Ik & jij, Jij & ik

5.

Ik leg mijn hand voorzichtig op die van Issam. Hij kijkt me vrijwel meteen aan. Ik geef hem een geruststellende blik. Hij glimlacht kort en houd mijn hand stevig vast.

"Dus de rechter bepaald dan of je binnen 10 maanden vrij uit mag of pas over 3 jaar" zegt zijn advocaat. "Ik snap het niet" zeg ik dan en kijk de advocaat aan.

"Waarom zou er 3 jaar er bij moeten komen, 1.5 jaar geleden heeft de rechter toch al besloten dat hij 2 jaar hoeft te zitten. En dus mag hij over 10 maanden toch al weg" zeg ik. "Ja klopt, maar door zijn gedrag kan er 3 jaar bijkomen. 1,5 jaar geleden had Issam een afspraak gemaakt dat hij zich goed zou gedragen zodat hij maar 2 jaar hoeft te zitten" zegt hij en zit aan zijn strop das.

"Gedraagt hij zich niet goed dan?" "Jawel, maar toch gebeurt er soms wat. Wat zijn situatie niet al te beter maakt" ik werp een korte blik naar Issam. Die starend voor zich uit kijkt.

"Dus de enige oplossing is dat hij zich vanaf nu echt goed moet gedragen. Nog beter dan dat je al deed. En dan gaat de rechter over 1,5 maand beslissen wat er gebeurd" zegt de advocaat. Ik kijk Issam aan. Hij verdient dit helemaal niet.

"Issy?" Zeg ik zacht. Issy is zijn bijnaam, alleen zijn dierbaren noemen hem zo.
Hij kijkt me aan. "Heb je het gehoord?" Hij knikt. Ik blijf hem aan staren. Het gaat niet goed met hem.
Mijn emotionele gevoelens komen een beetje op.

"Issy, please. Gedraag je goed. Ik kan het niet meer aan alleen. Je moet zo snel mogelijk terug komen. Ik heb je nodig Issy" zeg ik met een trillende stem. Hij kijkt me geschrokken aan. Een traan rolt over mijn wang.

"Ik zal me gedragen, echt. Binnenkort ben ik hier weg en dan ben ik weer bij jou. Nog even geduld, en dan ben ik weer bij je" zegt hij, nog steeds een beetje geschrokken.

Ik veeg mijn traan weg. "Gedraag je aub" zeg ik zacht. Hij knikt, en kijkt me met een geruststellende blik aan.

Gekuch van de advocaat onderbreekt ons 'momentje'. We kijken hem beide aan. "Ik ga, ik laat jullie nog even alleen. Dus Issam, gedraag je beter en probeer conflicten daar binnen te vermijden. En houd het vol. Voor je het weet ben je weer op vrije voeten" zegt hij. Issam knikt. "Ik zie je dan over 2 weken om de dingen weer te bespreken" zegt hij en knikt.

Hij loopt de kamer uit en de agent lijd hem weg. Ik kijk naar Issam.
"Ik hou van je Rajae" zegt hij met een schorre stem. "Het spijt me dat je dit allemaal moet mee maken. Maar het komt goed, we gaan alles inhalen" ik wrijf over zijn hand palm. Ik denk niet dat ik hem eigenlijk mag aan raken maar ja ik doe het gewoon, want net deed ik het ook en niemand zei wat.

"Ik hou ook van jou Issy, ik houd het wel vol hoor. Denk ik. Alleen ik wil je gewoon zo snel mogelijk weer thuis. Ik heb je nodig. Mijn grote broer"
"Ik weet het, en het spijt me nogmaals"

Ik praat nog wat met hem maar moet dan weg. Want de tijd is voorbij.
Als ik eindelijk het vreselijke gebouw uit ben stap ik mijn auto in.
Ik rijd de parkeerplek snel af. Dit gebied hier geeft me altijd nog rillingen. Ik zou hier nooit willen komen, maar ik kom er alleen voor Issam.

Ik moet over een uur op werk zijn. Ik rijd richting de mcdrive om een menuutje voor me zelf te halen.

In de tussen tijd pak ik mijn telefoon der bij en zie ik een appje van Zakaria. Ik reageer der op en we blijven een lange tijd door praten.
Ik eet mijn eten en ga met rare gevoelens en mijn gedachten bij Zakaria naar werk.

-

"Sorry schat, hij wou het echt graag. En ik vond dat je die kans niet kon laten gaan" hoor ik Emily door de telefoon zeggen. "Het is al goed" zucht ik. Ik hoor haar grinniken. "Zie je! Je vind hem wel aantrekkelijk" "Doei Emily! Ik spreek je nog wel" zeg ik lachend. "Doeg!" Hoor ik haar nog zeggen voor dat ik ophang.
Ik doe mijn telefoon op de bijrijdersstoel en rijd richting de Albert Heijn om boodschappen te halen.

Ik loop met een mandje de winkel binnen. En haal alles wat ik nodig heb. Ik loop naar de sauzen die allemaal op en rij staan. Ik zoek wat ik nodig heb.

"Hey" hoor ik naast me. Ik draai me in een ruk om als ik de stem herken. "Hey Zakaria" zeg ik verlegen. "Alles goed?" Vraagt hij. "Ja hoor met jou?" "Goed Alhamdoulilah, lekker boodschappen aan het doen?" Ik knik. "Wat ga je vandaag doen?" Vraagt hij.

"Naar huis, het is al laat" "Ja klopt, heb je misschien zin om ergens deze week uit eten te gaan?" Vraagt hij. Mijn hart klopt sneller. "Uhm" "Als je het te snel vind is het niet erg hoor" zegt hij snel. "Nee nee, lijkt me leuk" zeg ik. Hij glimlacht breed. "Leuk, je zal zeker geen spijt krijgen" zegt hij met een knipoog.

Ik glimlach en pak de saus die ik nodig heb. "Ik app je dan wel met welke dag en hoe laat en waar" "Isgoed" "Maar ik moet gaan, me moeder wacht op me in de auto" zegt hij. Ik glimlach als ik hoor dat hij met zijn moeder is. "Isgoed, doei" zeg ik. Voordat ik weg kan lopen trekt hij me glimlachend in een knuffel.

"Doei schoonheid, ik spreek je nog wel" zegt hij en knipoogt en loopt richting de kassa. Glimlachend met vlindertjes in mijn buik loop ik naar de andere gangpad om kaas te pakken.

Na dat ik alles heb loop ik naar de kassa en betaal alles. Ik loop met 2 Albert Heijn tassen naar de auto. En rijd richting huis. Onderweg bel ik met Oumaima.

Thuis ruim ik alles op en maak eten voor me zelf. Denkend aan Zakaria.

Na een tijdje word ik door hem gebeld. Ik spreek met hem zeker meer dan een uur.
Wat ben ik verliefd op deze jongen..

Dat denk je Rajae, maar je bent totaal echt niet verliefd op hem..