Γυάλινο ποτήρι

Τον σκοτωσα(1)

Chris

Γυρισα σπιτι.Η διαδρομη ηταν μεγαλη.Εξουθενωτικη.Μετα απο τοσα τσιγαρα ενιωθα υπνωτισμενος.Ηθελα ομως να περπατησω.Να εισπνευσω τον κρυο καθαρο αερα.Να εισελθει οξυγονο στα βρομικα πνευμονια μου.

Το διαμερισμα που εμενα ηταν μικρο.Ισα ισα εφτανε για μενα.Ηταν ομως ο,τι χρειαζομουν.Τα μεγαλα σπιτια σε κανουν να νιωθεις μονος.Νιωθεις ασχημα που κανεις δεν γεμιζει με την παρουσια του ολον αυτον τον κενο χωρο.Αντιθετα τα μικρα ειναι πιο ζεστα και οικεια.Πιο "γεματα" μονο με την παρουσια ενος ατομου.Τα ηξερα αυτα.Αρχιτεκτονας ημουν.Τουλαχιστον καποτε.Τοτε που ολα πηγαιναν καλα.Που νομιζα οτι πηγαιναν καλα.

Πλεον ολα ειναι αλλιως.Δεν δουλευω.Ουτε εχω σταθερο εισοδημα.Κανω ομως κατι που μ'αρεσει.Που απολαμβανω.Ζωγραφιζω.Οχι σπιτακια και λουλουδια.Πορτρετα.Ολα ομως ειναι θολα.Δυσκολο να διακρινεις το προσωπο.Ζωγραφιζω και σωματα.Κορμια γυμνα ή ελαφρως καλυμενα.Ζωγραφιζω μια γυναικα συνεχως.Ζωγραφιζω εκεινη.Ξανα και ξανα.Για να μην την ξεχασω.Να μην ξεχασω το προσωπο της,το δερμα της,τις καμπυλες του σωματος της.Να μην ξεχασω αυτην.

Ζωγραφιζω και τον ουρανο μας.Αυτον που δημιουργησαμε μαζι.Αυτον που λατρεψαμε καποτε.Χαθηκε πια.Εγινε σταχτη απο την φωτια που βαλαμε.Εγω ηθελα να τον θυμαμαι ομως.Ηθελα να ξερω πως ακομα υπαρχει ενα λαμπερο αστερι εκει πανω.Κι ας ζει μονο του,χωρις συντροφια.Φαντασου την Πουλια χωρις τον Αυγερινο της.Αυτο το αστερι ηταν εκει.Εκεινη σε μια εξιδανικευμενη μορφη.

Δεν την ειχα δει καιρο.Απο εκεινη την τραγικη μερα και επειτα δεν αντικρισα τα ματια της.Εξαφανιστηκα.Και ετσι επρεπε.Χθες ομως...Χθες επρεπε να παω στο σπιτι της.Να την απαγαγω απο εκει.Ηταν ευκολο.Δεν χρειαστηκε να της δωσω υπνοτικο.Λιποθυμησε μονη της.Πως να μην το κανει αλλωστε;Μου εδωσε ετσι την ευκαιρια να την παρατηρησω.Να δω απο κοντα τα χαρακτηριστικα της εστω και για λιγο.Μικρες ρυτιδες ειχαν εμφανιστει στο ταλαιπωρημενο δερμα της.Ηταν απεριποιητη.Αμακιγιαριτη.Ειχε χασει κιλα.Πολλα θα ελεγα.Εμοιαζε αλλιως.Και το σπιτι.Το σπιτι ηταν ενα αχουρι.Πεταμενα πραγματα εδω κι εκει.Σκονη παντου.Απορω πως την ανεχοταν.Ηταν αλλεργικη στην σκονη.

Η αποθηκη που την οδηγησα ανηκε στην Isabelle.Ηταν ακριβως κατω απο το σπιτι της.Χαζη επιλογη.Την εκανε ομως γιατι ηταν σιγουρη.Ηταν υπερβολικα σιγουρη οτι η Estelle δεν θα εβγαινε ζωντανη απο εκει μεσα.Δεν συνεβη ομως.Δεν μπορεσα να την σκοτωσω.Οχι ετσι ευκολα.Δεν ημουν δολοφονος.Ειχα συμφωνησει ομως.Το μισος κυριευσε το μυαλο μου και ειπα το ναι.Μα η αληθεια ειναι πως ηθελα να την δω.Μετα απο δυο ολοκληρα χρονια ηθελα να την ξανα αντικρισω.Να διαπιστωσω αν ειναι καλα.Αν ζει ομορφα.Αν εχει ξεχασει.Δεν ειχε ομως.Φυσικα!Πως μπορουσε να ξεχασει καποιος οτι εγινε δολοφονος;!