Flashback Vol 8
Ο καιρος περνουσε κι εγω μαζι του.
Καποιες μερες η διαθεση μου ηταν καλη και καποιες απλως οχι.Σκοτεινιαζα εκεινες τις μερες.Ηθελα ηρεμια,μοναξια και το απαλο κρεβατι του Jeff. Εμενα σπιτι με τον αδελφο μου παντα διπλα μου να με κραταει αγκαλια αμιλητος.Τον πονουσα και το ηξερα.Μα δεν μπορουσα να γιατρεψω δυο πληγωμενες ψυχες.Ουτε καν την δικη μου.
Μετα απο δυο εβδομαδες και πολλα τηλεφωνηματα απο τον Max θελησα να βγω εξω.Αυτη τη φορα μονη μου.Παρακαλεσα τον Jeff να με αφησει και επειτα απο πολυ συζητηση καναμε μια συφωνια.Θα εβγαινα αλλα μονο για τεσσερις ωρες το πολυ.Και θα του εστελνα μηνυμα καθε μιση ωρα.
Με ενοχλουσε να δινω αναφορα σε αλλους αλλα αυτος ηταν ο μικρος μου αδελφος.Και νοιαζοταν αληθινα.Οποτε συμφωνησα με τους ορους του.
Ετοιμαστηκα σχετικα γρηγορα,τον αποχαιρετησα και βγηκα απο την εξωπορτα.Το βλεμμα του φωναζε "ανησυχω" μα ειχα ηδη φυγει.Εξαλλου γνωριζε πως δεν μπορουσε να με εχει υπο την προστασια του για παντα.Τιποτα δεν διαρκει για παντα.
Η ωρα ηταν 6 το απογευμα.
Δεν ειχε παρα πολυ κοσμο στο κεντρο της πολης.Ηταν πολυ νωρις για μια ζεστη ηλιολουστη μερα σαν κι εκεινη.
Εκανα βολτες απολαμβανοντας τις θερμες ηλιαχτιδες να αγγιζουν απαλα το δερμα μου.Εμοιαζαν να ζωγραφιζουν πανω του με αχρωμη μπογια.Και εγω λατρευα την τεχνη.
Πηγα κι εκατσα διπλα στην λιμνη.Με ηρεμουσε η θεα.Με εκανε να ξεχναω,οσο ηταν εφικτο.Ηταν γαληνια και ομορφα.Το τοπιο θα μπορουσε καλιστα να βρισκεται σε μια καρτ ποσταλ,απο αυτες που συλλεγει η μητερα μου στο σπιτι.Ισως να της αγορασω μια.Ισως.
"Estelle;" ακουσα μια φωνη πισω μου.
Δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια.Τελευταια ημουν πολυ αφοσιωμενη οταν σκεφτομουν.Μα αυτη η φωνη...Αυτη η ζεστη χροια...Αποκλειεται.Δεν ειναι αυτος.Το μυαλο μου παιζει παιχνιδια παλι.
"Estelle;Εσυ εισαι;" επεμενε με ενα τονο αποριας και περιεργιας στην φωνη του.
Γυρισα αποτομα το κεφαλι μου και τον ειδα μολις δυο μετρα μακρια μου.Μολις με ειδε χαμογελασε.Ειχε ενα τοσο αναθεματισμενα τελειο χαμογελο!
"Γεια" μου ειπε.
"Γεια" απαντησα λιγακι ψυχρα.
KAMU SEDANG MEMBACA
Γυάλινο ποτήρι
Romansa💕We are like glass, we break and eventually we shatter 💕A sky full of stars and he was staring at her 💕In the middle of my chaos there was you 💕I was addicted to the way he said my name Βυθισμένοι στην άγνοια,παλεύουν να νικήσουν το μίσος και να...
