Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 28

28

Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Εικόνες του Matt εναλλάσσονταν στο μυαλό μου. Περιττό να πω, πως μου έχει ήδη λείψει. Άκουσα τη συμβουλή του Bruno, για το ότι, ακούγοντας τραγούδια θα συνεισφέρει στο να αντισταθώ. Το IPod δεν σταμάτησε να παίζει όλο το βράδυ. Εκτός από το back to you, του Brett Anderson- που μου πρότεινε ο Bruno- άκουσα το Snuff των Slipknot, το Wrecking ball της Miley Cyrus, το Dance without you και το Love the way you lie της Skylar Grey, το Creeping in my soul των Cryoshell, το When I’m gone και το Here without you των Three Doors Down και μια λίστα ολόκληρη τραγουδιών, που αναφέρονται σε καταδικασμένες αγάπες. Παρότι, ακόμη δεν γνωρίζω αν αυτό που έχω με τον Matt είναι αγάπη και αν είναι καταδικασμένη. Φυσικά, δεν θέλω να στεναχωρώ ούτε αυτόν, ούτε τον εαυτό μου. Όμως πρέπει να ξεκαθαρίσω τα πράγματα μέσα μου και να ξέρω αν όλη αυτή η θλίψη υπάρχει για κάποιο λόγο ή όχι. Τουλάχιστον, ελπίζω να ξεχαστώ με την μετακόμιση και τον γάμο, έτσι ώστε να μην τον σκέφτομαι όλη την ώρα.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και κατευθύνομαι προς την κουζίνα, για να φτιάξω κάτι να φάω. Βλέπω ένα χαρτί κολλημένο στο ψυγείο.

<<Πάω με την Jessica για τις ετοιμασίες του γάμου. Σου έχω αφήσει κάτι κούτες στο δωμάτιο μου. Άρχισε να ετοιμάζεις τα πράγματα σου. Εγώ θα αργήσω λίγο. Φιλιά. Μπαμπάς. >>

Μ’ αρέσει που έγραψε στο τέλος «μπαμπάς». Λες και υπήρχε περίπτωση να μου το γράψει κάποιος άλλος. Οπότε, θα είμαι μόνη στο σπίτι για ώρα. Τέλεια! Πάω στο δωμάτιο, βγάζω τις πιτζάμες μου, φοράω μια μακριά φαρδιά μπλούζα και το μποξεράκι μου. Παίρνω το IPod και βάζω ανεβαστικά τραγούδια, της Beyonce, των Flo Rida, της Shakira, της Rihanna και της Missy Eliot. Αρχίζω να γεμίζω κούτες και να χορεύω συγχρόνως. Με μόνη μου παρέα τον Max, ξεσαλώνω στην προσπάθεια μου να βγάλω τον Matt από το μυαλό μου, χωρίς να φοβάμαι μήπως ρεζιλευτώ από τον εξευτελιστικό χορό μου. Ρούχα, βιβλία, εύθραυστα προσωπικά αντικείμενα… Παρότι οι περισσότερος κούτες παραγεμίζουν, τα πράγματα αντί να μειώνονται, αυξάνονται. Έλεος! Κλείνω την μουσική και ξαπλώνω στον καναπέ να ξεκουραστώ. Την στιγμή ακριβώς που κάθομαι, χτυπάει το κουδούνι. Σηκώνομαι αγανακτισμένη και πάω να ανοίξω την πόρτα.

<<Ποιος είναι;>> ρωτάω.

<<Η Lily είμαι Eve. Μου ανοίγεις σε παρακαλώ. Θέλω να μιλήσουμε. >>

Παίρνω μια βαθιά ανάσα, προετοιμάζοντας τον εαυτό μου για το τι θα της πω και γενικώς πως θα την αντιμετωπίσω μετά από αυτό που συνέβη στον χορό. Υστέρα, ανοίγω την πόρτα και την βλέπω να στέκεται απέναντι μου, με το ίδιο αξιολάτρευτο βλέμμα που με κοίταζε την ημέρα που πρωτογνωριστήκαμε. Θυμάμαι… την είδα που την μάλωνε η μαμά της λίγο πριν έρθει μέσα στο νηπιαγωγείο για κάτι που είχε κάνει και αυτή ήταν δακρυσμένη και είχε κάτσει σε μια γωνία κρατώντας την κούκλα της στα χέρια της. Κανείς δεν της μίλαγε και όλοι την αγνοούσαν. Εγώ πήγα κοντά της και της είπα: << Μην στεναχωριέσαι. Να, έχω δυο καραμέλες, πάρε την μια. >> Αυτή την πήρε από τα χέρια μου και εγώ κάθισα δίπλα της. Αρχίσαμε να μιλάμε και να παίζουμε. Έπειτα από λίγες μέρες, δέσαμε και με τις άλλες δυο.