Ik & jij, Jij & ik

7.

Ik schep ook voor me zelf op. "Hoe zit het eigenlijk tussen jou en Omar?" Vraag ik. Zo, dat is er uit. Ik wou die vraag al zo lang stellen. Maar iets hield me elke keer tegen...

"Gaat wel goed" zegt ze en neemt een slokje van haar drinken. Ik neem een hap van mijn eten. "Zijn jullie nog samen?" "Jaa, dat weet je toch wel" "Nee want je praat er nooit over en ik heb ook geen contact meer met Omar" haar mond vormt een O.

"Wat ik je nu ga vertellen mag je tegen niemand zeggen he?" "Tuurlijk niet, wat dan?" "Beloof het" "Ik beloof het" "En ook tegen niemand zeggen dat ik het heb geZegt" "Jaahaa zeg het nou maar" ze kijkt me serieus aan.

"Ik mocht van Omar niet over onze relatie hebben met jou erbij, of gewoon met jou er over praten" mijn hart klopt sneller. "Wat? Hoezo niet?" Ze haalt haar schouders op. "Hij vertelde me... -Wacht voor dat ik dit ga zeggen, aub ga niet naar hem toe, en ook niet boos op hem schreeuwen omdat hij dit heeft gezegd. Want anders weet hij dat ik het heb gezegd en dat word ie weer boos op mij" zegt ze haast smekend. "Ik beloof het, ik zal niks zeggen" "Omdat je me vriendin bent vertel ik dit, en ik vind het best zielig voor je. Ik heb nog proberen voor je op te komen. Maar hij luister niet" waar heeft ze het over? Denk ik in me zelf. Nu wil ik het wel echt weten.

"Je maakt me nieuwsgierig, vertel het nou maar!" "Ja ja" zegt ze en neemt nog een hap van haar eten waarna ze al snel verder gaat met praten.

"Hij zei dat ie afstand van je wil, want hij mag je eigenlijk totaal niet enzo. Hij vind je een irritante zeik wijf en dat je te veel huilt en treurt enzo" "Wtf? Als zijn ouders vermoord zouden worden zou hij ook huilen!" Zeg ik geïrriteerd. "Wacht, ben nog niet klaar met praten" ik knik.

"Hij zei ook dat hij alleen maar lief voor je deed omdat Issam zijn beste vriend is en jij zijn zusje bent dus moest het wel. Maar hij was zo blij toen hij eindelijk weg was van Nl, dat hij niet meer jou hoefde te zien enzo" Als hij zo over me denkt dan zal ik hem wel met rust laten! Klootzak. Ik wist niet dat hij zo over me denkt. Al die tijd dat hij 'mijn beste vriend' speelde was het gewoon nep! Eikel!

"Zei hij nog meer?" Ze knikte. "Hij zei ook dat hij je echt lelijk vind, elke keer als jij in het beeld kwam of als we over jou praatte zei hij elke keer lelijk wijf. Of ieuwl, of gatver dikzak zulke dingen" geschrokken kijk ik haar aan. Het liefst wil ik nu gaan huilen..

"Ik kwam nog voor je op en zei dat ie niet zo over je moest praten, maar hij zei dat hij alleen zijn mening geeft. Sorry schat, ik wil je hiermee niet kwetsen. Maar ik wil dat je de waarheid weet" "dankjewel" zeg ik zacht. "Zei hij nog iets meer? Dan weet ik dat gewoon voor me zelf en weet ik hoe hij is"

Ze kijkt bedenkend voor haar en eet haar eten. "Ohja, hij zei ook dat hij het irritant vind elke keer dat je bij zijn ouders thuis bent, en toen je daar woonde. Hij vond dat je niet welkom was enzo" de tranen wouden er bij mij uitbarsten. Ik slik een grote brok door mijn keel. Ik voelde me niet meer goed. Ik voelde me verraden door Omar. Die mijn beste vriend en broer moest voor stellen.

Oh Rajae toch, wat geloof je dingen toch snel. Omar is veel meer dan je beste vriend..

Ik schuif alle gedachtes op zij en geniet van de avond met Emily. Ze vertelt me nog allemaal leuke dingen wat ze heeft gedaan met Omar. Een jaloers gevoel dringt tot me in. Wat is dit?

Als Emily weg is ruim ik alles op. Ik maak me klaar om te slapen. Ik voel me niet goed, Omar heeft me erg gekwetst. 
Maar als hij zo over me denkt, dan ja.. wat kan ik er aan doen? Maar hij hoeft voorlopig niet tegen mij te praten. Ik dacht dat hij me echt zag als zijn zusje, want zo ging hij ook met me om. Al die jaren heb ik niks gemerkt van dit. Het komt zo onverwachts.

Flashback:

De tranen nemen weer hun vrije gang. Issam is al 2 weken geleden opgepakt. Mijn ouders zijn 1 maand geleden overleden.

Hasnae en Omar zijn bij mij thuis gebleven, omdat ik het huis nog niet uit wil. nog steeds lig ik in mijn bed. ik mis Issam nu al en ik ga hem zo hard missen. Ookal is het maar 2 jaar. En mijn ouders... pfff.

Er word op de deur geklopt. Zonder antwoord komt die gene naar binnen. Ik heb geen zin om op te kijken. Ik voel iemand naast me zitten en voel die gene zachtjes over mijn haren strelen.

"Morgen gaan we wat leuks doen" hoor ik Omar zeggen. "Ik heb geen zin" zeg ik zacht. Hij draait me om waardoor ik in zijn ogen kijk. En hij streelt mijn gezicht. "Aub Rajae, voor mij? En voor Hasnae. Je bent lang niet uit huis gekomen" zegt hij haast smekend. "Oke oke" zucht ik. Hij glimlacht en trekt me in een knuffel.

Ik leun met mijn hoofd op de borstkas van Omar. Terwijl hij me goed vast heeft. En speelt met mijn haren. "Dankjewel" zeg ik zacht. "Voor wat?" "Dat je me zo erg steunt, en ook Hasnae en je ouders. Zonder jullie zou ik het nooit vol houden" zeg ik. "Je hoeft geen dankjewel te zeggen, je bent voor ons onze zusje. En we houden van je" zegt hij. Hij ziet me als zijn zusje..

Glimlachend val ik in slaap in de armen van Omar.

Einde flashback.

Was dat al die jaren dan gewoon gespeeld? Hoe kan hij zo gemeen zijn. Hij heeft me echt pijn gedaan. De tranen nemen hun vrije weg.

Ik dacht dat hij echt om me gaf, hij deed alles voor me. Hij zei altijd dat hij mijn broer is. En dat hij alles doet voor zijn zusje. Dus voor mij en Hasnae. Maar hoe kan dit dan opeens?

Met tranen in mijn ogen ga ik slapen.