Unicode
ပြင်လွင်ဦး ရောက်တော့ အချိန်က နေ့လည် ၃နာရီ။ဒီည ပြင်ဦးလွင် တန်ဆောင်တိုင်ရှိတာကြောင့် အထုပ်တွေချပြီး ပြန်ထွက်ကြမည် ဟုစဥ်းစားထားကြသည်။
၂ထပ်တိုက် တစ်ခုလုံး ငှားထားတာဖြစ်၍ အေးဆေးလှသည်။အပေါ်ထပ်တွင် အခန်း၃ခန်း အောက်ထပ်တွင် ၂ခန်း ရှိသောကြောင့် ယောကျ်ားလေး ၇ယောက်က အပေါ်ထပ်တွင် နေပြီး မိန်းကလေး ၅ယောက်က အောက်ထပ်တွင် နေကြသည်။
အပေါ်ထပ်အခန်း၃ခန်းတွင် ရတုနဲ့ဥာဏ်က တစ်ခန်း၊ကိုအောင်ကြီးနဲ့ကားဆရာက တစ်ခန်း၊စိုးမြင့်နဲ့နောက်၂ယောက်က တစ်ခန်း နေကြသည်။အောက်ထပ်တွင်တော့ မနီလာ၊အသေးနဲ့စီစီက တစ်ခန်း၊receptionist၂ယောက်က တစ်ခန်း နေကြသည်။
"အထုပ်တွေ ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်ထားပြီးရင် ပြန်ထွက်ကြမယ်လေ"
"ခဏခဏ အင်္ကျီလဲပြီး အလှပြင်လိုက်ဦးမယ် ခဏဘဲ"
မိန်းကလေးများက ပြိုင်တူအော်ရင်း အလှသွားပြင်ကြသည်။
"ကိုအောင်ကြီး သွားမယ်ဆို ဖုန်းဆက်လိုက် ကျွန်တော်ပြန်ဆင်းလာခဲ့မယ်"
ရတု ခဏလှဲရန် စိတ်ကူးပြီး အပေါ်ပြန်တက်လာခဲ့လိုက်သည်။
"သွားတော့မှာလား"
အိပ်ယာပေါ်မှာ ကားယားကြီးလှဲနေတဲ့ ဥာဏ်က ရတု ၀င်လာတော့ သူ့ကိုလာခေါ်တယ်ထင်ပြီး ကုန်းရုန်းထနေသည်။
"မသွားသေးဘူး"
အိပ်ယာပေါ်ကျောချလိုက်မှ တစ်နေကုန်ကားစီးလို့ ညောင်းထားတာက အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားသည်။
ရုတ်တရက် အပေါ်ကနေ အုပ်မိုးလာတဲ့ ဥာဏ်။ရတု ဘာမှမပြောဘဲ ခပ်တည်တည်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ဒီမျက်နှာကို မမြင်ရတာ ကျောင်းပြီးကတည်းကဆိုတော့ တစ်နှစ်ကျော်၂နှစ်နီးပါး ရှိရောပေါ့။
"အင့်"
ရုတ်တရက် ရတုကိုယ်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်တဲ့ ဥာဏ်ကြောင့် လူက အင့်ခနဲပင်အသံထွက်မိသွားသည်။
"ဖယ်လေ...လေးတယ်"
လည်ပင်းထက်ကျရောက်လာတဲ့ နှုတ်ခမ်း။စုပ်ယူတာမျိုး ကိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ခပ်ဖွဖွလိုက်နမ်းနေသည်။ညာဘက် တစ်ခြမ်းကို နမ်းလို့၀သွားမှ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဘယ်ဘက်ကို ထပ်နမ်းသည်။ရင်ခုန်အောင် လုပ်တတ်နေပြီဘဲ...
