Falling in love

Chapter 32

Χάρης

Τρέξιμο, μια δραστηριότητα που όπως τότε με αγχώνει αλλά τώρα για διαφορετικό λόγο. Αυτήν την φορά δεν κοιτάω να ξεφύγω από κάποιον, προσπαθώ να σώσω την κοπέλα που αγαπώ. Εάν ζει ακόμα δηλαδή...

Εδώ και κάτι λεπτά τρέχω σαν τρελός σε ένα μέρος όπου μπορεί να την έχει. Εκεί συνέβη...  Πριν δύο χρόνια. Είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να σκεφτώ. Ελπίζω να την βρω σώα μα το πιο σημαντικό να την βρω. Δεν θα μπορέσω χωρίς αυτήν, έχει γίνει πλέον μια συνήθεια. Είναι στον τρόπο ζωής μου...

Τι θα έκανα χωρίς τον ήχο του γέλιου της; Και τι δεν θα έδινα για να τον ξανακούσω, ή να την ξανά αγγίξω σε αυτό το υπέροχο γεμάτο καμπύλες σώμα. Αλλά όλα αυτά θα συμβούν με ένα μεγάλο αν...

Ηρώ

Αλλη μια μέρα εδώ, και περνάω απαίσια. Οι πληγές στο κεφάλι και την κοιλιά μου είναι επώδυνες και δεν υποφερονται καθόλου. Με οποιαδήποτε κίνηση μου νιώθω τον ίδιο ακριβώς πόνο... Το μόνο που σκέφτομαι είναι τα μάτια του, αυτά τα γκρίζα, αξιοπερίεργα ματιά που τόσο ερωτεύτηκα.

Η πόρτα ανοιξε και μπήκε μέσα ο Μάρκος που είναι αυτός κοντά στην ηλικία μου. Τόσες φορές που έχω ακούσει να τον φωνάζουν το έμαθα. Δεν φαίνεται τόσο κακός αν δεν σκεφτείς ότι συμμετέχει στην απαγωγή μιας κοπέλας. Τουλάχιστον μου φέρνει φαγητό και νερό στα κρυφά. Αυτό το εκτιμώ πολύ, χωρίς την βοήθεια του εκτός από βιασμεμη θα ήμουν νυστικη και αφυδατωμενη. Εύχομαι να τελειώσει γρήγορα αυτό το μαρτύριο.

Χάρης

Μπαίνω στο κτίριο, ησυχία είναι το μόνο που επικρατεί. Οι τοίχοι είναι ξεβαμενοι, οι δύο καναπέδες που υπήρχαν έχουν πλέον σκιστεί αλλά παραμένουν στην τότε θέση τους, το ταβάνι στάζει ως συνήθως.
Αυτό το μέρος μου ξυπνάει άσχημες αναμνήσεις και θέλω όσο τίποτα άλλο να φύγω από εδώ μέσα με την κοπέλα μου.
Κατεβαίνω στο υπόγειο και ακούω φωνές. Έρχεται από το ένα δωμάτιο, εκείνο ήταν... Στο άλλο επικρατεί ησυχία. Πλησιάζω και ακούω συνομιλίες.

"Τι θα την κάνεις, αφού δεν πρόκειται να έρθει. Πρέπει να του δώσεις ένα στοιχείο για να τον κάνεις να έρθει."
"Όχι θα έρθει είμαι σίγουρος, όπου να 'ναι θα μας κάνει παρέα"
"Πάντως η κοπέλα δεν φταίει σε κάτι το καταλαβαίνεις αυτό, πως μπορείς να μου ζητάς να κάνω τέτοια πράγματα; Πραγματικά πες μου τι σόι φίλος είσαι εσύ; Κάποτε τα πράγματα ήταν διαφορετικά... "
"Μου χρωστάς Μάρκο όπως και πολλοί άλλοι, εκτός αν θέλεις να το πληρώσεις με τον άλλο τρόπο. "

Κατσε τι;

Το μ-μωρό μου υπέφερε εξαιτίας μου;

Όχι... Όχι δεν είναι αλήθεια. Σωστά;
Πρέπει να πάω να την δω...

Με αργά, σταθερά και σιγανά βήματα πάω στην δίπλα πόρτα. Την ανοίγω όντας προσεκτικός για να μην τριξει και βλέπω την Ηρώ ξαπλωμένη στο πάτωμα. Είναι χλωμη και κουρασμένη. Μόλις με βλέπει ταράζεται και προσπαθεί να σηκωθεί αλλά δυσκολεύεται, άρα είναι αλήθεια. Τον πουστη τι πήγε και έκανε;

Θα τον γαμήσω πραγματικά.

"Χάρη εσύ είσαι;" μου λέει ψιθυριστά αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν έχει δύναμη να μιλήσει πιο δυνατά.

"Ναι, πάμε να φύγουμε από εδώ."
Την σηκώνω προσεκτικά για να μην την πονέσω και αρχίζω να ανεβαίνω τις σκάλες όταν -

"Δεν σου το είπα; Ηρθε να μας βρει. Πόσο μου έλειψε αυτό το σπίτι εσένα Χαρη;"

"Ναι υπάρχουν πολύ ευχάριστες αναμνήσεις εδώ."

"Ναι πλέον απέκτησα και εγώ. Να βλέπω την κοπέλα σου να φωνάζει από τον πόνο."

Εκείνη την στιγμή μου εσφιξε το χέρι η Ηρώ αλλά δεν κατάλαβα τον λόγο.

"Ναι και εμένα μου άρεσε πάρα πολύ όταν έβλεπα τον γιο σου να παρακαλαει να μην τον σκοτώσω. Να τον βλέπω να με ικετευει με δάκρυα στα μάτια. Πόσο ευχαριστήθηκα την στιγμή που πάτησα την σκανδάλη και τον άκουσα να φωνάζει από πόνο. Έπρεπε να ήσουν εδώ να έβλεπες Χρήστο."

Μόλις άκουσε όλα αυτά πάγωσε, είδα τον πόνο στα μάτια του και πραγματικά ήταν κάτι που μετάνιωσα. Αλλά δεν είχα άλλη επιλογή ή Ηρώ ή αυτός. Και εγώ επιλέγω το μωρό μου.

"Δεν τα εννοείς αυτά."
"Και όμως το κάνω."

Βγαζει το όπλο και με στοχεύει.

Δεν πρόκειται να πυροβολήσει.

Και τότε ο πόνος με σκλαβωνει. Πέφτω στα γόνατα ρίχνοντας την Ηρώ άτσαλα. Και μετά όλα μαύρα.