MARIA BERNADETTE ALCANTARA

Chapter 37

"Hay!! Nakakapagod " naupo si Nanay Menchie sa upuan at nag paypay

Kanina pa kasi sila nag aasikaso sa mga suki nila.

"Nay! Tubig po" inabutan siya ng binata nang tubig.

"Salamat Johny. " at ginulo ang buhok.

"Wala po iyon. Kung hindi nyo nga po ako. Inampon baka nasa kalsada nako " ngumiti ang gwapong binata.

"Wala iyon anak. Ay! Maiba tayo dadating bukas ang anak ko"

"Yong palagi niyo pong kinukwento " nakangiting sabi ni Johny.

"Ang gwapo talaga ni Papa Johny no!! " sabi ng mga bababe sa palengke.

Tampulan kasi ng paghanga si Johny. Gwapo, mistizo, matangkad at maganda ang katawan. Nakuha lahat nito sa papa nito. Pero ang ugali sa mama nito na hindi na niya ginagisnan dahil sabi ni Nay Menchie.  Pagkapanganak sa ka nya ay binawian ng buhay ang Mama ni Helen niya.

*******

Flashback...

Matalik na magkaibigan si Helen Hermosa at Menchie Gonzaga. Parehas silang tubong San Agustin. Masaya sila kahit sila lang magkasama. Ulila na kasi sila sa mga magulang. Nagbago ang lahat nang nakilala nila ang magkaibigan na Eduardo at Joaquin.

Nasa gubat sila ni Helen para manguwa ng prutas. Nang may narinig silang yabag ng kabayo. Umakyat si Menchie sa puno ng mangga si Helen naman tumakbo papuntang batis nataranta na kasi sila. Uso kasi dati ang pangunguha ng mga Virgin na babae at ginagawang pokpok. Kahit labag sa loob ng mga babae kaya nag iingat sila.

Huminto ang lalaki sa mismong tapat ng puno na kinalalagyan ni Menchie. Sakto naman yong sangang tinungtungan niya ay naputol. Kaya nalaglag siya. Napasigaw siya sa pag aakalang bumagsak siya sa lupa. Ngunit pagdilat ng mata niya. May nakasapo sa kanyang binata. Gwapo ito may pagka kastila ang itsura.

Mala anghel ang ngiti nito.

"Are you alright miss? " ang swabe ng boses nito.

"Oo ayos lang ako" sabi ni Menchie." Salamat sa pagligtas. Sige mauna na ako. Hahanapin ko pa ang kaibigan ko "