Author's POV
Το ρολόι είχε δείξει ήδη περασμένα μεσάνυχτα.Η κατάσταση της Μαρίνας σταθερή και οι γιατροί πίστευαν ότι δεν θα ξανά ξυπνήσει,θα μείνει έτσι.Για πάντα.
Μεγάλη λέξη το για πάντα και όλοι οι γιατροί σκέφτονταν ακριβώς το ίδιο πράγμα.Όχι πως θα το πούνε στην οικογένεια της,όχι μόνο τουλάχιστον,αλλά πως θα το πουν σε εκείνον.Εκείνος που έχει παρατήσει τα πάντα για να είναι μαζί της,δίπλα σε μία μισοπεθαμένη,ενώ θα μπορούσε να κάνει τη ζωή του,όπως κάθε άλλο παιδί της ηλικίας του.Ίσως βέβαια και να χρειάστηκε να μεγαλώσει πιο γρήγορα από τα παιδιά της ηλικίας του.
Λοιπόν,πως θα του πουν σε αυτό το αγόρι ότι η κοπέλα του μπορεί και να μην ξανά ξυπνήσει.Μα το χειρότερο είναι ότι το γνωρίζει και ο ίδιος αλλά έχει ελπίδες.Έχει αυτές τις "ανόητες" ελπίδες που ενώ όλα σου δείχνουν το αντίθετο εσύ ακόμα πιστεύεις.Είναι αυτό που λέμε,μία στο εκατομμύριο.
Όμως πρέπει να γίνει,από τη στιγμή που δεν βλέπουν κάποια αλλαγή,έστω και ελάχιστη,είναι απελπισμένοι.Κάποιος θα πρέπει να αναλάβει αυτό το δύσκολο κομμάτι και να το πει στην οικογένεια της,που αγρυπνούν από έξω,παράτησαν τα πάντα για να είναι εκεί.Κάποιος πρέπει να το πει στους φίλους,οι οποίοι όποτε μπορούν,με τη πρώτη ευκαιρία είναι εκεί.Κάποιος πρέπει να το πει στον Σπύρο,που ένας θεός ξέρει τι μπορεί να κάνει μόλις το μάθει.
Έτσι ο ύπνος πήρε και τον Σπύρο σε μία καρέκλα,ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι της Μαρίνας,κρατώντας της το χέρι.
YOU ARE READING
Γιατί εμένα;
Teen Fiction"Είναι ο καινούριος" είπε και τα βλέμματα μας με τον νέο μαθητή κλειδώθηκαν σαν να ήμασταν μόνο οι δυο μας. ... "Είσαι μαλάκας" είπα "ωραίος μαλάκας" μου απάντησε. Όχι δεν θα έπεφτα πάλι σε αυτή τη παγίδα. Όχι ξανά. ... "Κανένας δεν πρέπει να μάθει...
