Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 36

36

Ακόμη μια νύχτα ξαγρυπνίας. Τα μάτια μου κόκκινα και πρησμένα. Έντονοι κατάμαυροι κύκλοι τα σκιαζουν, που δεν καλύπτονται ούτε με την συνεισφορά του κονσίλερ. Κι΄ όμως, πάρα την απαράδεκτη εμφάνιση μου, νιώθω πως έχω αναρρώσει συναισθηματικά. Ύστερα από πολλές εβδομάδες, πίκρας, στενοχώριας και αφόρητης ψυχικής κούρασης, έγινα καλά.

Όλη νύχτα, έκλαιγα, έσπαγα πράγματα και κραύγαζα, θρηνώντας τον χαμένο μου εαυτό. Ξέσπασα και τελικά κατάφερα και τα ξεπέρασα όλα. Θύμο, πόνο και οδύνη! Ο εσωτερικός μηχανισμός άμυνας μου ενεργοποιήθηκε. Επανέφερα το σώμα μου στον αρχικό δυναμικό του χαρακτήρα και τον μετέτρεψα σε ακόμη πιο σκληρό. Αφαίρεσα από αυτό κάθε ίχνος ευαισθησίας και αγάπης. Μετατράπηκα μια εγωίστρια, ζοφερή, αιμοφόρα, αναίσθητη, αλαζονική, σκύλα! Η ψυχή μου άδεια. Ναυαγισμένη από συναισθήματα. Πλέον τίποτα δεν θα μπορεί να με πληγώσει. Θα προσπερνάω την φρίκη και την εξαθλίωση. Θα τριγυρίζω τον κόσμο σαν ρομπότ. Λειτουργώντας μηχανικά και χωρίς αισθήματα. Στην πλέον κενή και άδεια καρδιά μου, δεν θα χωράνε προβλήματα. Θα τα παραμερίζω και θα λοξοδρομώ. Το καλύτερο που μπορώ να κάνω, για να καταφέρω να επιβιώσω στον κόσμο που ζω. Στον κόσμο των βρικολάκων, που θα αναγκαστώ να μπω σε λίγο καιρό. Δεν χωράει ευαισθησία σε αυτόν το κόσμο. Όταν θα σκοτώνω αθώους ανθρώπους, για να ικανοποιώ την δίψα μου, δεν πρέπει να έχω τύψεις. Γιατί όσο αυτές οι τύψεις θα μεγαλώνουν, θα μου τρώνε τα σωθικά και θα μου μαυρίζουν την ζωή. Αλλά ακόμη και αν ήθελα να αισθάνομαι, απλώς δεν θα μπορούσα. Δεν είναι στο χέρι μου. Είμαι πια υποχείριο του. Ανέχτηκα αρκετό πόνο, μοναξιά και εγκατάλειψη. Η καρδιά μου, δεν άντεξε. Κατέρρευσε! Άδειασε! Όλα εξαιτίας του. Εξαιτίας αυτού του τέρατος που έπαιξε με τα συναισθήματα μου, τα ανακάτεψε και έδωσε την επικράτεια σε κάποια συγκεκριμένα, ανάλογα με το συμφέρον του. Θέλω να πιστεύω, πως τώρα πια, που είμαι στερημένη και ανεπαρκής στην καρδιά, τα μάγια του θα λυθούν. Άλλωστε, πως θα ελέγχει τα αισθήματα μου, όταν αυτά είναι ανύπαρκτα. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο καταφέρω να γνωρίσω τον εαυτό μου και να εκπληρωθεί η ευχή μου. Τελικά, διαπιστώνω πως γνωρίζεις τον εαυτό σου μόνο όταν τον χάσεις τελειωτικά. Ας ελπίσουμε πως θα καταφέρω να διατηρήσω το διεστραμμένο του μυαλό μακριά μου, όσο καιρό με πάρει να ανασυγκροτήσω και να με γνωρίσω από την αρχή. Ευελπιστώ να σταματήσει τα βασανιστήρια, τώρα που γνωρίζω πια την αλήθεια. Φυσικά, είμαι βέβαιη, πως δεν θα τα παρατήσει τόσο εύκολα. Θα εξακολουθήσει να παλεύει, μέχρι να με φέρει εκεί που θέλει. Η παράταση της μάχης μέσα μου είναι, δυστυχώς, αναπόφευκτη. Ωστόσο, δεν μπορώ να σταματήσω να ελπίζω. Αλλιώς θα τρελαθώ. Το μυαλό μου δεν θα αντέξει άλλο την πίεση. Θα λυγίσω, και πολύ φοβάμαι πως αν συμβεί αυτό, δεν θα υπάρχει επιστροφή. Γι' αυτό, η μόνη λύση είναι να είμαι και εγώ τόσο εγωίστρια και διεστραμμένη όσο εκείνος. Θα μείνω μακριά από την Lily, τον Brian, τον μπαμπά μου, τον Bruno… Όλους όσους αγαπάω. Θα τους πληγώσω, για να με αφήσουν ήσυχη. Και αυτό δεν θα με νοιάξει καθόλου. Ίσα-ίσα, που θα ευχαριστηθώ τον πόνο τους και το σώμα μου θα κυριευτεί από μισός και ικανοποίηση. Ή μάλλον ούτε αυτό. Δεν θα με επηρεάσει καθόλου και απλώς δεν θα αισθανθώ τίποτα.