Unicode
ရန်ကုန်လေဆိပ်ထဲ ရှုံ့မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရတုကို ဥာဏ် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်လှည့်ကြည့်ပြီး ထွက်လာလိုက်သည်။လေယာဥ်ချိန်က နီးပြီမို့....
"ဆရာ 9နာရီ appointment တစ်ခု တွေ့စရာရှိပါတယ်။အခုပြန်မှ အဆင်ပြေပါမယ်"
ကိုအောင်ကြီးရဲ့ သတိပေးစကားကြောင့် ရတု သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး လေဆိပ်ကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
"အတွင်းပိုင်းကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ ခဏစောင့်ပေးပါ ကိုသီဟ။ကိုရဲထူးက လမ်းမှာ ကားပျက်နေတယ်ဆိုလို့"
"ရပါတယ်ကွာ။ဒါနဲ့ မင်းတို့caseရော ဘယ်လိုလဲ"
"အဆင်တော့ ပြေသွားပါရဲ့ ဒါပေမဲ့ ဥာဏ်က ပြန်သွားပြီ ဒီမနက်ဘဲ"
"ဟေ"
"ဟုတ်တယ် ကိုသီဟရေ...အလုပ်ထွက်ဆိုတော့လည်း မထွက်ဘူး....ခေါင်းသိပ်မာတယ်"
"မင်းကလည်း အခုခေတ်က မိန်းကလေးတွေတောင် သူတို့အလုပ်နဲ့ သူတို့ဖြစ်နေတဲ့ခေတ်လေကွာ။ဥာဏ်လည်း ယောကျ်ားမာနရှိမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်။အဲ့တာကြောင့်လည်း စိတ်လျှော့ပြီး ပြန်ဖို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာ"
"ရတု ဒီမှာဘဲ အခြေချဖို့ မင်းစဥ်းစားနေတယ်မလား"
"ဆိုပါတော့...မာမီတို့ကလည်း ဒီပြန်လာချင်နေပြီ။ဒယ်ဒီက လာမယ့်နှစ်ထဲ အလုပ်ထွက်မယ်တောင် ပြောနေတာ။အဲ့တာတွေကြောင့်လဲ ပါတယ်..."
#knock knock#
"စောင့်နေရတာ ကြာသွားလား။sorryပါဗျာ ကားပျက်သွားလို့"
"ရပါတယ် ထိုင်ထိုင်"
ကိုသီဟတို့Hein Companyက အသစ်ချဲ့မယ့် Hotelအတွက် လိုအပ်တွေ ဆွေးနွေးနေတာ နေ့တစ်၀က်ပင်ကျိုးသွားသည်။မပြီးနိုင်သေး။ကြေးများတဲ့ ကိုသီဟ ကြောင့် ကိုရဲထူးလည်း မူးဝေချင်နေပြီ။
"ကဲ ကိုသီဟ နေ့လည်အရင်သွားစားရအောင်ဗျာ"
ရတု ပြောလိုက်လေတော့မှ နာရီကို လှမ်းကြည့်ပြီး...
"ငါလုပ်တာနဲ့ မင်းတို့လည်း စိတ်ညစ်နေပြီထင်တယ်"
"ရပါတယ်ဗျာ။အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကိုသီဟ မိန်းမ မရသေးလဲဆိုတာတော့ သိသွားပြီ"
ရတုက ခပ်နောက်နောက်ပြောလိုက်တော့ ကိုသီဟက အံ့ကြိတ်ပြကာ အသံတိတ် ဆဲလေသည်။
