Drug:Sober |H.S|

Chapter 18

<<Έχεις δίκιο, ίσως όντως να χάνω τον χρόνο μου μαζί σου.>>

Μετάνιωσα. Πόνεσα. Λυπήθηκα, αλλά του άξιζε.

Του άξιζε αλλά παρόλα αυτα νιώθω άσχημα και για αυτόν αλλά και για μένα.

Δεν είχε άδικο μέχρι ενα σημείο, ξεσπούσα και εγω όταν είχε γίνει όλο αυτο με τον μπαμπά μου, αλλά οχι στον Harry, οχι σε τέτοιο επίπεδο.

Πάλι καλά που όταν κατέβηκα κάτω απλά όλοι ξεκίνησαν να φεύγουν χωρίς να κάνουν κάποιο σχόλιο.

Ο Harry χρειάζεται κάποιον δίπλα του, πέρασε πολλά απο μικρός και αυτο το θέμα είναι κάτι που δεν θέλει να συζητάει, όπως δεν ήθελα και εγω.

Θα έπρεπε να είχα καταλάβει, να βρεθώ στην θέση του απο το να φωνάζω σε αυτόν, ακόμη και αν έκανε το ίδιο σε εμένα.

Δεν ήθελε να μιλήσει για αυτο, τους το είπε αλλα ήθελαν να το αποδεχτεί απο την μια στιγμή στην άλλη, τον μισεί και ολο αυτο τον έκανε να αντιδράσει έτσι.

Η Anne και η μαμά μου σίγουρα θα πρέπει να μάθουν να σταματάνε εκεί που πρέπει, οσο και αν τις λατρεύω.

Όλες τις σκέψεις και τις ενοχές διέκοψε το άκουσμα της πόρτας να ανοίγει, και τα βήματα του που ακούγονταν τώρα στις σκάλες.

Κατέβηκε κάτω και αφού με εντόπισε ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Οι ενοχές έκαναν party μέσα μου.

<<Συγνώμη.>>

Είπαμε ταυτόχρονα.

Γύρισα προς αυτόν και τα μάτια του ηταν κόκκινα και δακρυσμένα.

<<Λυπάμαι που είπα οτι είπα, ήμουν εκτός εαυτού, ξέρω οτι δεν είναι δικαιολογία αλλά δεν έχω κάτι καλύτερο.>>

Είπε με απαλή φωνή.

<<Συγνώμη που είπα οτι χάνω τον χρόνο μου μαζί σου, η ζωή μου είναι υπέροχη με εσένα δίπλα μου.>>

Χαμογέλασε ελαφρά και με έκλεισε μέσα στην αγκαλιά του.

Ξάπλωσα σχεδόν πάνω του. Το κεφάλι μου ακουμπούσε πάνω στο στήθος του και παρόλες τις σταθερές αναπνοές του, η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή. Έβαλα τα χέρια μου γύρω από την μέση του και αυτος τα τύλιξε γύρω μου καθώς ξεκούραζε το κεφάλι του πάνω στο δικό μου.

<<Η ζωή σου ήταν μια χαρά και πρίν απο εμένα.>>

Πως μπορεί να το λέει αυτο?, πως μπορεί να λέει κάτι τέτοιο απο την στιγμή που έχουμε περάσει τόσα πολλά πράγματα μαζί?.