Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 48

48

<<Επιτέλους!>> αναφωνώ και τραβώντας τον Matt από το χέρι βγαίνω γρήγορα από την τάξη.

<<Λοιπόν; Τι θα κάνουμε σήμερα; >> τον ρωτάω, ενώ προχωράμε στο διάδρομο, για να βγούμε έξω από το σχολείο.

<<Τι θα 'λεγες...>> Μου τραβάει το χέρι και με κολλάει πάνω στο στήθος του. Υψώνω το βλέμμα μου, για να συναντηθεί με το δικό του. <<Να πάμε να δούμε την Zora και την Esme; >> με ρωτάει.

<<Γιεϊιιιι!>> αναφωνώ χοροπηδώντας. Αυτός πάει να μιλήσει, αλλά τον διακόπτω. <<Μην το πεις. Το ξέρω πως φέρομαι σαν μικρό κοριτσάκι, αλλά έτσι είμαι εγώ και άμα σ’ αρέσω. >>

Αυτός κουνάει αγανακτισμένα το κεφάλι του περά δώθε, χαμογελώντας.

Έχουν περάσει περίπου τρεις εβδομάδες, έτσι το περίμενα πως σήμερα θα πηγαίναμε να επισκεφτούμε την Zora. Ομολογώ, πως δεν είμαι τόσο ενθουσιασμένη για τις προμήθειες του αίματος, αλλά για το ότι θα δω την Esme, που μου έχει λείψει πολύ. Άλλωστε, έχω συνηθίσει πια ο Μat να πίνει από εμένα. Δεν πονάω άλλο. Έκτος από το ελαφρύ τσίμπημα και μια ευχάριστη αίσθηση, δεν αισθάνομαι τίποτα άλλο. Ο Matt έχει δυναμώσει τελείως. Ευτυχώς που είναι χειμώνας και οι τρύπες στο χέρι μου δεν ήταν διακριτές, μιας και οι μπλούζες μου είναι μακρυμάνικες. Γενικότερα περνάμε πολύ καλά με τον Matt. Τώρα πια έχει κόψει την συνήθεια να με πηγαίνει σε εξωπραγματικά μέρη και ζούμε μια φυσιολογική ζωή.

Με τον Bruno έχουμε κόψει επαφές. Από την μέρα που τσακωθήκαμε στην είσοδο του σπιτιού, δεν έχουμε απευθύνει τον λόγο ο ένας στον άλλο. Πέρα από κάποιες ματιές που έχουμε ανταλλάξει, βρισκόμενοι αναγκαστικά στον ίδιο χώρο, δεν υπάρχει κανένα άλλο είδος επικοινωνίας μεταξύ μας. Η αλήθεια είναι, πως ήθελα πολύ να του μιλήσω, για να τα βρούμε, μιας και παρότι ζούμε στο ίδιο σπίτι, η απουσία του γίνεται αισθητή στο χώρο και νιώθω ότι μου λείπει. Μισώ τον εαυτό μου που το παραδέχομαι, αλλά τα αισθήματα μου για τον Bruno, παρά τους τσακωμούς μας, παραμένουν ως έχουν. Ή μάλλον ενδυναμώνουν. Ευτυχώς, για όσο βρίσκομαι στην αγκαλιά του Matt, εξασθενούν.

Με τοn Brian πάλι, οι σχέσεις μας δεν έχουν αλλάξει. Παραμένει ο γλυκός, ενδιαφέρων άντρας που γνώρισα. Συχνά, όταν καταφέρνω να ξεφύγω από τον Matt, πηγαίνω μαζί του για αγώνες. Στον Sam και τους υπολοίπους είχα λείψει πολύ και στενοχωριόμουν που εξαιτίας των καταστάσεων, είχα αναγκαστεί, να κόψω τις συναναστροφές μαζί τους και τους αγώνες. Έχοντας τον Brian στο πλάι μου όμως, το μόνο σίγουρο είναι, πως δεν θα με αφήσει ποτέ να παρατήσω αυτήν την απελευθερωτική συνήθεια. Αυτό που φοβάμαι, είναι πως όταν γίνω βρικόλακας η επιθυμία μου να ξεπερνώ την ταχύτητα του φυσιολογικού πάνω στην μηχανή θα χαθεί, μιας και θα τρέχω από μόνη μου με ταχύτητα ανέμου.