Unicode
ရတုနေကောင်းပြီးထဲက ဥာဏ်တစ်ယောက် မိုးလင်းမိုးချုပ် စာကြည့်တိုက်ဘဲ ပြေးနေတော့သည်။တစ်နည်းပြောရရင် ရတုကို ရှောင်နေတာဆို ပိုမှန်သည်။စကားပြောလည်း မခံဘူး။အစောကြီးလည်း အိပ်အိပ်သွားတတ်သည်။မနက်ဆို အစောကြီး ထပြီး အမိဖမ်းရင်တောင် သူက ကိုယ့်ထပ်စောပြီး လစ်သွားပြီ။
အခုလည်း မနက်၆နာရီဘဲ ရှိသေးတယ် သွားဖို့ ပြင်နေပြီ။ခက်တယ် ခက်တယ်။နိုးနေပင်မဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ အိပ်ချင်ယောင်သာဆောင်နေရသည်။ရတု တစ်ခွန်းလောက် ဟလိုက်တာနဲ့ သူက အပြင်ကို မြန်မြန်လစ်တော့မှာ။ရတုအိပ်ယာမထသေးမချင်းတော့ သူသွားမှာ မဟုတ်တဲ့ အတွက် အိပ်ချင်ယောင်သာ ဆောင်နေလိုက်သည်။
ထင်တဲ့အတိုင်းဘဲ ရတုနည်းနည်း လှုပ်လိုက်တာနဲ့ ဥာဏ်အပြင်ထွက်ဖို့ ကြံတော့သည်..
"မသွားနဲ့ အစောကြီးရှိသေးတယ်။ငါအိပ်ဦးမှာ"
ရတု လေသံခပ်မာမာနဲ့ပြောလိုက်တော့
"ငါ မသွားသေးပါဘူး။မင်းအတွက် မနက်စာပြင်မလို့"
"အင်း ရတယ်"
ထိုမျှသာပြောပြီး ရတု ပြန်အိပ်နေလိုက်သည်။အိပ်မပျော်တော့ သော်ငြား...
ဒီလို အေးစက်စက်အခြေအနေကို လုံး၀မကြိုက်ပါ။ဒီနေ့ ဥာဏ်ပြန်လာရင် ထိပ်တိုက်ပြောဖို့ စဥ်းစားထားသည်။မဟုတ်ရင် ထိုသူငယ်ချင်းလေးက မိမိကို မပွင့်မလင်းနဲ့။Friend zoneထဲက ဒီတစ်သက် ထွက်ရကိန်းမမြင်ပေ။
"ညကျရင် စောစောပြန်လာခဲ့"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ငါ စာဖတ်နေရင်း နောက်ကျရင် ကျသွားမှာ"
"လျှာရှည်လိုက်တာ ပြန်လာခဲ့ ဆို ပြန်လာခဲ့။ငါမင်းကို ဟိုတစ်ခါကလို အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"
"အာ အင်း"
ဥာဏ့်မျက်နှာညှိုးကျသွားတာမြင်တော့မှ ရတု စကားမှားသွားမှန်းသိလိုက်သည်။ဥာဏ်က ဒီအတိတ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ကြားချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။သူအစပြန်ဖော်မိသွားပြီ...
"Sorryဥာဏ်။သွားစရာရှိတာ သွားလေ။စောစောပြန်လာနော်"
"အင်း Byebye"
