Bracia Śliny

Rozdział 1.12

Wrócił Zordon. W sobotę rano zjawił się u babci, gdzie pozostawił swoje rzeczy, przegadał z nestorką naszego roku dobre dwie godziny, po czym zjawił się u nas na obiedzie.

Przeczuwałem kłopoty. Z rodzicami mój brat utrzymywał dość chłodne relacje, co przełożyło się na dość burzową atmosferę przy stole.

- Schudłeś – powiedziała mama znad talerza z rosołem. - Założę się, że nie odżywiałeś się zbyt dobrze w tej Anglii.

- Wręcz przeciwnie, mamo. Od czasu mojej wyprowadzki stałem się fanatykiem warzyw. Pół mieszkania mam zawalone karczochami i innymi takimi. Nie ma dnia, żeby mój współlokator nie wdepnął w jakiegoś pomidora albo coś w tym stylu.

- Karczochami? – zdziwiła się mama.

- Ale stałej pracy nie znalazłeś – zauważył kwaśno tata.

- Stała praca to przeżytek, tato.

Rozmowa w takim stylu toczyła się mniej więcej do deseru, gdy Zordon oznajmił, że musi wyjść na balkon zapalić. Poszedłem razem z nim.

- Dobrze cię widzieć – rzekłem, wpatrując się w mojego starszego brata oddającego się jednemu ze swoich mniej zgubnych nałogów. Tu, chwilowo poza zasięgiem rodzicielskiego radaru, mogliśmy w końcu porozmawiać jak brat z bratem.

- No mów – ponagliłem go zniecierpliwiony. – Co to za niespodzianka?

- Bez nerwów, Adam – Zenon rozkoszował się papierosem. - To w zasadzie miałem powiedzieć przy stole, ale wolę najpierw tobie.

Wydmuchnął kłąb dymu.

- Chyba będę się żenił.

Osłupiałem, nie ukrywam. Wizja Zordona w związku małżeńskim wydawała mi się czymś praktycznie niemożliwym do ogarnięcia umysłem.

- Nieźle, co? – powiedział, wyraźnie rozbawiony moim zaskoczeniem. – Tego się nie spodziewałeś?

- Ani trochę – przyznałem. – Opowiadaj.

- Na saksach poznałem jedną dziewczynę. Pracuje w warzywniaku na moim osiedlu, jej ojciec jest właścicielem.

- To dlatego pół mieszkania masz zawalone karczochami i pomidorami? – domyśliłem się.

Zordon pokiwał głową.

- Nazywa się Fatima – dodał. – Jej ojciec robi w imporcie warzyw na całych Wyspach. Jesteśmy ze sobą już od prawie czterech miesięcy.

- I nic mi nie powiedziałeś! – oburzyłem się. – Słowem nawet nie pisnąłeś, a ja ci się zwierzałem ze wszystkich swoich problemów.

- No wiesz, jestem twoim mentorem, nie? – powiedział, choć po twarzy widziałem, że jest nieco zawstydzony. I słusznie, bo ten brak konfidencji z jego strony naprawdę mnie zabolał. O czymś takim, rodzonemu bratu nie powiedzieć! – Nie mogę się przed tobą tak ze wszystkim odsłaniać, bo stracę autorytet. Ale, ale – powiedział szybko, widząc, że nie przemawia do mnie ta argumentacja – chcę za to, żebyś był moim drużbą. Co powiesz?

- Nie musisz nawet pytać – zapaliłem się. – Jedno twoje słowo, Zordonie i jestem na posterunku.

- Dlatego przyjechałem – powiedział, gasząc papierosa i wrzucając niedopałek do pustej doniczki. – Pozałatwiać wszystkie papiery i inne takie. Ja już chyba nie będę wracał do kraju, Adam. To znaczy, nie na stałe. Na Wyspach mam wszystko, czego mi potrzeba. Ojciec Fatimy powiedział, że da mi robotę u siebie, przy dystrybucji karczochów. Będziemy załatwiać sobie mieszkanie, może nawet od razu coś większego, bo wiesz, nigdy nie wiadomo, kiedy rodzina zacznie nam się powiększać...