Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 1 - Μέρος Πρώτο-

-Μέρος 1-

Ανακαλύπτοντας τον χαμένο μου εαυτό!

1

                <<Πφφφφφφφφφ…>> ξεφυσάω.

Άλλα 10 λεπτά για να χτυπήσει το κουδούνι. Το μυαλό μου πολιορκείται από πλήξη και ανία. Και να έχω από πάνω μου το «κύριο» Smith να μας μιλάει για τόσο ανούσια και ασυνάρτητα πράγματα, έχοντας την απαίτηση να τον ακούμε προσηλωμένοι και να απαντάμε στις ερωτήσεις του.

Πάντα αναρωτιόμουν πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να μην κουράζεται μιλώντας ακατάπαυστα για αερολογίες. Φαντάσου μόνο, ότι διδάσκει σαράντα χρόνια μαθηματικά, βάλε και τα μαθητικά του χρόνια.... Πάνω από πενήντα χρόνια βουτηγμένος μέσα σε αριθμούς, προβλήματα και εξισώσεις. Με πιάνει πονοκέφαλος μόνο με την σκέψη. Εγώ δεν θα είχα τόση υπομονή για να αντέξω. Αν φυσικά βρισκόμουν ποτέ στην θέση του.

Το μόνο καλό είναι, ότι σε είκοσι μέρες, που τελειώνει το σχολείο, φεύγω Βαρκελώνη και μετά όπου με πάει ο δρόμος. Το όνειρο μου! Να είμαι ελεύθερη, γυρίζοντας όλο τον κόσμο χωρίς φραγμούς και αναστολές. Ξέρεις, αυτή η αδρεναλίνη που πηγάζει από έλλειψη προγράμματος και κανόνων που συνηθίζεται στην ρουτίνα της καθημερινότητας. Λατρεύω να ξεφεύγω από αυτόν τον αδιαφοροποίητο τρόπο ζωής. Πάντα ήμουν υπέρ των αλλαγών. Άλλωστε η ανανέωση είναι αυτή που κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα.

<<Δεσποινίς Evelyn Donson, θα είχατε την ευγένεια να παρακολουθήσετε το μάθημα μου ή μήπως είστε πολύ απασχολημένη να χασκογελάτε, κοιτάζοντας το υπερπέραν; >>

<<Με συγχωρείτε, κάτι σκεφτόμουν. >>

<<Καλό θα ήταν δεσποινίς μου, οι σκέψεις σας να αφορούν μονάχα το μάθημα μου και τίποτα άλλο. >>

<<Μάλιστα! >>

Κάθε φορά που μου μιλάει με αυτόν τον τρόπο μου έρχεται να κοπανίσω το κεφάλι του στον τοίχο. Και πίστεψε με, το έχω φαντασιωθεί ούκο λίγες φορές. Δεν τον αντέχω! Ειλικρινά! Αυτός ο άνθρωπος, επειδή αδιαφορώ παντελώς για το μάθημα του, με έχει βάλει στο μάτι. Και γιατί δηλαδή πρέπει να ευθύνομαι εγώ γι΄ αυτό; Σοβαρά, το σχολείο μας έχει κατακλυστεί από ιδιόμορφους παππούδες με αρχαϊκές ιδέες και χωρίς όρεξη και ενδιαφέρον να μας διδάξουν. Άρα, ποιος ο λόγος να δείξω εγώ ενδιαφέρον; Δηλαδή θα ‘ταν τόσο δύσκολο να μας φέρουν νέους που να νοιάζονται για μας και προπάντων, να είναι σωστοί καθηγητές, μελαχρινοί με ωραίο πισινό. Εγώ πάντως έτσι δεν θα έπαιρνα τα μάτια μου από πάνω τους. Αστειεύομαι! Ιδιαίτερα από την μέρα που άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως ο Smith μου την πέφτει, θέλω να κρατάω αρκετή απόσταση από τους καθηγητές μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, πιθανόν η αδιαφορία μου προς τον ίδιο και όχι προς το μάθημα του είναι ο λόγος που με κατσαδιάζει όλη την ώρα. Ο τύπος είναι τραγικός...