Drug:Sober |H.S|

Chapter 10

Τα λόγια του Harry απο εχθές με έκαναν να ηρεμήσω αρκετά.

Το γεγονός οτι είναι δίπλα μου οτιδήποτε και να γίνει είναι αυτό που με κάνει να ηρεμώ και να ξέρω οτι αν ξανά γίνει κάτι, το οτιδήποτε, ο Harry θα είναι εδώ. Χωρίς ψέματα αυτή την φορά.

Ήταν ήδη 10:30 και ο Harry μόλις είχε ξυπνήσει.

<<Τι ακριβώς κάνεις είπαμε?.>>

Ρώτησε και έτριψε με τα δάχτυλα του τα μάτια του ώστε να ξυπνήσει.

<<Harry σε λίγο καιρό τελειώνουν τα σχολεία. Τον μισό χρόνο λείπαμε από το σχολείο ή κάναμε φασαρίες και δημιουργούσαμε δράματα. Πρέπει να κάνω τις εργασίες που μας έχουν βάλει οι καθηγητές, όπου μετράνε για το περισσότερο του βαθμού μας. Εάν θέλω να περάσω κάπου, πρέπει να διαβάσω έστω και αργά. Πρέπει να προσπαθήσω.>>

Με πλησίασε και κοίταξε για λίγο την εργασία μου, καθώς ένα γελάκι ακολούθησε μετά.

<<Τσάμπα κάνεις την εργασία στον Louis, θα σε περάσει έτσι κι αλλιώς.>>

Στριφογύρισε τα μάτια του και τον χτύπησα απαλά στο μπράτσο.
<<Θα προσπαθήσω για να πετύχω αυτό που θέλω, χωρίς βοήθεια.>>

Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και γύρισα ολόκληρη προς αυτόν.

<<Harry?.>>

<<Μμμ?.>>

Αναστέναξα και πέρασα τα χέρια μου γύρω απο την μέση του για μια αγκαλιά.

<<Τι θα πούμε σε όσους ρωτήσουν γιατί λείπαμε?.>>

Χαμογέλασε σε μένα και άφησε ενα μικρό φιλάκι στην μύτη μου.

<<Λοιπόν όλοι νόμιζαν ότι έλειπα ταξίδι, οπότε θα πούμε οτι ήσουν απελπισμένη μακριά μου και έτρεξες να με βρεις. Μετά απο πολλές και δύσκολες προσπάθειες με έπεισες και γυρίσαμε πίσω μαζί.>>

Είπε με χιουμοριστικό τόνο στην φωνή του και γέλασα.

<<Δεν ξέρω γιατί σου μιλάω ακόμα.>>

<<Γιατί με αγαπάς.>>

Χαζογελασε σαν μικρό παιδί και τον φίλησα.

<<Πέρα απο την πλάκα, αυτό θα πούμε.>>

Είπε σοβαρά τώρα και κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου.

Δεν θέλω να μαθευτεί τίποτα, δεν θέλω να υπάρχουν άτομα που να με δείχνουν με το δάχτυλο και να σκέφτονται το τι πέρασα, με το δήθεν ενδιαφέρον τους.