Kız Kardeşime Mektuplar

🍁 6

Canım kardeşim,

Okul çok garip bir yer. İnsanlar, insanların birbirleriyle olan iletişimi... İnsanlar bir aradayken, farklı desenli kumaşların bir araya getirilip de yapıldığı bir kırkyamaya benziyorlar. Bazen harika bir örtü oluyorlar, bazen de desenler birbirleriyle o kadar uyumsuz kaçıyor ki hiçbir şeye benzemiyorlar.

Dün gecenin ardından aklımı dağıtmak için bir yere ihtiyacım vardı. Ve bu yepyeni dünya ilgimi çekecek, aklımı çelecek yepyeni şeylerle doluydu. O yüzden kampüsün bahçesindeki bir banka oturmuş ve hipnotize olmuş bir vaziyette insanları seyrediyordum.

Garip yaratıklardı, mucizeviydiler.

Kendi mucizelerine o kadar alışkındılar ki, körleşmiştiler.

Gözlerinin nasıl parladığın bilmiyorlardı; çıkardıkları farklı seslerle yüzyıllar içinde oluşturdukları lisanların nasıl bir teknoloji harikası olduğunu; ağlarken gözyaşı keselerinden çıkarıp saçtıkları, elmas gibi parlak suyun ne kadar sanatsal olduğunu bilmiyorlardı mesela. Elle tutup gözle göremedikleri bir şey olan düşünceyle, somutluğun ta kendisi olan kilolarca bedeni istedikleri gibi hareket ettirmenin mucizeviyatından bihaberdiler.

Ne kadar güzel olduklarını bilmiyorlardı. İnsan denen şeyin bir sonu olduğunu bilmiyorlardı ve hatta belki de insan olduklarını bile bilmiyorlardı.