Unicode
ဆောင်းဦးမှာ မေပယ်လ်တွေ ကြွေတုန်းကလည်း မင်းလက်လေးတွဲပြီး မေပယ်လ်ပင်တွေအောက် လမ်းမလျောက်ခဲ့ရဘူး။အခုဆောင်းရောက်ပြန်တော့လည်း မင်းရင်ငွေ့လေး လှုံခွင့်မရပြန်ဘူး။အရင်နှစ်ကလို ကမ်းခြေသွားပြီး မီးရှုးမီးပန်းတွေလည်း မကြည့်ရဘူး။
ဒီကျောင်းပိတ်ရက်က ဆွေးစရာဘဲ....
"သား နေ့လည်စာ စားရအောင်"
အခန်း၀ကနေ လှမ်းခေါ်တဲ့ မေမေ့ကို လှည့်မကြည့်မိ။လာခဲ့မယ် ဟုသာ ပြန်ပြောပြီး ဖတ်နေလက်စ စာအုပ်ကို တစ်မျက်နှာပြီးသည်ထိ ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ပြီးမှ ဖတ်နေတဲ့ စာမျက်နှာမှာ bookmarkလေး ညှပ်ပြီး စာအုပ်ပိတ်ကာ အောက်ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။
"လာ ထိုင် သား...သားကြိုက်တဲ့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲချက်ထားတယ်"
မျက်စိရှေ့ရောက်လာတဲ့ ကြက်သားတွေဘဲဥတွေ အများအပြားပါတဲ့ ပန်းကန်က ကြက်သွန်စိမ်းအချို့လည်း ပါနေသည်။ရတုသာဆို သူကိုယ်တိုင်ဖယ်ပေးလိမ့်မည်။အခုတော့ ကိုယ့်ဘာသာဇွန်းဖြင့် အသာခတ်ရင်း ကြက်သွန်အချို့ကို ဖယ်နေရသည်။မိမိလုပ်နေတာကို ကြည့်ပြီး မေမေက...
"Sorry မေမေ မေ့ပြီးထည့်မိသွားတာ။ပေးပေး ပန်းကန်လဲပေးမယ်"
"ရတယ် မေမေ သား ဖယ်လိုက်ပြီ"
"သားက အရင်ကထပ်တောင် စကားနည်းသွားလိုက်တာ..."
ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တဲ့ မေမေ့စကားက နားစည်သို့ ကျယ်လောင်စွာရိုက်ခတ်လာသည်။
"သား အရင်လိုပါဘဲ မေမေရယ်"
သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တဲ့ မိမိစကားကြောင့် မေမေက ကမန်းကတန်း
"စားစား ပွကုန်လိမ့်မယ်။မေမေကလည်း မေ့ပြီး စကားတွေလျောက်ပြောနေမိတယ်"
ဒီလိုနဲ့ဘဲ ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ ထမင်း၀ိုင်း....။ဥာဏ်လည်း ထည့်ပေးထားတဲ့ တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင်စားပြီးတာနဲ့
"မေမေ သား အခန်းထဲ ပြန်၀င်တော့မယ်"
"သြော် အေး သားမလှဲနေနဲ့ဦးနော် အစားစားပြီးပြီးချင်းကြီး"
"ဟုတ်"
အပေါ်တက်သွားတဲ့ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်သန္တာခင် မျက်ရည်၀ဲရသည်။
