Γυάλινο ποτήρι

Μπουκάλι

Chris

Δεν την είδα από τότε. Λογικό. Ούτε εγώ θα ήθελα να με δω ξανά. Ίσως έφυγε. Ίσως έκανε ότι έκανα κι εγώ. Τουλάχιστον αυτή λέει την αλήθεια. Πάντα. Κάθε φορά. Την θαυμάζω για αυτό. Εγώ κρύβομαι από την άλλη. Προσπαθώ να θάψω ότι νιώθω. Με υποκινητη το μίσος προσπαθώ να ξεχάσω τον έρωτα μας. Μα δεν είναι οι αναμνησεις μας που με τρώνε. Δεν είναι τα όσα ζήσαμε. Δεν είναι ο κοινός μας πόνος. Είναι εκείνη η φωτιά. Ζει ακόμα. Ανάβει καθημερινά στην καρδιά μου. Όχι δεν είναι εκείνη που θυμάσαι όταν νιώθεις μοναξιά. Δεν είναι εκείνη που σιγοκαιει. Είναι εκείνος ο χείμαρρος συναισθημάτων. Είναι η Estelle.

Δεν νομίζω να μπορέσω να την συγχωρεσω ποτέ που σκότωσε τον αδελφό μου. Δεν νομίζω να είμαι αρκετά δυνατός. Λυγίζω. Λυγίζω κάθε φορά που την αντικρίζω. Κλαίω κάθε φορά που την ζωγραφίζω. Ματώνω. Εκείνη δεν το ξέρει. Δεν θα το μάθει ποτέ. Μου λείπει τόσο πολύ! Ίσως την αγαπώ ακόμα. Αλλά δεν θα μπορούσα να την δεχτώ πίσω. Για αυτό της μίλησα έτσι. Δεν θέλω να την παραμυθιαζω. Εμείς τελειώσαμε. Εμείς δεν είμαστε πια εμείς. Και όλα αυτά γιατί δεν μπορώ να ξεχάσω. Γιατί δεν μπορώ να συγχωρεσω. Για χάρη της έκανα τα πάντα. Αυτό όμως δεν μπορώ. Για τον αδελφό μου.

Η Isabelle με πήρε και σήμερα τηλέφωνο. Δεν ξέρει τίποτα για την Estelle λέει. Την πιστεύω. Δεν έχει καλές σχέσεις μαζί της. Άσχημες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου. Φοβάμαι μήπως της κάνει κακό. Δεν θα την αφήσω. Δεν μπορώ να την αφήσω. Ήταν τα πάντα μου. Έγινε η ίδια μου η ζωή όταν την γνώρισα. Ήξερα πως την ερωτεύτηκα. Ήξερα πως θα χανομασταν σε ένα ατελείωτο ταξίδι. Ήξερα πως τίποτα δεν θα ήταν παραμυθένιο. Έμεινα όμως. Έμεινα γιατί δεν ήθελα το βέβαιο και το ήρεμο της ζωής μου. Ήθελα εκείνη. Υπήρχε μόνο εκείνη όταν την γνώρισα.

*Σσσς Chris. Μιλάει το ποτό.Σταμάτα*

Αλλη μια γουλιά.

Όσο πάει και γλυκαίνει. Η πίκρα φεύγει. Φεύγει μαζί με τα συναισθήματα μου. Χάνεται στην άβυσσο της ψυχής μου. Αυτής της πονεμένης ψυχής μου. Πίνω κι άλλο. Δεν θέλω να μεθυσω. Να ξεχάσω θέλω. Όλο λέω πως δεν θα πιω άλλο. Κι όλο πίνω. Πίνω μέχρι να μεταμορφωθω. Μέχρι να γίνω ο σκληρός εαυτός μου. Αυτός που δεν δίνει δεκάρα. Αυτός που δεν νιώθει. Ναι αυτός θέλω να γίνω. Κάποιος που δεν νιώθει.

"Μωρό μου ήρθα" άκουσα την ψυθιριστη φωνή της στο αυτί μου.

"Δεν σε περίμενα και σήμερα στο μπαλκόνι. Κάνει λίγο κρύο ξέρεις." συνέχισε να μιλά.