Γυάλινο ποτήρι

Κομμάτια

Estelle
Η Annie με προσκαλεί ξανά και ξανά για να περάσω τον χειμώνα μαζί της στην Αθήνα. Θέλει λέει να δει την βαφτιστικια της. Της έλειψε. Λογικό το βρίσκω. Έχει να την δει εδώ και έναν χρόνο. Δεν μπόρεσε να έρθει Χανιά. Ήταν δύσκολο να πάρει άδεια. Δουλευε σκληρά. Ακόμα το κάνει. Όπως και να έχει όμως αγαπά την δουλειά της και αυτό με χαροποιεί. Όσο για την πρόταση της, ο Andrew θέλει να πάμε μα δεν μπορεί να έρθει. Οπότε μας παρότρυνε να πάμε με την Luna. Ψάχνει κι αυτή την νονά της μα εγώ φοβάμαι. Δεν θέλω να πάω στην Αθήνα. Φοβάμαι μήπως είναι ακόμα εκεί. Μήπως τον συναντήσω τυχαία. Μήπως δει την κόρη μου. Πολλά μήπως. Πολλές αμφιβολίες και πολλοί φόβοι.Ίσως αυτό να είμαι.Μιά μάζα φόβος.

Θα το κάνω όμως. Θα πάω. Γιατί δεν μπορώ να κρύβομαι μια ζωή. Πέρασε ήδη ένας χρόνος από την βάφτιση της. Ένας χρόνος που λείπουμε. Εξάλλου δεν θα γίνει τίποτα. Εγώ είμαι παντρεμένη ξανά και έχω μια κόρη. Είναι του Andrew. Αυτό θα ξέρουν όλοι. Τίποτα περισσότερο. Αυτός βέβαια δεν είναι καθόλου αφελής και το ξέρω. Μπορεί εύκολα να καταλάβει πως το παιδί γεννήθηκε 2 χρόνια και έξι μήνες πριν. Μπορεί να δει το προσωπάκι της και να αγγίξει το δερματακι της. Ίσως καταλάβει πως είναι αίμα του.

[...]

Έφτασα Αθήνα. Μου έλειψε μπορώ να πω. Πάνω από όλα όμως μου έλειψε ο πατέρας μου. Μου έλειψε να του μιλάω. Μου έλειψε να τον βλέπω σε εκείνη την παλιά φωτογραφία. Μάλλον περισσότερο για αυτόν ήρθα. Για να του πω πως δεν τον ξέχασα και πως παντρεύτηκα. Να του πω πως πλέον έκανα την οικογένεια που ήθελε. Πως συμμαζεψα την ζωή μου. Πως όλα είναι καλά. Οι πληγές θα επουλωθουν μια μέρα. Το ελπίζω.

"Γλυκιά μου!" με αγκάλιασε η Annie μόλις μπήκα στο παλιό μου διαμέρισμα και πλέον δικό της.

"Μου έλειψες!" της δήλωσα.

"Κι εμένα. Έλα, κάτσε να μου πεις για τα Χανιά. Μα πρώτα πες μου που είναι η βαφτιστικια μου." είπε και το ύφος της έγινε σοβαρό και λιγάκι νευριασμενο.

Η πόρτα χτύπησε ξανά.

"Δεν το πιστεύω!!!" ούρλιαξε η Annie και εσφιξε στην αγκαλιά της της μικρή Luna μου.

" Θα την πνίξεις! " φώναξα από το σαλόνι αλλά με αγνόησε.

" Μεγάλωσες τόσο πολύ! " ήταν ενθουσιασμενη.

"Νονά!" αναφώνησε η Luna και αμέσως η Annie ξετρελάθηκε από την χαρά της.

Σε αυτό το κλίμα ζεστασιάς, αποδοχής και αγάπης συζητήσαμε τα νέα μας. Είπαμε κάθε τι που δεν λεγόταν από το τηλέφωνο. Σκέψεις, αναμνήσεις και ιδέες ξεπήδησαν από το μυαλό μας. Ένιωσα τόσο ευτυχής. Είναι υπέροχο να έχεις ένα άτομο να συζητήσεις ειλικρινά. Ένα δικό σου άτομο. Αυτό που δεν θα σε κρίνει αλλά θα σου πει την ωμή αλήθεια. Μάλλον είχα πλέον την καλή ζωή που ποθουσα. Ένα έλειπε. Η υποκριτική. Ίσως και κάτι ακόμα.