Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 8

8

Διάφορες διακεκομμένες σκηνές από την χθεσινή νύχτα πλημμυρίζουν το μυαλό μου. Οι εικόνες είναι θολές και υπάρχουν γεγονότα που όσο και αν πασχίζω να επαναφέρω στον νου μου, τα έχω διαγράψει εντελώς. Οι αναμνήσεις εναλλάσσονται μες στο κεφάλι μου με περίεργη σειρά, ενώ έχω την εντύπωση πως έχω χάσει πολλά επεισόδια. Θυμάμαι τον Mike να προχωράει στην άμμο, έχοντας εμένα ημιλιπόθυμη στην αγκαλιά του. Ύστερα η σκηνή αλλάζει και βρίσκομαι ξαφνικά στο κρεβάτι και - κλείνω τα μάτια μου και πασχίζω να θυμηθώ την συνέχεια - τον φίλησα. Όχι! Γιατί το έκανα αυτό; Έχω μετανιώσει φριχτά. Εντάξει, μπορεί ο Mike να είναι μια χαρά παιδί και να είναι μια ευκαιρία να ξεχάσω τον Matt, όμως δεν έπρεπε να τον φιλήσω. Δεν τον ξέρω καν. Είναι ένας άγνωστος. Όμορφος άγνωστος. Αλλά παραμένει άγνωστος, που ποιος ξέρει τι μπορεί να μου κάνει. Και ίσως το φιλί να μην είναι τίποτα, όμως η σκηνή που εμφανίζεται αυτήν την στιγμή στο μυαλό μου, με φοβίζει, πως συνέβησαν πολύ περισσότερα. Βλέπω εμένα με το μαγιό μέσα στην μπανιέρα να γδύνω και να φιλάω τον Mike. Έπειτα κενό. Οι αναμνήσεις μου σταματούν εκεί.

Τώρα είμαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι ξενοδοχείου με τον Mike ημίγυμνο δίπλα μου. Το μόνο που με καθησυχάζει είναι πως φοράω ακόμη το μαγιό μου. Ξαφνικά, τον βλέπω να ανοίγει τα μάτια του και καλύπτομαι με το σεντόνι, ενώ στριμώχνομαι στην γωνία του κρεβατιού.

<< Καλημέρα. >> μουρμουρίζει με μισάνοιχτα μάτια.

Μένω σιωπηλή. Τον κοιτάζω εξερευνητικά και προσπαθώ να κρυφτώ κάτω από τα σκεπάσματα όσο περισσότερο μπορώ.

Αυτός αρχίζει και γελάει, ενώ κουνάει πέρα δώθε το κεφάλι του σαν να σκέφτεται κάτι που είναι ξεκαρδιστικό.

<< Γιατί γελάς; >> τον ρωτάω διστακτικά.

<< Απλώς, είναι πολύ ειρωνικό όλο αυτό.>>

Τα μάτια μας ευθυγραμμίζονται.

<<Ποιο;>>

<<Η συμπεριφορά σου. Σήμερα φέρεσαι σαν φοβισμένη παρθένα και χθες παραλίγο να ξεσηκώσεις το ξενοδοχείο με τις φωνές σου.>>

<< Τι πράγμα;>> Σκατά! Σκατά! Σκατά! Αισθάνομαι τα μάγουλα μου να φλέγονται από την ντροπή.

<<Τι; Μην μου πεις πως δεν θυμάσαι; >> με ρωτάει με πονηρό βλέμμα, σαν μια αλεπού που ετοιμάζεται να αρπάξει την κότα, χωρίς να τη καταλάβει κανένας.