False Hope (Touch #1)

Chapter 14

Chapter 14

Anjelous

Napahugot ako ng hininga. "W-wax..." tawag kong protesta sa kanya. Hindi ko maiayos ang tamang paghinga dahil sa init na tumutupok sa buong katawan ko. Hinahawakan niya ako... roon! Sa sentro ng pagkababae ko! Kahit ang isipin ang eksena no'n sa baba ko ay nagpapawala sa tibok ng puso ko. He's crossing the border.

He groaned. "Call me Miguel, love." He hotly whispered.

Ang mga matatamis niyang salita ay nakadaragdag lamang sa kumbulsyong nararamdaman ko. Tila ako nilalagnat, inaapoy at inaalipin ng damdamin ko sa kanya.

He started in a very slow caress... so sensual while he's hitting my lips and tongue with his. Malalapad na daliri ang nandoon—that thought even kills me inside. I wanted him to stop and yet... I wanted him to prolong my sweetest cry. This is perfectly insane!

When he deepened his touch, I gripped on his hair. Napapaigtad ako at halos mapabangon sa kama nang gawin niya iyon. I gasped loudly and shamely whispered his gorgeous name. Miguel. What are you doing to my body? He's owning me without any effort to beg.

Beg? Anong ibig mong sabihin, Anjelous? What kind of beg ba? That one Chito told me before?! Oh no!

I am loosing control over my mind and body. Lahat ay umaayon sa sarap na pinapadama niya sa akin. I would close my eyes and sigh so deeply. And when he deepened the touch, para akong natuklaw. I abruptly opened my eyes and hold on his wrist. I felt the barriers. Iyon na ang naging hudyat para tuluyan akong magising sa panggagayuma niya sa akin.

"N-no... No, Wax, no..." I begged.

But he groaned loudly against my ear. He didn't get me. Ang mainit na paghinga niya sa leeg ko ay sanhi ng antipasyon nito sa ginagawa sa akin.

Nilapat ko ang mga kamay sa kanyang dibdib at tinulak siya. He's clothed. Nakasuot na ito ng gray na polo shirt. He's ready to go. "Wax... stop..." I felt his protest. Naramdaman kong sinusubukan niyang idiin pa ang mga daliri—I felt him trigger the pain—kaya mabilis ko siyang tinulak at bumangon. "Itigil mo 'yan!" kabado kong sigaw. I was panting when I looked at him.

He lost the contact. Tiningnan niya ako at hingal na tinitigan. Napalunok ako nang makita ang mukha niyang tila nagmamakaawa sa akin.

Nag-iwas ako ng tingin. Inayos ang suot na humantad sa panty ko at mga hita. Hinila ko ang kumot at tinakpan ang sarili.

Mabigat itong bumuntong-hininga at tinanaw ang nakasarado pang bintana. Kumukunot ang noo nito na para bang may malalim na iniisip. At nang hindi na siya gumalaw ay agad na akong tumayo. Nilingon niya ako. Sinundan ng tingin. "Tell me I'm just dreaming..."

Natigilan ako. Kumakalabog pa rin ang dibdib ko. Hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin. Pinagmasdan ko siya. Napaawang ang labi ko dahil sa kawalan ng sasabihin.

Umayos ito ng upo sa gilid ng kama patalikod sa akin. Pinatong nito ang mga siko sa kanyang tuhod. Hinawakan ang ulo at sinabutan ang buhok. "Hindi ako nananaginip... Hindi... totoo ang lahat ng 'to..." he uttered.

Tinitigan ko ang malapad niyang likod at balikat. I wanted to cry. He's lost. Iyon ang sabi ni Ryan. Binubugbog ng ama noong kabataan niya kaya't ang ugali ay nakakabagabag. Tapos ang asawa niya ay niloloko siya. And unknown traitors were surrounding him. He's got everything anyone don't want to have. That's him now. Lost.

He stood up and looked at me. He was red-faced. He looks hot and bothered. He sighed. "Aalis na ako." paalam nito.

I stunned. Ang mga mata ko ay bahagyang namilog. "Sa'n ka pupunta?"