Γυάλινο ποτήρι

Ταξιδι

Flashback Vol 18

Ειχαν περασει ηδη πεντε ωρες που βρισκομασταν στον δρομο.Τα μεγαλα ταξιδια με κουραζουν συνηθως μα αυτο ηταν διαφορετικο.Μιλουσαμε με τον Chris σε ολη την διαδρομη.Συζητησαμε διαφορα θεματα,ειπαμε πραγματα για τον εαυτο μας,παιξαμε παιχνιδια και τραγουδουσαμε παρεα με το ραδιο.

Ενιωσα μικροτερη.Σαν αν γυρισα τον χρονο πισω.Να ημουν ξεγνοιαστη για λιγο.Επαψα να μεγαλωνω γρηγορα,επωδυνα.Ζουσα ελευθερη.Γιατι ακομα και μαζι του ελευθερη ενιωθα.Δεν με περιοριζε.Δεν χρειαστηκε καν.Παντα σε αυτον θα γυρνουσα.Ηταν το λιμανακι μου.Κι αν με αφηνε,θα ζουσα για παντα μεσα του.

Το δεχτηκα ομως πλεον.Καταλαβαινα.Γιατι αυτο ηθελε.Κατανοηση.Ειχε δικιο.Ηταν ο αδελφος του.Εγω ομως θα ξεχνουσα.Για τις επομενες μερες δεν θα τον ανεφερα καν.Ειχα κλεισει το κινητο μου και ειχα παρει αποφαση να μην αφησω τιποτα να μου χαλασει τις διακοπες μαζι του.

Η ωρα περνουσε.

Περασαμε τα ελληνοτουρκικα συνορα.Δεν ηταν αναγκαια αυτη η διαδρομη αλλα του αρεζε να οδηγαει.Ηθελε να με παει να δω διαφορα μερη.Να περασουμε πολυ χρονο μαζι.Δεν με ενοχλουσε.Απολαμβανα το ταξιδι μαζι του.

Οδηγουσε παραλιακα μεχρι που φτασαμε στην πολη Αϊβαλι.Απο εκει πηραμε το πλοιο και επειτα απο περιπου δωδεκαμιση ωρες συνολικου ταξιδιου φτασαμε στην Μυτιλινη.Η ζεστη ηταν ανυποφορη.Ευτυχως φυσουσε ενα γλυκο αερακι που μας βοηθουσε να ανασανουμε.

Κατεβηκαμε και ο Chris οδηγησε μεχρι το ξεναδοχειο.Ηταν πολυ καλυτερο απο αυτο που εμενα πριν.Μεγαλυτερο και πολυτελεστερο.Ζητησαμε το δωματιο μας και μας οδηγησαν σε ενα λιτο,ολολευκο δωματιο με υπερδιπλο κρεβατι.Ασημι λεπτομεριες κοσμουσαν το τεραστιο δωματιο.Μου αρεζε πολυ.Πιο πολυ ομως αγαπησα την ταρατσα του ξεναδοχειου.Ηταν ιδιωτικη και οφειλες να την κλεισεις αν ηθελες να την επισκεπτεις.

Ο Chris καταλαβε ποσο μου αρεσε αλλα αυτος επεμενε πως εγω ημουν οτι πιο εντυπωσιακο εδω.Δεν εκανε συχνα κοπλιμεντα.Τα εκανε οταν ηθελε και τα εννοουσε.Δεν με εριχνε με αυτα.Δεν με συγκινουσαν ποτε τα κοπλιμεντα.Δεν ηθελα γλυκολογα.Ηθελα αληθεια.Και αυτος μου εδινε μεγαλη δοση αληθειας.Ηταν πραγματικος και με αγαπουσε πραγματικα.Δεν ηθελα αλλα.Ειχε τις ιδανικες ατελειες.

[...]

Ειχε περασει ηδη μια εβδομαδα,εδω,στην Μυτιλινη.Ο Chris ελειπε συχνα λογω δουλειας αλλα δεν παραπονιομουν.Ηξερα οτι τελειωνε οσο πιο νωρις μπορουσε για να με βγαλει μια βολτα στην πολη ή να με κλεισει στο υπεροχο δωματιο μας.Τα πρωινα ξυπνουσα αργα και αργοτερα συνηθως περπατουσα διπλα στην  θαλασσα.Μου αρεζε η ηρεμια της.