Γυάλινο ποτήρι

Σύννεφο

Νιώθω ένα βλέμμα να με καρφώνει. Ένα ζευγάρι ματιά να με κοιτούν επίμονα. Σταματώ να θαυμάζω τα έργα και γυρνώ απότομα πισω μου. Μέσα σε ένα τεράστιο πλήθος βλέπω εκείνον. Ξεχωρίζει. Έχει κάτι πάνω του. Κάτι σκοτεινό κι όμως εγώ το βλέπω να λάμπει. Είναι αυτός. Βέβαια. Δεν έκανα λάθος. Δεν θα μπορούσα άλλωστε.

Συνεχίζει να με κοίτα επίμονα. Τώρα τον κοιτώ κι εγώ με τον ίδιο τρόπο. Δεν ακούω τον θόρυβο. Δεν νιώθω την ζέστη. Δεν βλέπω πια κόσμο. Δεν είναι πλέον σκοτάδι. Δεν υπάρχει κανείς. Κανένα έργο. Καμία ομιλία. Μόνο εμείς. Μόνο αυτόν μπορώ να δω. Εγκλωβίστηκα στον βυθό των ματιών του. Χάθηκα για άλλη μια φορά. Είναι βαθιά. Δεν φοβάμαι όμως. Έχει γίνει ξανά. Αντέχω.

Ένα απρόσμενο άγγιγμα. Δεν το νιώθω. Είμαι ακόμα χαμένη. Μια φωνή. Κάποιος μου μιλάει. Εγώ όμως ζαλίζομαι. Τα μάτια του αφήνουν σημάδια στα δικά μου. Δεν παίρνει το βλέμμα του. Εγώ δεν μπορώ να αντιδρασω. Έχω μουδιασει. Όχι δεν είναι πως δεν τον έχω ξαναδεί. Δεν είναι πως δεν τον έχω νιώσει. Απλώς σήμερα είναι αλλιώς. Σήμερα προδοθηκε. Σήμερα τα μάτια του είναι όπως παλιά. Φωνάζουν πάθος. Δεν μιλούν καθόλου για μίσος. Δεν δείχνουν ίχνος θυμού. Μόνο λύπης. Γιατί λύπης; Τι βλέπει που δεν βλέπω εγώ;

"Estelle σου μιλάω. Είσαι καλά;" τρόμαξα. Έστρεψα αμέσως την προσοχή μου σε αυτόν. Άραγε πόση ώρα μου μιλούσε;

"Συγνώμη. Αφερεθηκα." του απαντώ με ένα χαμόγελο και σκύβω το κεφάλι.
"Όλα καλά. Απλώς ανησύχησα. Ξέρεις Estelle... Μπορεί να μην σε ξέρω όμως με έχεις μαγνητίσει. "μου λέει χαμογελαστά και με φίλα στο μάγουλο.

Και εγώ δεν τον κοιτώ. Εγώ γυρνάω και προσέχω τον Chris που μας παρατηρεί. Το σαγόνι του σφιγμένο. Τα μάτια του θα μπορούσαν να είναι βουρκωμενα;Ισως και όχι. Γυρνάει απότομα και εξαφανίζεται. Έτσι απλά χάνεται μέσα στον κόσμο. Δεν μπορεί να μου κρυφτεί όμως. Εγώ τον βλέπω. Εγώ μπορώ. Γιατί εγώ είμαι η Estelle. Αυτή που γνώρισε πέντε χρόνια πριν και δεν μπόρεσε να ξεχάσει. Αυτή που ζωγράφισε γιατί είχε στο μυαλό του. Αυτή που τον πονά αλλά τον αγαπά. Αυτή που έκανε λάθη. Αυτή που δεν θα τον αφήσει. Όχι σήμερα.

Χωρίς να δώσω καμία εξήγηση στον άνδρα δίπλα μου εσπρωξα μερικούς καλεσμένους και αγνόησα το κάλεσμα του. Προχώρησα προς την έξοδο. Άνοιξα την γυάλινη πόρτα και έστριψα στο στενό δίπλα. Ήταν εκεί.

Έχει τοποθετήσει το τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη του και βγάζει τον αναπτήρα από την τσέπη του. Με αντιληφθηκε αλλά δεν μίλησε. Δεν με κοίταξε καν.