[47]

1K 201 11
                                        

အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ျပီးေနာက္တြင္ ဟၽြန္းတစ္ေယာက္ ရင္ထဲတြင္ ႏြမ္းလ်သြားရေတာ့သည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွ်ပင္ ေယာလ္က လာမၾကည့္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒီေလာက္အၾကာၾကီး သတိလစ္ေနခဲ့တဲ့ သူ႕ကိုေလ။

မ်က္နွာမေကာင္းေသာ ညီငယ္အားၾကည့္ကာ မင္ေလးလည္း စိတ္မေကာင္းပါေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ အမွန္တိုင္းေျပာရန္ စိတ္မပါလွေသာ္လည္း မနာက်င္ေစခ်င္သည္မို႕သာ....။

" တစ္ပတ္လံုး အနားမွာ ေနေပးခဲ့ပါတယ္ အခုကလည္း ဂ်ိဳ၀ူးမွာ ကိစၥရွိလို႕ အရင္ျပန္သြားႏွင့္တာပါ ရုပ္က အိုစာမေနနဲ႔ေတာ့"

မင္ေလး၏ စကားကို ၾကားေတာ့ မ်က္နွာေလးက ေရထိလိုက္ေသာ ပန္းတစ္ပြင့္လို လန္းဆန္းလာရေတာ့သည္။ထို႕ေနာက္ မင္ေလးအား စပ္ျဖဲျဖဲျဖင့္ ရယ္ျပလာသည္။မ်က္နွာရူးေလးပင္။

" အခုက်ေတာ့ မ်က္နွာက တစ္မ်ိဳး"

" အစ္ကိုမင္ေလးကလည္း"

အရွက္ေျပရယ္ေနေသာ ညီငယ္အား ၾကည့္ကာ မင္ေလးလည္း စိတ္ခ်မ္းသာရသည္။ထို႕ေနာက္ ဒဏ္ရာကို ေဆးထည့္ရန္ ျပင္ရသည္။ ပတ္တီးျဖည္ကာ ေဆးထည့္ျပီးေနာက္ ျပန္စည္းေပးေနခိုက္.....

" အစ္ကိုမင္ေလး ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ဂ်ိဳ၀ူးကို ျပန္ရေအာင္"

" ဘာ"

မင္ေလး၏ အသံေၾကာင့္ လန္႕ျဖန္သြားသူက ဟၽြန္းသာ။ လန္႕သြားေသာေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ကို အသာအယာဖိကာ...

" အစ္ကိုမင္ေလးကလည္း ျဖည္းျဖည္းေအာ္ပါ။"

"ငါ ဒီထက္ေတာင္ ေအာ္သင့္တာ ဟၽြန္းေလး မင္းရူးေနတာလား ဒါမွမဟုတ္ ဓားထိလာတာ ဗိုက္မဟုတ္ပဲ ဦးေနွာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာလားကြာ"

" ေခါင္းမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ဗိုက္ပါ"

" သိေနေသးလို႕ ေတာ္ေသးတာေပါ့ မင္းသတိရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေသးလို႕ ဂ်ိဳ၀ူးသြားခ်င္ရတာလဲ"

" ဒါက ...ဒါက"

" ဆက္ေျပာေလ"

" ... ဒဏ္ရာက နာလာျပီ အစ္ကိုမင္ေလး အား..... တကယ္နာတာ"

ငယ္စဥ္ကတည္းက သိလာေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္မို႕ အစ္ကိုမင္ေလးလည္း ဟၽြန္း တမင္ဟန္ေဆာင္သည္ကို သိေနပါ၏။

perfect soulmate   {Completed}Donde viven las historias. Descúbrelo ahora