Ik & jij, Jij & ik

36.

Ik doe de laatste wraps in de oven en kijk naar Hasnae. Die bezig is met de soep. Ik pak benodigdheden voor de salade en begin er mee.

"Ik ga een poesje halen he" "echt? Omg zo schattig" "Jaa, is soms zo saai thuis. Dan is er een beetje leven snapje" ze knikt. "Ik ga denk ik morgen meteen kijken" ik stop met praten als ik de voordeur hoor open gaan.

Ik zucht en ik concentreer me op mijn salade. Mijn hart begint sneller en sneller te kloppen. "Hasnae?" Hoor ik Omar roepen. Zijn stem wauw. "Jaa?" Als hij hoort dat ze de keuken is komt hij de keuken binnen.

Hij kijkt me lang aan. Hij staat in een soort van trans. Ik voel me ongemakkelijk. Na een tijdje herstelt hij zich en kijkt naar Hasnae. "Waar was je?" Vraagt Hasnae. "Langs Issy" hoor ik zijn mooie stem zeggen terwijl ik weer verder ga met de salade.

Het is stil. Ik kijk op en zie hem naar me kijken. Als mijn ogen de zijne vinden, loopt hij weg. Gekwetst kijk ik Hasnae aan. "Komt goed, ga zo met hem praten" ik knik zachtjes.

En ik ga verder. Als ik klaar ben ruim ik nog alles op met Hasnae. Als de keuken spik en span is. Lopen we naar boven. Omar is de woonkamer en durf daar niet naar toe te gaan.

"Hij groette me niet eens" zeg ik zacht als we in haar kamer zijn. "Hij is jaloers, maar hij zit verkeerd en dat moet jij hem vertellen" ik kijk naar voren. Mijn hersenen werken te hard. Ik wil zo graag met hem praten, maar durf het niet.

"Ga met hem praten" zegt ze weer. Weet je wat, ik ga gewoon. Ik knik en sta op. "Tot zo" zegt ze lachend.

Met mijn super snelle kloppende hart in mijn kont loop ik naar beneden. Ik durf echt niet. Ik ga gewoon! Hoezo durf ik niet? Ben ik dan zo verliefd op hem. Ughh ik word gek van me zelf.

Ik loop de woonkamer in en zie Omar tv kijken. Hij kijkt op. Hij is zo mooi. "Kan ik even met je praten" zeg ik zacht. Hij knikt en doet de tv uit. Ik ga naast hem zitten. En een beetje schuin zodat ik naar hem kijk.

"Ik.. uhm.." hij kijkt me bestuderend aan wat het nog ongemakkelijker maakt. "Die jongen in Zanzibar" hij zucht. En kijkt met een jaloerse blik voor zich uit.

"Hij is een hele goeie kennis van me, echt waar.." "Stop maar weer" zegt hij meteen. Verbaasd kijk ik hem aan. "Je hoeft het niet uit te leggen. Het is al duidelijk. En je hoeft ook niks te bedenken. Klaar ik weet genoeg" zegt hij boos en staat op.

"Omar? Doe niet zo. Ik ben niet eens uitgepraat" "Ik hoef het niet te weten, ik weet al genoeg. Ga maar naar Zakaria en laat mij met rust" zegt hij en loopt de woonkamer uit. Verbaasd kijk ik naar de deur.

Hoe kan hij zo doen? Ik heb niet eens wat gezegd. Wat uit kunnen leggen, en hij snauwt me meteen af. Ik voel een traan op komen. Een leegte in mijn hart. Omar heeft zo veel invloed op me.

Ik kan hem niet laten gaan! Na al die tijd, ik kan hem niet met rust laten. Als ik besef dat hij echt weg gelopen is sta ik snel op en loop naar de gang. "Omar?!" Roep ik. "Omaarrr?!!" Ik kijk uit het raampje en zie hem weg rijden. Ik vloek wat en loop naar de woonkamer.

Ik laat me zelf op de bank vallen en de tranen nemen hun vrije gang. Hoezo doet dit me zoveel?

Hasnae komt binnen lopen. Ze komt naast me zitten. "Wat is er gebeurd?" Zegt ze en neemt me in een omhelzing. "Hij.." ik veeg mijn tranen weg.

"Voor ik wat kon zeggen snauwde hij me af. Dat hij genoeg weet en dat ik naar Zakaria kan gaan en hem met rust moet laten en toen liep hij weg" ze kijkt me geschrokken aan. "Hij denkt dat je hem gaat vertellen dat je niet van hem houd. En hij kan die pijn niet nog eens aan" zegt ze.

"Maar ik wil hem helemaal geen pijn doen! Ik hou van hem" zeg ik en kijk der aan. "Ik weet het schat. Ik weet het. Alleen hij nog" "Waarom doet dit zo veel pijn, alsof hij me leven is uitgestapt. Alsof hij de andere helft van mijn hart heeft mee genomen" "Ik begrijp je schat, maar het komt goed. Hij moet niet zo koppig zijn. Het komt goed, wacht ik ga hem bellen" zegt ze.

Ik slik een brok door. En kijk naar der. Ze toetst zijn nummer in en laat hem over gaan op luidspreker. Na een tijdje neemt hij op.

"Omar" zegt ze meteen. "Ja?" "Waar ben je" "Gewoon effe weg" zijn stem omg. "Kom je nog thuis?" "Weet ik niet hoezo" "Gewoon, ik moet je spreken" "Praat dan" "niet door de telefoon, kom je straks hier naar toe" "Okee, is er eten?" "Ja genoeg" "Oke ik kom straks pas" "Oke doe rustig aan" "Wat doet Rajae?" Ik kijk verbaasd op. Hasnae schiet bijna in de lach.

"Gewoon, denken aan jou" ik geef der een por. "Ja vast" "Ik ben serieus" "Doei Hasnae" "Wacht" ze is even Stil. Ze weet niet eens wat ze moet zeggen, ze gaat zekers iets doms zeggen.

"Rajae wilt echt met je praten doei" zegt ze snel en hangt op. Ik kijk haar hoofdschuddend aan. Ze schiet in de lach.

"Het komt goed echt waar, hij komt straks thuis dan praten jullie het uit. En dan zijn de tortel duifjes eindelijk bij elkaar" zegt ze. Ik kijk bedenkend voor me uit.

Omar, omar en nog eens omar. Omar blijft dag en nacht in mijn hoofd rond spoken.

"Kom dan gaan we relax een film kijken" "Hoe laat is het?" "Half 7" "Hoe laat wil je eten?" "Kom dan gaan we nu eten tijdens de film" ik knik en loop met haar mee naar de keuken. We leggen eten voor ons klaar in de woonkamer. En nog drinken en lekkernijen.

"Ik ga even pyjama aan trekken" ze knikt. Ik pak mijn tas en loop naar boven. Ik trek een lekkere warme pyjama aan. Het is winter dus ja. Ik kam mijn haren en laat het los. Ik doe alles netjes in me tas en loop dan weer naar beneden.

Ik pak een deken en ga naast Hasnae zitten die ook al zit ingepakt. Ze start de tv. En zoekt een film uit op Netflix.

Ik begin al met eten want heb best wel trek. We bekijken de film. En na 2 films te hebben gekeken en gegeten hebben. Val ik in slaap op de bank naast Hasnae die nog een film gaat kijken.