαφρυνω το κλίμα. Ήθελα να είμαστε σαν όλες τις άλλες. Κανονικές φίλες. Όχι μια ζωή μέσα στο δράμα και στον πόνο. Όχι βουτηγμένες στα λάθη, στα παθη, και στην θλίψη. Δεν το αξίζει αυτό η φιλία μας.

Γέλασε μαζί μου και πήρε στα χέρια της το πιάτο με τα μακαρόνια. Ήταν παγωμένα. Και σίγουρα αναλατα. Πάντα τα κάνω αναλατα. Μάλλον ήταν και άβραστα. Τα προτιμώ έτσι μα όχι και όλοι οι υπόλοιποι. Το πιθανότερο είναι να πρέπει να τα πετάξω.

Δοκίμασε μια μπουκιά και μια έκφραση αηδίας απλώθηκε στο πρόσωπο της. Γέλασα. Ήταν πολύ αστεία. Πήρα το πιάτο από τα χέρια της και της είπα πως δεν χρειάζεται να φάει κάτι τέτοιο. Βγήκαμε ξανά στο μπαλκόνι. Αυτή την φορά με μια λεπτή ζακέτα. Θελω  το κρύο να με χτυπήσει. Να το νιώσω. Θελω να παγώσει κάθε κύτταρο μου. Να κρυώσει το αίμα στις φλέβες μου.

Πήρα το πακέτο με τα τσιγάρα μου και άναψα ένα.

"Κοψτο πια Estelle. Τώρα έχεις παιδί."

"Δεν θα καπνίζω μπροστά της το υπόσχομαι." της είπα καθώς έβγαζα τον καπνό από το στόμα μου.

"Δεν σου κάνει καλό. Πόσες φορές να στο πω;"

"Τίποτα δεν μου έκανε καλό από όσα έζησα. Αυτό θα με καταστρέψει;" γέλασα. Πίκρα. Σαν υστερικη θα έλεγα. Δεν είναι αστείο. Για κλάματα είναι.

Σιωπή.

" Τι ήταν το χαρμόσυνο που είπες μέσα;" άλλαξε συζήτηση. Καλά έκανε. Ανάβω ήδη το πέμπτο τσιγάρο μου.

" Θέλω να την βαφτίσεις. Θελω να γίνεις κουμπάρα μου. Αν φυσικά θέλεις κι εσύ."

"Φυσικά! Χαίρομαι πολύ που μου το πρότεινες!"

"Σε ευχαριστώ Annie. Μάλλον θα γίνει σύντομα. Είναι αρκετά μεγάλη."

"Πράγματι. Πως θα την πούμε; Έχεις αποφασίσει;"

"Luna. Luna θα την πούμε. Luna όπως το φεγγάρι. Γιατί αν εγώ ήμουν το αστέρι στον ουρανό μας αυτή είναι το φεγγάρι μου. Κι ας μην είναι και το δικό του. Λάμπει πιο πολύ από εμένα. Είναι πολύ πιο δυνατή και όμορφη. Νέα. Χωρίς αυτήν τίποτα. Τίποτα πια. Και ο πατέρας της ας είναι το μαύρο του ουρανού. Σκοτεινός, ψεύτικος, μυστικός. Ας μην είναι κανείς. Το τίποτα. Όλοι τους είναι το τίποτα μπροστά της. Της αξίζει ο καλύτερος. Κανείς δεν είναι εδώ όμως. Ούτε και θα μάθει κανείς για αυτήν. Είναι δική μου. Μόνο δική μου. Και μάνα και πατέρας εγώ. "

Να μαι κι εγώ...
Άργησα πολύ.
Δεν μου αρέσει να μην είναι συνεπής αλλά δεν γράφω τελευταία και πάλι.
Σας ζητώ συγνώμη.

Ελπίζω να είστε καλά.

Αν θέλετε προτείνετε μου εδώ καλά κινητά τηλέφωνα 👉

Με αγάπη, Ελ💜