False Hope (Touch #1)

Chapter 39

Chapter 39

Wax

Agad naming dinala sa ospital ang asawa ko at si Miggy. My heart pounded so fast. It was throbbing in pain and I couldn't even sit properly dahil parang inuusukan ang puwitan ko kapag nauupo. I walked back and forth, turned around at the fucking door and sat again and rose!

Damn. She just gave birth. Inside that fucked car! I know that she's healthy like what the doctor said about her—but dammit—hindi ko matanggap na sa loob lang ng sasakyan nanganak ang asawa ko! Our first child. Our son. At mas lalong hindi ko matatanggap kung may mangyayaring masama kay Anjelous. Makapapatay akong talaga dahil sa matinding galit. Just one mere touch on my wife, everything will blur in my eyes.

Habang nasa loob siya ng Emergency Room ay agad kong pinag-utos ang pag-aasikaso kay Jenny. She was shot but I want full attention on her. Kung kailangang palibutan ng mga tauhan ko ang ospital na pinagdalhan sa kanya, so be it! That woman is crazy. May mga kasalanan siyang dapat pagbayaran. I fucking loathe that woman. She deserves a life sentence. I don't give a fucking damn.

Nang makatanggap ako ng tawag na hindi siya ang babaeng pinalibing namin kundi isang nurse ay kinalabog na ang dibdib ko. Agad akong umuwi sa bahay. Pero habang nasa byahe kami ay tumawag ang tauhan ko sa bahay at binalita ang bangungot ko. Jenny took with her my pregnant wife. My Anjelous. Hindi ako nakapag-isip nang maayos nang pumaibabaw ang walang wagas na pag-aalala sa asawa ko at matinding galit sa loka-lokang Jenny na 'yan.

I swear, I could kill her myself kundi ko rin lang naisip ang asawa ko at mga anak ko. I don't care about my reputation. But I do care about my dearest wife and children.

Nang ilipat sa private suite si Anjelous ay ako na ang nagbantay sa kanya. Pinadala ko ang lahat ng gamit na kailangan nina Anjelous at Miggy. At wala akong intensyong iwan man lang kahit isang saglit ang asawa ko. If I have to pee, I will leave the comfort room's door open. Call it gross, I won't damn care.

Pinagmasdan ko si Anjelous habang mahimbing na natutulog. Hindi ko na yata mabilang kung ilang beses ko siyang pinanood nang natutulog. She's so beautiful and she's mine. She was meant to be mine and that's a fact. Kanina nang ilipat siya rito ay gising pa siya at nakangiti sa akin sa kabila ng pagod na nakikita ko sa mukha niya. Halos mawalan ako ng malay habang nanganganak siya. She was sweating like hell. Gripping like she was angry at me. And screaming like it was my last breath.

And I thought twice if I will ask her for another child. I want more babies, of course. Little Anjelous giggling endlessly and little Miguel running inside our home. Pero kapag naaalala ko kung paano ang hirap niya sa panganganak, uh, maybe... after two or three years, I will ask her again. Hindi ako mamimilit. But I will push my luck if that time comes.

***

"Humahapis na ang mukha mo..."

I opened my eyes and stared at her. Anjelous was caressing my cheek while slowly combing my hair. Nasa ospital pa rin kami at kagigising lang niya nang hapong iyon. Tipid ko siyang nginitian at hinuli ang kamay niyang humahaplos sa pisngi ko. I kissed it. I kissed her fingers one by one and almost sucked the last finger. She gasped then giggled. I smirked at her.

"Matulog ka na, Miguel. Magpahinga ka." she almost begged. Tinitigan niya ako.

I sighed at umiling ako. "Not at this moment, love. Ako ang magbabantay sa 'yo hanggang sa makauwi sa bahay. I won't let you pass in my eyes." I said firmly.

But she just chuckled. "Kahit pagbanyo mo nga ay nakasilip ka pa sa akin. You don't have to do that, Miguel. Everything's fine now. Hindi na tayo magugulo ni... Jenny."