Ηρώ
Η ώρα πέρασε και η κυρία Αναστασία επέστρεψε, βέβαια άργησε λίγο αλλά με πλήρωσε παραπάνω για την υπομονή μου. Ποια υπομονή μου απλά καθόμουν και διάβαζα. Τέλειο;
"Ηρώ μήπως θες να σε πάω εγώ;"
"Με τι να με πας;"
"Με τα πόδια." Μα καλά τι λέει; Αυτό μπορώ να το κάνω και μόνη μου. Ανυπομονώ για την ώρα που θα πάρω το δίπλωμα μου και θα είμαι ανεξάρτητη.
"Αυτό μπορώ να το κάνω και εγώ ξέρεις." του είπα καθώς χαμογελούσα.
"Ναι αλλά είναι αργά οπότε καλύτερα ας σε συνοδεύω. Και μην με απορρίψεις γιατί δεν τα σηκώνω αυτά." μου είπε και καλά θυμωμένος.
"Καλά, καλά" είπα γρήγορα και σήκωσα τα χέρια αφού βρισκόμουν σε απόγνωση. Εντάξει πραγματικά δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι μόνη αλλά θα μπορούσα να πάρω τον πατέρα μου. Μα πώς δεν το σκέφτηκα;
"Ξέρεις μπορώ να πάρω τον μπαμπά μου να έρθει. Δεν χρειάζεται να ξεσηκωνεσαι και εσύ."
"Προσπαθείς να με ξεφορτωθείς ή μου φαίνεται; Όχι θα πάμε μαζί να κάνεις και λίγη γυμναστική."
"Μόλις με είπες χοντρή;" δηλαδή με είπε χοντρή αυτός; Αχ δεν το πιστεύω αυτό. Δεν είμαι χοντρή και το ξέρω, γυμνάζομαι...
"Δεν σε είπα χοντρή, απλά λέω ότι δύο τρία κιλά να χάσεις ακόμα δεν συμβαίνει και τίποτα."
Εγώ πήρα την τσάντα μου και βγήκα από το σπίτι, αφού φυσικά χαιρέτησα την κυρία Αναστασία. Δεν με νευρίασε αυτό που είπε απλά θέλω να δω τι θα κάνει. Να δω την αντίδραση του, θα τον πειράξει που με 'στεναχώρησε' ή θα το ξεχάσει αφού του είναι αδιάφορο;
Με φώναξε αρκετές φορές αλλά δεν γύρισα.
"Γαμώ το σου Ηρώ περίμενε." μου είπε αφού τρέχοντας με πλησίασε.
Τρέχει αρκετά γρήγορα μπορώ να πω.
"Τι θες;"
"Να πάμε μαζί σπίτι σου. Αυτος ήταν ο λόγος εξ' αρχής. Είναι βράδυ τι δεν καταλαβαίνεις; Και μην μου πεις πως σε πείραξε το σχόλιο που έκανα πριν. Ήταν για πλάκα και εξάλλου η άποψη μου δεν σε ενδιαφέρει σωστά;" μου είπε στο τέλος με ένα πονηρό χαμόγελο. Τώρα τι του λέμε;
"Δεν με πείραξε απλά ήθελα να κάνω jogging μέχρι το σπίτι για να κάψω τις θερμίδες ενός κρουασάν;" είπα στο τέλος κάνοντας το να φανεί με ερώτηση αφού πιο ηλιθια δικαιολογία δεν θα μπορούσα να βρω.
Εκείνος με κατάλαβε και άρχισε να γελάει. Γελούσε φυσικά, όχι ψεύτικα. Και το γέλιο του ήταν πολύ ωραίο. Έχει τόσο όμορφο ήχο, και έτσι φανερώνονται τα λευκά του δόντια.
Είχα μείνει να τον παρατηρώ ελάχιστα, τόσο δα *δείχνει μια μικρή απόσταση μεταξύ των δαχτύλων της* και εκείνος μου χαμογελούσε για άλλη μια φορά πονηρά.
"Τι έγινε είσαι μια από τις θαυμάστριες μου;"
"Θα 'θέλες" του είπα. Απάντηση δεν ήρθε. Ο καθένας ήταν στις σκέψεις του και φτάσαμε στο σπίτι μου.
"Λοιπόν ευχαριστώ για την συνοδεία. Ελπίζω να μην τα πούμε σύντομα. Μην χαλάσει και η φήμη σου βρε παιδί μου."
του είπα στην πλάκα αλλά θέλοντας να τον κάνω να μετανιώσει που με θεωρεί ξενέρωτη.
Εγώ διασκεδάζω με ό,τι κάνω, αν αυτός έχει διαφορετικούς τρόπους διασκέδασης, τους οποίους μπορώ να φανταστώ, πρόβλημα του.
"Τίποτα και εγώ βασικά ελπίζω να τα πούμε Ηρώ. Δεν μου χαλάς την φήμη μην ανυσηχεις." μου είπε και μου έκλεισε το μάτι.
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και ανέβηκα στο δωμάτιο μου. Χρειάζομαι ύπνο. Και μάλιστα πολύ...
ESTÁS LEYENDO
Falling in love
De Todo"Είσαι σίγουρη ότι δεν νιώθεις κάτι για εμένα;" με ρώτησε με αυτό το υπέροχο χαμόγελο του. Μου την σπάει όταν ξερει πως έχει δίκιο. Και για άλλη μια φορά ήταν σωστός. "Φυσικά" είπα, ανησυχώντας για το αν είμαι πειστική. "Εγώ νομίζω πως κάνεις λάθος"...
