Silent Return (SEASON I) |Completed|

CHAPTER 48

"What are you doing here?" nagtatakang tanong ko.

"Just visiting you," he said.

Pumasok na sya sa loob, at umupo sa sofa, luminga-linga na animo'y may hinahanap.

"Where are your body guards, emilio said he'l–" i stopped him.

"They're here, sa kabilang kwarto, doon sa hindi gaano ginagamit." i said, tumango-tango naman sya.

"Good." he said.

"Sandali, ipagtitimpla kita ng kape." sabi ko, aalis na sana ako ng magsalita sya.

"I don't like coffee," he said, we? Kelan pa? Hindi ako na inform ah.

"Sige gatas nalang." sabi ko.

"Nope, umupo ka nalang, may dala akong food. Hindi mo ata napansin." he said, tinignan ko naman ang table.

May dala nga, mcdo ba to? Naglaway tuloy ako bigla, pero hindi naman literal na naglaway. Namiss ko to eh, matagal na din noong huling kain ko sa mga fast food. Busy sa work eh.

"I think you like it." he said, halata ba masyado?

"Hm," i said, pinunasan ko ang ketchup na naiwan sa gilid ng labi ko, nakita ko naman na tinignan nya yun at umiwas na agad ng tingin. "Siguro ngayon pwede na nating pag-usapan yung tungkol sa sakit na meron ka?" dagdag ko.

"Should i start? While you're eating?" he asked. I nodded my head.

Tumikhim muna sya bago magsalita,

"Anyways, who's your doctor? Do you remember na ba? And also where? Saang hospital?" Tanong muna bago sya magsimula.

"Dr.yap, friend ni mommy, sa hospital kung saan nagtratrabaho si tita lexa." he answered.

Maliit masyado ang mundo.

"Okay, Continue." nilahad ko pa ang kamay ko na sinyales na pwede na syang magsimula.

"I have memory loss, dr.yap said that i have. Noong una akala ko makakalimutin lang ako, pero pakiramdam ko lumalala, madalas hindi ko alam kung bakit ba ako nandito, sino sila,ikaw, kayo, bakit parang hindi ko kayo kilala, pero natatandaan ko ang mukha niyo,"kwento pa nya, "Dr.yap said na siguro because of alcohol, using drugs, etc but im not using drugs. Alchohol i guess sometimes, but drugs. It a no for me." dagdag nya pa, habang ako nananatili lang na nakikinig.

"Mas lumala kasi minsan hindi ko maalala na i need to take my medicine, thats why, dr.yap help me, set an alarm, call me if we have an appointment, kaya hindi ko nakakalimutan. Medyo nahihiya na ako sa kanya. He's a doctor i know his obligation, pero subra naman na ata kung gagawin nya sakin yun, habang hindi pa ako gumagaling, he's doctor and i know na busy din sya." dagdag nya pa.

"That's why you're here, because you need me." nabigla din ako sa sinabi ko. Nakita ko naman ang paglunok nya,

"I'll be honest, Yes." he said.

"Bakit ako? I mean, tita daisy, she can help you though," i said. Hindi naman sa ayaw ko, pero diba dapat alam muna ng mom nya, bago ako, o sa iba?

"I know, i'm not ready for now, that's why i'm here, if i need to beg for your help, i will!" seryosong sabi nya.

"I'll help you." nagulat ako sa sinabi ko, bwesit, dala ba to ng mcdo?

"Thankyou," he said. Nagring ang phone nya kaya sinagot nya iyon.

"Yes doc? Ngayon? Okay, i'll be there, thankyou!" magalang na sabi nya, marunong naman sya gumalang, bakit kay sir emilio hindi? Aissh!