Γιατί εμένα;

Εδώ που έγιναν όλα (1)

Δεν αντέχω άλλο.Τι γίνεται;

Μ-Σπύροοοο!Είσαι καλά;Τι έπαθες;Τι αντίδραση ήταν αυτή;

Η Μαρίνα,ακόμα και τώρα στο πλευρό μου.Ακούμπησε τα γόνατα της στο έδαφος και μου έπιασε τα μάγουλα με τις παλάμες της.

Σ-Μαρίνα πρόσεχε τον,δεν είναι αυτός που φαίνεται,είπα πιάνοντας το χέρι της από το καρπό και κοιτώντας την στα μάτια.

Μ-Τι λες;αφού δεν γνωρίζεσαι με τον Αχιλλέα πώς μου λες να προσέχω;

Σ-Ψέματα σου είπε τον ξέρω...Και μάλιστα πολύ καλά.

Μ-Από πού;Και γιατί αν τον ξέρεις να πει ψέματα;

Σ-Δεν...Δεν μπορώ να σου πω...,είπα και έσκυψα το κεφάλι και άφησα τα χέρια μου να ακουμπήσουν στο έδαφος.

Μ-Συγγνώμη,μου λες να τον προσέχω,δεν μου λες τον λόγο,ισχυρίζεσαι ότι τον ξέρεις και είναι επικίνδυνος αλλά κατατάλλα δεν μπορείς να μου πεις!Αρχίζω να πιστεύω ότι αυτόν που πρέπει να προσέχω είσαι εσύ!

Σηκώθηκε απότομα και κατευθύνθηκε προς το ξενοδοχείο.

Marina's POV

Άκου εκεί δεν μπορώ να σου πω...Εγώ του είπα τα πάντα,του άνοιξα τη καρδιά μου,του είπα τα πιο καλοκρυμμένα μυστικά μου και αυτός απλά δεν μπορεί να μου πει!

Και τώρα τι φάση αυτή με τον Αχιλλέα;Από πού τον ξέρει;Γιατί πρέπει να τον προσέχω;Γιατί μου θυμίζει κάτι η φωνή του;Μήπως τελικά ο Σπύρος έχει δίκιο;

Δεν ξέρω,δεν ξέρω!Τι γίνεται;Πού έχω μπλέξει πια!?

4:00 π.μ.

*Χτύπημα πόρτας* 

Ποιος να 'ναι τέτοια ώρα,αφού τα κορίτσια είναι εδώ και κοιμούνται;

Πλησιάζω τη πόρτα και την ανοίγω διστακτικά.

Μ-Σπύρο;Τι θες εδώ τέτοια ώρα;

Σ-Έλα μαζί μου.

Μ-Είναι 4 το πρωί.Για κανένα λόγο.

Σ-Μαρίνα σε παρακαλώ έλα...

Δεν τον έχω ξανά δει έτσι...Είναι απλά κατεστραμένος,λες και έχει παραιτηθεί από τη ζωή.

Μ-Να βάλω φόρμες και έρχομαι.

Έβαλα γρήγορα μια φόρμα και ένα μπλουζάκι,φόρεσα και τα παπούτσια μου και βγήκα.

Σ-Ακολούθησε με...

Μ-Πού θα πάμε;

Καμία απάντηση.