Silent Return (SEASON I) |Completed|

CHAPTER 51

Papasok kami ng elevator, nakita ko naman si kesha na nagmamadaling pumasok, hindi nya siguro kami napansin, nasa dulo kasi kami, sya sa harap medyo marame ding tao, kaya hindi nya ata kami nakita, narinig ko pa na may kausap sya sa telepono.

"Im on my way, how's he? Ah, thanks god." she said, sino naman kaya ang tinutukoy nya.

"Si kesha yan diba?" lea asked, i nodded my head,

"Small world!" bulong ni danny, di na ako nag abalang tignan pa sya, sa 5th floor si kesha lumabas, kami kasi ay sa 7th floor pa, dalawang palapag pa,

Ilang araw na din, buti ay gising na si liam. Pero ang sabi hindi pa sya pwedeng umuwi, kasi itetest pa sya.

Nanlaki ang mata nya ng makita kami, mukhang kinikilala kami, lumapit ako sa kanya, para ipatong sa table ang fruits na dala namin.

"What's up bro!" sabi ni danny, hindi nya hinawakan si liam, maingat lang syang umupo sa couch, hinanap ng mata ko si tita daisy, wala sya.

Ngumiti lang si liam kay danny,

"Kamusta na liam? Are you fine na ba?" lea asked, umupo sya sa gilid ng kama ni liam, sa dulo yun. Habang ako, inaayos yung mga prutas.

"Hm, thanks!" he replied
"Sorry, i forgot your name, what's your name again? hihi." parang nahihiyang tanong ni liam.

Nakalimutan nya ba kami, o tinamaan na naman sya ng loss? Hindi pwede to.

"Hm, lea, i'm lea, yun, si danny yun" turo nya kay danny sa couch, sunod na tinuro nya ako naman, "and she's kath, your ex girlfriend." nanlaki ang mata ni liam, nagulat din ako sa sinabi ni lea,

"lea!" saway ni danny.

"Sorry," sumusuko na sabi nya.

"No, it's okay." liam replied, "You know guys, i don't really know who are you, but i guess friends ko kayo, and nagulat ako, na may ex girlfriend is her." turo nya sakin, pero sandali lang yun. Teka? Umaamin ba sya? O baka makalimutan nya na naman ang sinasabi nya. In-on ko ang record, incase na bumalik na yung memories nya, ipaparinig ko sa kanya.

"What? You lost your memories?" lea asked.

"Yes, my doctor said, may mga unti akong naaalala but masyadong malabo," he shared.

Baka this is the time to tell tita daisy,

"How about your mom? She know na ba?" lea asked, parang naririnig ni lea ang nasa isip ko, tapos sya na bahala magtanong.

"Yea, she know na. She cried kanina, and i felt bad." malungkot na kwento nya, nakakalungkot nga naman na sa gantong paraan pa malalaman ni tita, pero bakit parang hindi to kagaya ng dati, na babalik din yung memory nya agad, ngayon kasi hindi.

"And also, nagulat ako, na ex girlfriend ko sya haha." he smiled bitterly.

"Why?" danny asked.

"Wala, parang- sinong tanga ang papayag na maging ex na lang sya? She's pretty and also i feel like she's kind person, then why would i break her heart though," kwento nya, parang may kumirot naman sa dibdib ko.

"So wala ka talagang maalala, kahit sa past niyong dalawa?" lea curiosity asked.

Nag aantay ako ng isasagot nya.

"Yea, but i know someday, babalik lahat ng alaala ko, hope so na mapadali na agad." he smiled.

"We hope so, need mo na muna ata mag rest, anong oras na din eh." lea said.

"Kakapahinga ko lang, nakakatamad na nga na ganto, higa,tulog,kain haha." he fake his smile, kahit ako naman ata matatamad dito.

Pero parang nakikita ko si liam, siya si liam, noong una ko syang makilala. Ugaling-ugali nya yung dating liam, yung liam na minahal ko noong college pa kami, parang nalungkot bigla ang puso ko, hindi ko dapat to maramdaman.

"don't worry-" lea said.

"Nandito kami, hanggang sa makalabas ka dito sa hospital," sunod na sabi ni danny,

What the heck? Why? Bakit nila to ginagawa? Naawa ba sila kay liam? O nakikita ni danny yung dating liam, yung liam noong college pa kami.

"Really, parang tumatalon ang puso ko." hawak nya pa sa dibdib nya. Ngumiti naman si danny. Ganun din si lea, patago lang akong ngumiti.

Pumasok naman si mama at si tita daisy, halatang galing pa sa iyak si tita daisy,

"Liam!" tawag ni tita daisy at nilapitan sya, niyakap. Pakiramdam ko talaga si liam to noon eh.

"I'm okay mom, don't worry." pagpapagaan ng loob ni liam kay tita daisy, tinignan naman ako ni mama.

"Labas lang ako." paalam ko, lumabas kasi si mama. Alam ko na pinapasunod nya ako, nandito kami sa cafeteria, kunti lang mga nurse na nandito, anong oras na din kasi eh.

"Kailan mo pa alam?" tanong ni mama, nagulat ako, hindi ko nalang pinahalata.

"C'mmon kath, i know you know about liam's memory loss-" parang nauubos na ang pasensya ni mama, ngayon ko lang sya nakita na ganto.

"Matagal na po." nakayukong sagot ko, pakiramdam ko tuloy naging selfish ako, kasi hindi ko sinabi, hindi ko naman alam na aabot sa ganto.

Pero paano nalaman ni mama?

"Mas lumala si liam ngayon, mga naaalala nya yung noon pero hindi lahat he act like his teenager again, naging parang teenager ang nasa utak nya, yung inaact nya, hindi ko alam ang tawag dun, narinig ko na yun ang pinag-uusapan nila dr.yap kanina, at alam mo pala bakit hindi ka man lang nagsabi! Ano ba yan kath!" naiinis na sabi ni mama, naiintindihan ko na nagagalit sya.

"Pasensya na ma, liam said na sya na mismo magsasabi, ayokong pangunahan sya," nakayuko pa din na sabi ko.

"You're being selfish anak, tignan mo ang nangyari, i didn't said na it's your fault, kung yun ang iniisip mo, i know na it's your own choices, pero naging selfish ka sa part na yan kath, isipin mo, kung isa man lang samin ang sinabihan mo, siguro naagapan si liam ngayon, pero wala nangyari na eh, wala na tayong magagawa, kailangan nyang alagaan, para mas mapabilis ang recovery nya para makalabas na sya." mahabang sabi ni mama.

"Gaano naman po katagal?" i asked.

"Months, years i don't know-" natigil si mama ng tawagin sya ng isa nyang friends, nakalimutan ko na name nya eh, ngumiti lang ako sa kanya sandali.

"Aalis na po muna ako ma." sabi ko.

Papasok na sana ko sa elevator ng magtama ang mata namin ni kesha, she still here, sino naman ang nandito sa hospital?

Nakita ko na iniwas nya ang tingin sakin at isinarado ang pinto ng elevator, nag hintay na lang ako ng bago, kaysa naman kasabay ko sya, baka gulo na buhok ko paglabas ko.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

To be continued....