Falling in love

Chapter 23

Ηρώ

Πήρα τηλέφωνο την Αγγελική αλλά δεν το σήκωνε. Μα καλά τι συμβαίνει τώρα εγώ υποτίθεται πως είμαι η αδικημένη, και εκείνη δεν το σηκώνει;
Δεν προσπάθησα να κάνω κάτι άλλο και αποφάσισα να περιμένω όσο πιο υπομονετικά μπορούσα, για την ώρα που θα πρόσεχα την Ιωάννα. Χρειαζόμουν εξηγήσεις και ήμουν διατεθειμένη να τις πάρω.

[...]

Φορεσα ζεστά ρούχα και αφού η μητέρα μου με άφησε στο σπίτι όπου δούλευα, μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και έφυγα. Δεν με πίεσε να της πω κάτι ακόμα και ας ξέρω πως το ήθελε. Νοιάζονται για εμένα αλλά δεν μπορούσα να το πω σε κάποιον, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Χτύπησα την πόρτα και είδα τον Χάρη στην άλλη μεριά.
Μόλις με είδε ένα από τα μεγαλύτερα του χαμόγελα χαραχτηκε στο πρόσωπο του. Αυτό το χαμόγελο που τόσο έχω ερωτευτεί. Ένα χαμόγελο να μου αστράψει και μπορώ να κάνω τα πάντα, οτιδήποτε και να μου ζητήσει.

"Γεια σου" μου είπε αμήχανα
Εγώ απλά σήκωσα το κεφάλι μου και πήγα να βρω την Ιωάννα στο δωμάτιο της.

Μόλις με είδε έτρεξε στην αγκαλιά μου και εγώ γέλασα με την τόση γλυκύτητα της. Αυτό το κοριτσάκι είναι το κάτι άλλο. Είναι τόσο χαρούμενη και μεταδίδει την υπέροχη διάθεση της σε όλους όσους συναναστρεφεται.

"Ηρθες" μου είπε με την γλυκιά φωνούλα της, αδυνατώντας να προφέρει το -σ-.
"Φυσικά" της είπα εγώ.
"Ο Χάρης ήταν πολύ στεναχωρημενος. Όλη την ώρα έλεγε κάτι κακά λόγια και κοπανουσε το δωμάτιο." μου είπε με θλιμμένη φατσουλα.
Όμως εγώ δεν μπορούσα να νιώσω το ίδιο συναίσθημα σε τόσο μεγάλο βαθμό αφού χαμογελούσα με τον τρόπο που περιέγραφε τα γεγονότα.

[...]

Η Ιωάννα κοιμήθηκε μετά από πολλή ώρα ζωγραφικής.

"Ηρώ, σε παρακαλώ άκουσε με"
"Κοίτα Χάρη είπες όσα ήταν να μου πεις, εγώ δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό που έκανες ήταν απαίσιο, ξέρεις πώς ένιωσα εγώ όταν σε είδα να την φιλάς; Ξέρεις πόσο διαλυμένη ένιωσα; Όχι δεν έχεις ιδέα για τον πόσο πόνο μου προκάλεσες. Αυτό το ξέρουν μόνο οι γονείς μου οι οποίοι με άκουγαν κάθε μέρα."

"Δεν διάβασες αυτά που σου είπα; Γιατί δεν με πιστεύεις; Πώς θα μπορούσα να αφήσω κάποια σαν εσένα για κάποια σαν εκείνη;
Και εγώ νιώθω απαίσια με όλο αυτό, μου λείπεις και μάλιστα πολύ. Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε να κάνω οτιδήποτε άλλο χωρίς εσένα, χωρίς την καληνύχτα σου, χωρίς να σε ακούω να μιλάς, να σε αγκαλιάζω να σε φιλώ, να σε έχω αποκλειστικά για εμένα. Να σε νιώθω δικιά μου. Όλο αυτό με στεναχωρεί τόσο πολύ γιατί εγώ είμαι υπεύθυνος για όλη αυτήν την κατάσταση αλλά πίστεψε με ευθύνεται και η υποτιθέμενη κολλητή σου. Απλά εμπιστεψου με..."

Μου είπε με παρακλητικο βλέμμα. Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι αλήθεια...

"Σε αγαπώ Ηρώ δεν θα μπορούσα να στο κάνω αυτό " μου είπε και εγώ έμεινα να τον κοιτάζω. Είναι διαφορετικό να το διαβάζεις και άλλο να το ακούς να κυλάει τόσο υπέροχα από τα λαχταριστά του χείλη. Το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω είναι τον φιλήσω, αλλά δεν μπορώ. Δεν πρέπει να υποκύψω στο τι νιώθω για εκείνον, πρέπει να είμαι σκληρή...