Kız Kardeşime Mektuplar

🍁 21

Canım kardeşim,

Aniden yanımda belirdiğinde sakin bir caddede etrafı seyrederek yürüyordum. Omzumda senin geçen yaz hediye ettiğin içine ancak cüzdanımla telefonumun sığdığı, küçük deri çanta vardı. Onunsa üstünde kollarını kıvırdığı açık mavi bir gömlek ve lacivert bir kot pantolon.

"Hoşgeldin Malcolm X." dedim.

Yanımızdan geçen teyze tuhaf tuhaf baktı bize. Ama Malcolm bir tepki vermedi. Yan gözle kontrol ettiğimde kaşları fazlasıyla çatık duruyordu. Bir an için ona verdiğim ismi beğenmemiş olabileceğini düşündümse de sonra boşverdim. Buna kafa yoramayacak kadar yorgundum.

"Başın ağrıyorsa evde kalmalıydın." dedi birden. Ben de kaşlarımı çattım. "Başımın ağrıdığını da nereden çıkardın?" diye homurdandım.

Omuz silkti. Sinirlenmiştim.

"Neden bu kadar tuhafsın?" diye söylendim sert bir sesle. "Bir kez de benim soruma düzgün cevap versen ölür müsün, ha Malcolm?"

Bu sefer yanımızdan geçen bir grup genç yine bize tuhaf tuhaf baktı. Derin bir nefes aldım.

"Düzgün cevaplar istemediğini ikimiz de biliyoruz."

Haklıydı aslında. İstemsizce omuzlarım düştü.

"Hadi eve git ve biraz dinlen. Mucizeye hiçbir zaman doymayacağın açık. Birazını daha uyudun diye kaçırırsan ölmezsin."

Yaptığı espriden sonra hafifçe gülümsedi. Gülümsemenin, ona çatık kaşlardan daha fazla yakıştığını düşündüm.

"Haklısın uyudum diye ölmem." dedim otobüs durağına doğru yürürken, "Zaten kanserden ölüyorum."

Bu sefer açıkça güldü. Kasvetli gerçeğimin yoksayımını yapmadan benimle gülmesi, kalbime tuhaf bir şeyler yapmıştı.

Otobüs geldiğinde ben uzun sıranın en sonuna geçtim. O da ellerini ceplerine daldırıp geldiğimiz yöne doğru yürümeye başladı. Gidişini seyrediyordum. Uzun boyuyla insanların arasından çabukça sıyrılıyordu. Caddeyi aşıp baya uzaklaştıktan sonra bana döndü. Sağ elini cebinden çıkarıp sesini duyurabilmek için dudaklarının kenarına koydu ve şöyle bağırdı:

"Bundan sonra bana Malik de, Malcolm'den daha az dikkat çeker."