Τρεις Σταγόνες Έρωτα!

Κεφάλαιο 24

24

Η ταχύτητα του είναι πιο γρήγορη από ποτέ. Περνάμε διάφορα μέρη, μεγαλουπόλεις, χωριά, λιμάνια, βουνά... Όταν σταματάει, στεκόμαστε στην άκρη ενός γκρεμού. Μυτερά βράχια και απύθμενη θάλασσα βρίσκεται στο πάτο του. Αν ένας άνθρωπος δοκίμαζε να πηδήξει από αυτή την απόσταση δεν θα επιβίωνε ούτε με θαύμα.

<< Που πάμε τώρα;>> τον ρωτάω.

<<Κοίτα στο πολύ βάθος της θάλασσας.>> με παροτρύνει. Αν και υπακούω, δεν διακρίνω τίποτα.

<<Κάπου εκεί, υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο νησί. «Summer paradise» το έχουμε ονομάσει, μιας και συνηθίζουμε να ερχόμαστε το καλοκαίρι. Όχι, πως ο καιρός μας επηρεάζει, απλώς για να εγκλιματιστούμε με τον ανθρώπινο κόσμο. Εκεί θα γίνει το πάρτι.>> μου εξηγεί και με ξαναπαίρνει στα χέρια του και πριν προλάβω να το αντιληφθώ έχει ήδη πηδήξει. Μου κόβεται η ανάσα από την πτώση. Ξαφνιάζομαι απίστευτα όταν αντί να βουτήξουμε στο νερό, ο Matt αρχίζει και τρέχει, πατώντας στην ασταθή υγρή επιφάνεια του. Σκέφτομαι πως το νησί θα είναι γεμάτο με βρικόλακες και η ιδέα απρόθυμα με τρομοκρατεί.

Μόλις φτάνουμε, με αφήνει κάτω. Παρατηρώ αμέσως το χρώμα της άμμου. Κόκκινο! Σαν αίμα...

<<Matt, γνωρίζουν ότι θα έρθω;>> τον ρωτάω και φοβισμένη χώνομαι στην αγκαλιά του αναζητώντας καταφύγιο.

<<Μην φοβάσαι κουνελάκι μου. Δεν πρόκειται να σε πειράξουν.>> με καθησυχάζει και με σφίγγει ακόμη πιο σφιχτά στην αγκαλιά του.

Το νησί είναι εκπληκτικό, απ’ όσο προλαβαίνω να παρατηρήσω. Το μεγαλύτερο μέρος του, καλύπτεται από φυτά. Φοίνικες, οι οποίοι έχουν φυτρώσει στο σωστό σημείο, ώστε να μην διακρίνεται μέσα τους τίποτα με γυμνό μάτι. Όταν όμως προχωράμε ανάμεσα τους, αντικρίζουμε ένα φοβερό πέτρινο, κολοσσιαίο σπίτι. Χαζεύω για λίγη ώρα, θαυμάζοντας την κάθε αρχιτεκτονική λεπτομέρεια. Μπαίνουμε μέσα και ανεβαίνουμε τις πέτρινες σκάλες που οδηγούν στο μπαλκόνι που διεξάγεται το πάρτι. Ωστόσο, δεν ακούγεται ούτε μουσική, ούτε συνομιλίες. Στα δικά μας πάρτι, δεν μπορείς να πάρεις ανάσα από τον συνωστισμό. Σε αυτό, αναρωτιέμαι αν υπάρχει ψυχή. Ανοίγει την πόρτα και βγαίνουμε στο ευρύχωρο, διακοσμητικά δημιουργικό μπαλκόνι. Και τότε είναι που βλέπω για πρώτη φορά την παρέα του Matt. Παραμένω σε αδράνεια και τους παρατηρώ έναν-έναν. Οχτώ βρικόλακες μαζεμένοι μαζί σε ένα μπαλκόνι με μέγεθος σταδίου. Είναι ευδιάκριτο και ευκολονόητο ότι είναι βρικόλακες. Αναγνωρίζεται από το ντύσιμο, το στήσιμο και την εμφάνιση γενικότερα. Κάθονται όλοι όρθιοι, αμίλητοι, κρατώντας ένα ποτήρι από αίμα στο δεξί τους χέρι. Μόλις αντιλαμβάνονται την παρουσία μας, γυρίζουν όλα τα μάτια και με καρφώνουν. Νιώθω άβολα. Με κοιτάζουν, σαν κάτι άγνωστο, περίεργο, ξένο. Σαν κάποια που θέλει να μπει με το ζόρι στην παρέα τους. Αυτός που κινεί όμως, την δικιά μου περιέργεια, είναι ένας βρικόλακας που κάθεται στην γωνία του μπαλκονιού, δίχως ποτήρι στο χέρι και δίχως να αισθανθεί απειλή με την παρουσία μου. Κοιτάζει προσηλωμένος την θέα, χωρίς να μου δείχνει ουδεμία σημασία. Σε αντίθεση με αυτόν, εγώ τον κοιτάζω εξονυχιστικά. Τα ατημέλητα κοντά μαλλιά του, είναι στο χρώμα του ουρανού τα μεσάνυχτα. Δεν μπορώ να δω το πρόσωπο του μιας και είναι γυρισμένος ανάποδα, όμως μου κάνει εντύπωση το πόσο σταθερά στέκεται. Τα γυμνασμένα, μακριά αντρικά πόδια του, έχουν καρφωθεί μισάνοιχτα στο έδαφος και καθώς το βλέμμα μου ανεβαίνει προς τα πάνω, καρφώνεται στους σφιχτούς αρσενικούς γοφούς του. Ασυναίσθητα, δαγκώνω το κάνω χείλος μου και μια φαντασίωση εμφανίζεται στο μυαλό μου. Συνέρχομαι αμέσως ευχαριστώντας τον Θεό που ο Matt δεν μπορεί να διαβάσει τις σκέψεις μου και συνεχίζω να τον παρατηρώ. Οι ανοιχτές μεγάλες πλάτες του και η ψηλή κορμοστασιά του ολοκληρώνουν το θέαμα. Αυτή, όμως, ακριβώς την στιγμή γυρίζει αφήνοντας με σαστισμένη και κοιτάζω το πρόσωπό του. Με έντονα μάτια στο χρώμα του ουρανού, αυτή τη φορά το μεσημέρι, που σκεπάζονται από πυκνές βλεφαρίδες. Το υπέροχο στόμα και το θεληματικό πηγούνι του βρίσκονται κάτω από τη σκιά της διήμερης τριχοφυΐας του. Τεστοστερόνη ξεχειλίζει από παντού και νιώθω το κορμί μου να αναφλέγεται. Βέβαια, τα μάτια του, το αυστηρό, πληγωμένο του βλέμμα είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρώ πάνω του. Παρότι δεν με κοιτάζει καθόλου, εγώ το αντιλαμβάνομαι αμέσως. Έπειτα από λίγο, που σηκώνει το κεφάλι του και τα μάτια μας διασταυρώνονται, μαρμαρώνω. Το κεφάλι μου παραμένει ακίνητο. Τα μάτια μου κολλάνε πάνω του. Έχω υπνωτιστεί, ενώ αισθάνομαι ένα υποτακτικό ρίγος να με διατρέχει, μέχρι που το παρατηρεί και ο Matt.