Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 39

39

Κλείνω το ξυπνητήρι και τρίβω τα μάτια μου. Χουζουρεύω λίγο κάτω από τα παπλώματα, όταν απροσδόκητα αισθάνομαι κάποιον δίπλα μου. Μόλις γυρίζω το κεφάλι μου, αντικρίζω τον Bruno να μουρμουρίζει απελπισμένα:

<< Μην φύγεις…>>

Πριν ανοιγοκλείσω, όμως, τα μάτια μου, έχει ήδη εξαφανιστεί. Μπορεί και να ήταν ο ίδιος, όμως το βρίσκω πιο πιθανό να ήταν η αμφιβολία που νιώθω για την σημερινή μέρα, που μου προκάλεσε αυτή τη φαντασίωση. Πάντως, σίγουρα είναι μια προειδοποίηση, κυρίως ικεσία, για να μην πάω το βράδυ στον Matt. Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να με πτοήσει πλέον. Είμαι αποφασισμένη να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Ακόμη και το σφίξιμο, που έχω στην κοιλιά- από το άγχος- δεν θα με σταματήσει. Η Lily είχε δίκιο. Όπως πάντα. Πρέπει να μιλήσω πάση θυσία με τον Matt και υστέρα να αποφασίσω. Στην τελική, θέλω να μάθω γιατί το έκανε, αλλά κυρίως θέλω να τον δω. Έχω να τον δω πάνω από μήνα και βασικά μου λείπει αφόρητα. Ασυνείδητα μετρούσα τις μέρες μέχρι να έρθει η Κυριακή και να τον δω. Και σήμερα που έφτασε επιτέλους η μέρα, αρχίζω και μετράω τις ώρες. Η μεγαλύτερη ανησυχία μου, είναι πως δεν θα αντέξω να συγκροτήσω τα συναισθήματα μου. Φοβάμαι πως ο θυμός και η νοσταλγία θα υπερτερήσουν της ψυχραιμίας και θα με αναγκάσουν, είτε να τον πνίξω στα χαστούκια, είτε στα φιλιά. Για αρχή, προτιμώ το πρώτο.

Με τον Bruno και τον Brian έχω αναστείλει προσωρινά τις επαφές, από την ημέρα μου λογομαχήσαμε. Παρ’ όλα αυτά, οι παρακλητικές ματιές, που μου ρίχνει ο Bruno κάθε φόρα που αναγκαζόμαστε να βρισκόμαστε στο ίδιο χώρο, φουντώνει την σπίθα μου γι’ αυτόν. Το σπινθηροβόλα μάτια του, με υποχρεώνουν να παίρνω βαθιές ανάσες, για να συνεφέρνω τον εαυτό μου. Αν και μόνο τα λόγια της Lily κατανικούν την επιρροή του πάνω μου.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και πηγαίνω να κάνω μπάνιο. Κοιμήθηκα όλο το απόγευμα, για να πάρω δυνάμεις για το βράδυ. Έτσι, μόλις τελειώνω το μπάνιο και βγαίνω στο μπαλκόνι, κοιτάζοντας τον ουρανό, συνειδητοποιώ- από το φεγγάρι που αχνοφαίνεται- πως σήμερα θα έχει πανσέληνο. Η σελήνη θα πάρει πάλι την στρογγυλή φωτεινή μορφή της, ενώ θα αναγνωρίζονται χαρακτηριστικά προσώπου πάνω της. Αναρωτιέμαι αν αύτη την φόρα θα είναι λυπημένα ή χαρούμενα. Αν πάντως αντανακλούν στα δικά μου, θα είναι διφορούμενα. Ασαφή και δυσνόητα. Ατενίζω τον ουρανό, μετρώντας τα δευτερόλεπτα, μέχρι η νύχτα να με αγκαλιάσει με τα μαύρα της φτερά και να αρχίζω να ετοιμάζομαι για την μεγάλη βράδια.